ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΑΧΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ (Παναγία Προυσιώτισσα)

--

Ταπεινὸ Ἀφιέρωμα
στὴν Πρόμαχο τῆς Ἑλλάδος

ΠΑΝΑΓΙΑ

ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ

Σύναξις: 22ᾳ Αὐγούστου

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α'.

Τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης Σύ προΐστασαι Πρόμαχος
καὶ τερατουργὸς ἐξαισίων, τῇ ἐκ Προύσσης Εἰκόνι Σου,
Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, καὶ γὰρ φωτίζεις
ἐν τάχει τοὺς τυφλούς, δεινούς τε ἀπελαύνεις δαίμονας
καὶ παραλύτους δὲ συσφίγγεις Ἀγαθή. Κρημνῶν τε σώζεις
καί πάσης βλάβης τοὺς Σοὶ προστρέχοντας.
Δόξα τῷ Σῷ ἀσπόρω Τοκετῷ, δόξα Τῷ Σέ θαυμαστώσαντι,
δόξα Τῷ ἐνεργούντι διά Σοῦ τοιαῦτα τέρατα.

*  *  *


ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑΣ


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 

 

*  *  *

  

ΣΥΝΑΞΑΡΙ  

Τῇ 22ᾳ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν τῷ Πυρσῷ τῆς Εὐρυτανίας

Ἡ θαυματουργὸς εἰκὼν τῆς Παναγίας
τῆς Προυσιωτίσσης

ΕΙΣ τὰ μέρη τῆς ποτὲ μὲν περιφήμου, νῦν δὲ τεταπεινωμένης Ἑλλάδος [1], κατὰ τὴν Ἐπαρχίαν τοῦ Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων εἶναι ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται Ὄρθρυς, διότι ἀπὸ τὸ ὕψος, τὸ ὁποῖον ἔχει, ὀρθρίζει, ἤτοι βλέπει τὸν ἐρχομὸν τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ ἡλίου πρωτύτερα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα βουνὰ τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος. Πρὸς τὰ δυτικὰ μέρη καὶ νότια τοῦ ὄρους τούτου εὑρίσκονται καὶ ἄλλα ὄρη, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον δύσβατα, ὅσον δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραστήσῃ ὁ λόγος, ἀπὸ αὐτὰ δὲ ἐξέρχονται οἱ δεξιοὶ κλῶνοι καὶ ἀρχαὶ τοῦ Ἀχελῴου ποταμοῦ. Μέσον τῶν ὀρέων τούτων, εἰς τοὺς πλέον βαθυτάτους καὶ δυσαναβάτους τόπους, εὑρίσκεται ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Προυσιωτίσσης.

Ἡ Μονὴ αὕτη περισφίγγεται ἐξόχως κάτωθεν μὲν ὑπὸ ἑνὸς βαθυτάτου χάους, ἄνωθεν δὲ ὑπὸ φοβερωτάτου καὶ ἀβάτου σπηλαίου, τοῦ ὁποίου τὸ Καθολικόν, ἤτοι ἡ Ἐκκλησία, εἶναι μέσα εἰς τὸ σπήλαιον μὲ θόλον καὶ ὡραιοτάτη, ἀφιερωμένη εἰς μνήμην τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐν ταύτῃ εὑρίσκεται καὶ μέρος ἐκ τῆς ἁγίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας μετὰ καί ἄλλων ἁγίων λειψάνων, καὶ μέρος τοῦ Τιμίου Ξύλου. Εἰς δὲ τὰ ἀριστερὰ αὐτῆς πλάγια, εἰς τὸ ἐνδότατον σπήλαιον, εἶναι τὸ Παρεκκλήσιον τῆς Προυσιωτίσσης, εἰκονογραφημένον καὶ μὲ τέμπλον ὡραῖον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἕως τῆς σήμερον ἡ θαυματουργὸς ἐκείνη καὶ εἰς τὴν θέαν ὡραιοτάτη Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου. Ἡ ὁποία, εἰς τὸν καιρὸν τῆς Εἰκονομαχίας Θεοφίλου, ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιφανεστάτην πόλιν τῆς Προύσης, ὡς θέλετε ἀκούσει παρέμπροσθεν, ἥτις, τῇ ἀληθείᾳ, τόσον εἶναι χαριτωμένη καὶ σεβασμία, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ τὴν ἀτενίσῃ τις κατὰ πρόσωπον καὶ νὰ μὴ θαυμάσῃ καὶ δειλιάσῃ. Ἔμπροσθεν δὲ αὐτῆς κρέμανται τρία κανδήλια ἀκοίμητα, ἔχουσι δὲ οἱ πατέρες ἕνα ἀδελφὸν πνευματικὸν προσμονάριον εἰς αὐτὴν πάντοτε.

Περὶ ταύτης τῆς Προυσιωτίσσης θείας Εἰκόνος φέρεται λόγος παλαιός, ὅτι εἶναι ἐξ ἐκείνων, τὰς ὁποίας ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐζωγράφησε· διότι καὶ ἂν δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς τρεῖς ἐκείνας, ὁποῦ ἐπῆγεν ὁ θεῖος Λουκᾶς ἔμπροσθεν εἰς τὴν Παναγίαν πρὸ τῆς ἁγίας της Μεταστάσεως, λέγεται ὅμως ὅτι εἶναι μία ἀπὸ ἐκείνας ὁποῦ μετὰ τὸν θάνατον καὶ Μετάστασιν αὐτῆς ὁ Ἅγιος ἐζωγράφησε...

 

Ἡ συνέχεια ἐδῶ:

https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-22a/syn-22ayg-4-theotokos?start=1 

 

 

 

--

Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ (ΟΣ. ΑΛΥΠΙΟΣ)

--

Ὁ Ὅσιος ΑΛΥΠΙΟΣ ὁ Εἰκονογράφος

Μνήμη: 17ῃ Αὐγούστου

 

 

 

 

Βίος τοῦ Ὁσίου

 

 

 

 

--

Το Άγιον Μανδήλιον ( Αχειροποίητος Εικόνα του Κυρίου )

+++

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΜΑΝΔΗΛΙΟΝ

(Η ΠΡΩΤΗ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ)


Ἀνακομιδή: 16ῃ Αὐγούστου


Προσόμοιον τοῦ Ἑσπερινοῦ
Ἦχος β´. Ποίοις εὐφημιῶν

Ποίαις οἱ χοϊκοὶ ψαύσομεν, τῆς Εἰκόνος Σου Λόγε παλάμαις;
οἱ ρερυπωμένοι τοῖς πταίσμασι, τοῦ ἀναμαρτήτου Θεοῦ ἡμῶν;
οἱ ἐν μολυσμοῖς τοῦ ἀπροσίτου; Καλύπτει τὰ Χερουβὶμ τὰς ὄψεις τρέμοντα·
οὐ φέρει τὰ Σεραφὶμ ὁρᾶν τὴν δόξαν Σου· φόβῳ δουλεύει Σοι κτίσις.
Μὴ οὖν κατακρίνῃς ἀναξίως Σου τὴν μορφήν, Χριστὲ τὴν φρικτήν,
ἀσπαζομένους ἡμᾶς ἐκ πίστεως.


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

... Δέν ἠδύνατο ὅμως νὰ ἱστορήσῃ ἀκριβῶς τὸ Ἅγιον τοῦ Κυρίου πρόσωπον,

διότι ἄλλοτε μὲν αὐτὸ ἐφαίνετο μὲ ἄλλην θεωρίαν, ἄλλοτε δὲ πάλιν

μετέβαλλεν ὄψιν. Τότε ὁ Κύριος, ὁ τῶν καρδιῶν ἐξεταστὴς

καὶ τῶν κρυφίων γνώστης, γνωρίσας τὸν ἐγκάρδιον σκοπὸν τοῦ Ἀνανίου,

ἐζήτησε νερὸν ἵνα νιφθῇ, νιψάμενος δὲ ἔλαβεν ὕφασμα δεδιπλωμένον

μὲ τέσσαρας δίπλας, καὶ μὲ αὐτὸ ἐσπόγγισε τὸ θεῖον καὶ ἄχραντον

Αὐτοῦ πρόσωπον, καὶ ὤ τοῦ θαύματος! παρευθὺς ἐτυπώθη

εἰς τὸ τετράδιπλον ἐκεῖνο μανδήλιον τὸ θεανδρικὸν Αὐτοῦ πρόσωπον·

ὅθεν λαβὼν αὐτὸ τὸ ἔδωκεν εἰς τὸν Ἀνανίαν λέγων·

«Ἀπόδος τοῦτο εἰς ἐκεῖνον ὅστις σὲ ἔστειλεν». Ἔγραψε δὲ καὶ Ἐπιστολὴν

εἰς τὸν Αὔγαρον, ἥτις εἶναι ἡ ἑπομένη ἐν μεταφράσει:...

--

 

* * *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ ἀνάμνησις τῆς εἰσόδου τῆς ἀχειροτεύκτου μορφῆς τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ|
καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ἐκ τῆς Ἐδεσσηνῶν πόλεως,
εἰς ταύτην τὴν θεοφύλακτον Βασιλίδα ἀνακομισθείσης.

 

ΟΤΑΝ ὁ Κύριος καὶ Μέγας Θεὸς καὶ Σωτὴρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐπὶ τῆς γῆς εὑρισκόμενος ἐποίει θαύματα πολλὰ καὶ ἐξαίσια διὰ τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος, καθὼς ταῦτα ἀναφέρονται εἰς τὰ θεῖα καὶ ἱερὰ Εὐαγγέλια, καὶ ἡ φήμη αὐτῶν διεδίδετο εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, τότε ὁ Τοπάρχης Ἐδέσσης, Αὔγαρος ὀνομαζόμενος, ἀκούσας τὴν τοιαύτην φήμην, ἐπεθύμησε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἵνα ἴδῃ τὸν Κύριον μὲ τοὺς ἰδίους του ὀφθαλμούς. Δὲν ἠδύνατο ὅμως, ἐπειδὴ ἔπεσεν εἰς ἀσθένειαν καὶ πάθος ἀθεράπευτον, διότι λέπρα μαύρη ἐξανθήσασα εἰς ὅλον του τὸ σῶμα κατέτρωγεν αὐτὸ καὶ κατέφθειρε, καὶ πρὸς τούτοις ἐτυράννει αὐτὸν καὶ ἄλλη ἀσθένεια, ἡ ἀρθρῖτις (οὕτως ὀνομαζομένη, διότι εὑρίσκεται εἰς ὅλα τὰ ἄρθρα, ἤτοι εἰς τὰς ἁρμονίας καὶ κλειδώσεις τοῦ σώματος)· καὶ ἡ μὲν λέπρα προὐξένει εἰς αὐτὸν ἀσχημίαν καὶ ταλαιπωρίαν μεγάλην, ἡ δὲ ἀρθρῖτις πόνους δριμυτάτους. Ὅθεν διὰ τὰ δύο ταῦτα πάθη δὲν ἐξήρχετο τοῦ οἴκου του, οὔτε ὅλως ἐφαίνετο εἰς τοὺς ὑπηκόους του.

Κατὰ δὲ τὰς ἡμέρας τοῦ σωτηρίου πάθους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγραψεν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Κύριον, τὴν ὁποίαν ἔστειλεν εἰς αὐτὸν διά τινος Ἀνανίου, εἰς τὸν ὁποῖον παρήγγειλε νὰ ἱστορήσῃ τὸ μέγεθος τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, καὶ τὸ χρῶμα τῶν τριχῶν καὶ τοῦ ἁγίου προσώπου του, καὶ ἁπλῶς νὰ εἰκονίσῃ μὲ πᾶσαν ἀκρίβειαν τὸ χαρακτῆρα ὅλου τοῦ σώματός του, καὶ νὰ τὸν φέρῃ εἰς αὐτόν, διότι ἤξευρεν ἄριστα τὴν ζωγραφικὴν τέχνην ὁ Ἀνανίας· ἡ δὲ ἐπιστολὴ τοῦ Αὐγάρου περιεῖχε ταῦτα:

Αὔγαρος τοπάρχης πόλεως Ἐδέσσης, Ἰησοῦ Σωτῆρι,
ἀγαθῇ ἰατρῷ ἀναφανέντι ἐν Ἱεροσολύμοις.

«Ἤκουσα τὰ περὶ Σοῦ φημιζόμενα θαύματα καὶ τὰς ἰατρείας, τὰς ὑπὸ Σοῦ γινομένας, ἄνευ ἰατρικῶν βοτάνων, διότι, ὡς ἡ φήμη διαλαλεῖ, Σὺ κάμνεις τοὺς τυφλοὺς νὰ ἀναβλέπωσι, τοὺς χωλοὺς νὰ περιπατῶσι· Σὺ καθαρίζεις τοὺς λεπρούς· Σὺ διώκεις τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ τοὺς δαίμονας· Σὺ ἰατρεύεις τοὺς πάσχοντας ἀπὸ μακρὰς καὶ πολυχρονίους ἀσθενείας· Σὺ καὶ νεκροὺς ἀνιστᾷς. Ὅθεν ἐγὼ ἀκούσας περὶ Σοῦ ὅλα τὰ θαυμάσια ταῦτα, ἐσυλλογίσθην ἓν τῶν δύο τούτων, ἢ ὅτι Σύ, ὁ τοιαῦτα ποιῶν, εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἢ ὅτι εἶσαι Θεός. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἔγραψα πρὸς Σέ, καὶ Σὲ παρακαλῶ νὰ κάμῃς τὸν κόπον καὶ νὰ ἔλθῃς πρός με, ἵνα ἰατρεύσῃς τὸ πάθος μου. Ἤκουσα δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι γογγύζουσι κατὰ Σοῦ, καὶ ἔχουσι σκοπὸν νὰ Σὲ κακο ποιήσωσιν· ἡ δὲ πόλις μου Ἔδεσσα, οὖσα μὲν μικροτάτη, ἀλλὰ σεμνή, θὰ ἐξαρκέσῃ εἰς ἀμφοτέρους ἡμᾶς ἵνα κατοικῶμεν ἐν αὐτῇ μὲ εἰρήνην».

Ὁ Ἀνανίας λοιπόν, ἐλθὼν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔδωκεν εἰς τὸν Κύριον τὴν ἀνωτέρω ἐπιστολήν, ἔπειτα δὲ ἐνατένιζεν εἰς τὸ ἅγιον αὐτοῦ πρόσωπον ἐπιμελῶς καὶ μετὰ προσοχῆς μεγάλης· μὴ δυνάμενος δὲ νὰ πλησιάσῃ εἰς τὸν Κύριον, διὰ τὸ πολὺ πλῆθος τοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖον ἐκεῖ συνέρρεεν, ἀνέβη καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ πέτρας, ἡ ὁποία ἐξεῖχεν ὀλίγον τῆς γῆς, καὶ οὕτω διὰ μὲν τοῦ βλέμματος ἔβλεπεν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου, διὰ δὲ τῆς χειρὸς ἤγγιζεν εἰς τὴν κέραμον καὶ ἐσχεδίαζε τὴν τοῦ προσώπου ὁμοίωσιν. Δὲν ἠδύνατο ὅμως νὰ ἱστορήσῃ ἀκριβῶς τὸ ἅγιον αὐτοῦ πρόσωτον, διότι ἄλλοτε μὲν αὐτὸ ἐφαίνετο μὲ ἄλλην θεωρίαν, ἄλλοτε δὲ πάλιν μετέβαλλεν ὄψιν. Τότε ὁ Κύριος, ὁ τῶν καρδιῶν ἐξεταστὴς καὶ τῶν κρυφίων γνώστης, γνωρίσας τὸν ἐγκάρδιον σκοπὸν τοῦ Ἀνανίου, ἐζήτησε νερὸν ἵνα νιφθῇ, νιψάμενος δὲ ἔλαβεν ὕφασμα δεδιπλωμένον μὲ τέσσαρας δίπλας, καὶ μὲ αὐτὸ ἐσπόγγισε τὸ θεῖον καὶ ἄχραντον αὐτοῦ πρόσωπον, καὶ ὢ τοῦ θαύματος! παρευθὺς ἐτυπώθη εἰς τὸ τετράδιπλον ἐκεῖνο μανδήλιον τὸ θεανδρικὸν αὐτοῦ πρόσωπον· ὅθεν λαβὼν αὐτὸ τὸ ἔδωκεν εἰς τὸν Ἀνανίαν λέγων· «Ἀπόδος τοῦτο εἰς ἐκεῖνον ὅστις σὲ ἔστειλεν». Ἔγραψε δὲ καὶ Ἐπιστολὴν εἰς τὸν Αὔγαρον, ἥτις εἶναι ἡ ἑπομένη ἐν μεταφράσει:

Ἡ πρὸς τὸν Αὔγαρον ἐπιστολὴ τοῦ Κυρίου

 «Μακάριος εἶσαι, ὦ Αὔγαρε, ἐπειδή, χωρὶς νὰ μὲ ἴδῃς, ἐπίστευσας εἰς ἐμέ. Εἶναι δὲ γεγραμμένον περὶ ἐμοῦ, ὅτι ἐκεῖνοι μὲν οἱ ὁποῖοι μὲ εἶδον ὀφθαλμοφανῶς δὲν πιστεύουσιν εἰς ἐμέ, ἵνα οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες ζήσωσιν. Ὡς πρὸς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μοὶ γράφεις ἐπιστολιμαίως, ὅτι νὰ ἔλθω πρὸς σέ, ἤξευρε ὅτι πρέπει νὰ τελειώσω τὰ ἔργα διὰ τὰ ὁποῖα ἀπεστάλην εἰς τὸν κόσμον ὑπὸ τοῦ Πατρός μου, καὶ ἀφ’ οὗ ταῦτα τελειώσω καὶ ἀναληφθῶ εἰς τοὺς Οὐρανοὺς πρὸς τὸν ἀποστείλαντά με Πατέρα, τότε θέλω σοὶ ἀποστείλει ἕνα μαθητήν μου, Θαδδαῖον ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος τὸ μὲν πάθος σου θέλει ἰατρεύσει, ζωὴν δὲ αἰώνιον καὶ εἰρήνην ἐν τῷ βίῳ τούτῳ θέλει χαρίσει εἰς σὲ καὶ εἰς τοὺς μετὰ σοῦ· ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν πόλιν σου Ἔδεσσαν θέλει βοηθήσει ἀρκετά, ἵνα μὴ νικήσῃ αὐτὴν ἐχθρός τις».

Ἐν τῷ τέλει δὲ τῆς ἀνωτέρω ἐπιστολῆς ἔβαλε σφραγῖδας ἑπτά, αἱ ὁποῖαι ἦσαν σημαδευμέναι μὲ ἑβραϊκά γράμματα, μεθερμηνευόμενα οὕτω: «Θεοῦ θέα θεῖον θαῦμα».

Δεξάμενος δὲ ὁ Αὔγαρος τον Ἀνανίαν περιχαρῶς ἔπεσε καὶ προσεκύνησε τὴν ἁγίαν καὶ ἄχραντον Εἰκόνα τοῦ Κυρίου μὲ πίστιν καὶ πόθον πολύν· καὶ οὕτω πάραυτα ἰατρεύθη ἀπὸ τῆς ἀσθενείας του, μόνον δὲ ἔμεινεν εἰς τὸ μέτωπόν του ὀλίγον τι ἐκ τῆς λέπρας. Μετὰ δὲ τὸ σωτήριον πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, ἐπῆγεν ὁ Ἀπόστολος Θαδδαῖος [3] εἰς τὴν Ἔδεσσαν καὶ ἐβάπτισε τὸν Αὔγαρον καὶ ὅλους τοὺς ἀνθρωπους του, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἅμα δὲ ἐξῆλθεν ὁ Αὔγαρος ἐκ τῆς ἁγίας κολυμβήθρας ἐκαθαρίσθη καὶ ἐκείνη ἡ ὀλίγη λέπρα, ἥτις εἶχε μείνει εἰς τὸ μέτωπόν του. Ἔκτοτε δὲ ἐτίμα ὁ Αὔγαρος καὶ ἐσέβετο διὰ παντὸς τρόπου τὸν θεῖον χαρακτῆρα τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ὁμοίωμα· θέλων δὲ νὰ τιμῶσι καὶ νὰ προσκυνῶσιν αὐτὸν ὁμοίως ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἐδέσσης, διὰ τοῦτο εἰς τὰ ἄλλα καλὰ τὰ ὁποῖα ἔπραξε προστέθηκε καὶ τοῦτο: Ἀρχαῖός τις καὶ λαμπρὸς πολίτης τῆς Ἐδέσσης Ἕλλην ἔστησε τὸν ἀνδριάντα αὑτοῦ ἐπὶ τῆς δημοσίας θύρας τῆς πόλεως. Ὅθεν οἱ μέλλοντες νὰ εἰσέλθωσιν ἐν τῇ πόλει ὤφειλον νὰ προσκυνῶσι πρῶτον τὸν ἀνδριάντα καὶ νὰ εὔχωνται ἐκεῖνον τοῦ ὁποίου ἦτο τὸ ἄγαλμα, καὶ ἔπειτα νὰ εἰσέρχωνται. Τοῦτον λοιπὸν τὸν ἀκάθαρτον ἀνδριάντα κρημνίσας ὁ Αὔγαρος καὶ ἐξαφανίσας, εἰς τὸν τόπον ἐκείνου ἔστησε τὴν ἀχειροποίητον Εἰκόνα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, προσκολλήσας αὐτὴν ἐπὶ σανίδος καὶ καλλωπίσας· ἔγραψε δὲ ἐπ’ αὐτῆς καὶ ταῦτα: «Χριστὲ ὁ Θεὸς ὁ εἰς σὲ ἐλπίζων οὐκ ἀποτυγχάνει ποτέ».

Ἐξέδωκε δὲ καὶ προσταγὴν καὶ νόμον ἔγγραφον, ὅτι πᾶς ὁ εἰσερχόμενος διὰ τῆς πύλης ἐκείνης ἐν τῇ πόλει τῆς Ἐδέσσης ἔπρεπε πρῶτον νὰ ἀποδίδῃ σέβας καὶ προσκύνησιν εἰς τὴν θαυματουργὸν ἐκείνην καὶ τιμίαν Εἰκόνα τοῦ Κυρίου. Ἐφυλάττετο λοιπὸν ἡ προσταγὴ αὕτη καὶ ὁ νόμος μέχρι τέλους τῆς ζωῆς τοῦ Αὐγάρου καὶ τοῦ υἱοῦ του· ἀφ’ οὗ δὲ ὁ ἔγγονος τούτου ἔγινε διάδοχος τῆς πατρικῆς ἐξουσίας, ἀπεστράφη τὴν εὐσέβειαν καὶ ἐπανεστράφη θεληματικῶς εἰς τὴν θρησκείαν τῶν εἰδώλων. Ὅθεν ἠθέλησε νὰ στήσῃ ἐπὶ τῆς θύρας τῆς Ἐδέσσης ἀνδριάντα δαιμονικὸν καὶ νὰ κρημνίσῃ τὴν τοῦ Χριστοῦ Εἰκόνα· τοῦτο δὲ γνωρίσας διὰ τῆς θείας ἀποκαλύψεως ὁ τότε τῆς Ἐδέσσης Ἐπίσκοπος, ἔδειξε τὴν πρέπουσαν περὶ τούτου φροντίδα καὶ ἐπιμέλειαν.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ ἄνωθεν τῆς θύρας τόπος ἦτο κοῖλος, κατεσκευασμένος μὲ θόλον ἐν σχήματι κυλίνδρου, ἤναψε μὲν ὁ Ἐπίσκοπος ἔμπροσθεν τῆς ἁγίας Εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ λύχνον, ἔβαλε δὲ ἔμπροσθεν αὐτοῦ κεραμίδα, καὶ κτίσας τὸν τόπον ἔξωθεν μὲ πλίνθους καὶ χρίσας μὲ ἄσβεστον, ἔκλεισε τὸ ἔνδοθεν μέρος, καὶ ἐξίσωσε τὸ τεῖχος εἰς ὁμαλὴν ἐπιφάνειαν· οὕτω δὲ μὴ φαινομένης πλέον τῆς Εἰκόνος τοῦ Κυρίου, ἀπετράπη ὁ δυσσεβὴς τοῦ σκοποῦ του καὶ δὲν ἐκρήμνισεν αὐτήν.

Ἔκτοτε παρῆλθε τοσοῦτος χρόνος, ὥστε δὲν ἐνεθυμεῖτό τις πλέον ποῦ ἦτο κεκρυμμένη ἡ ἁγία Εἰκών. Ὅταν δὲ ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Χοσρόης, ἐπὶ Ἡρακλείου βασιλέως Ρωμαίων, ἐν ἔτει ἀπὸ Χριστοῦ χιε’ (615), ἐπολέμει τὰς πόλεις τῆς Ἀσίας, ἔφθασε μέχρις Ἐδέσσης· κατ’ αὐτῆς δὲ πάντα λίθον κινήσας, ἔρριψεν εἰς φόβον καὶ ἀγωνίαν τοὺς κατοίκους, οἱ ὁποῖοι προσφυγόντες εἰς τὸν Θεόν, καὶ παρακαλέσαντες αὐτὸν μετὰ θερμῶν δακρύων καὶ συντριβῆς καρδίας εὗρον ἐν ἀκαρεὶ σωτηρίαν οὕτω πως.

Νύκτα τινὰ φαίνεται εἰς τὸν Ἐπίσκοπον, Εὐλάβιον ὀνομαζόμενον, γυνή τις ἐνδοξοτάτη, ἡ ὁποία εἶπεν εἰς αὐτόν, ὅτι πολὺ καλῶς θελει πράξει, ἐὰν λάβῃ τὴν ἐπὶ τῆς θύρας τῆς πόλεως κεκρυμμένην ἀχειροποίητον Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, δείξασα καὶ τὸν τόπον διὰ τῆς χειρός της. Ὁ δὲ Ἐπίσκοπος, ἐλθὼν ἐπὶ τόπου καὶ σκάψας, ὦ τοῦ θαύματος! εὗρε τὴν μὲν θείαν Εἰκόνα τοῦ Κυρίου σώαν καὶ ἀδιάφθορον, τὸν δὲ λύχνον ἀνημμένον μετὰ πεντακόσια καὶ ἐπέκεινα ἔτη· ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν κέραμον τὴν ὁποίαν ὁ τότε Ἐπίσκοπος ἔβαλεν ἔμπροσθεν τοῦ ἁγίου Μανδηλίου εὗρεν ἐκτετυπωμένην ἄλλην Εἰκόνα τοῦ Κυρίου, ἀπαράλλακτον μὲ τὴν ἐν τῷ ἁγίῳ Μανδηλίῳ. Ἀμφότερα δὲ ταῦτα τὰ θεῖα ἐκτυπώματα καὶ τὰς Εἰκόνας τοῦ Κυρίου βλέποντες οἱ τῆς Ἐδέσσης πολῖται ἐνεπλήσθησαν ἅπαντες πνευματικῆς εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάσεως. Λαβὼν λοιπὸν ὁ Ἐπίσκοπος τὴν ἁγίαν Εἰκόνα τοῦ Κυρίοι καὶ λιτανείαν ποιήσας, ἐπῆγεν εἰς τὸ μέρος τῆς πόλεως, ὅπου ἔξωθεν ἔσκαπτον οἱ Πέρσαι· τοῦθ’ ὅπερ ἐννόησαν ἐκ τοῦ ἤχου τῶν χαλκῶν ὀργάνων. Ὅταν δὲ ἐπλησίασεν ἐκεῖ ὁ Ἐπίσκοπος, ἔρριψεν ἔλαιον ἐκ τοῦ λύχνου εἰς τὴν ἡτοιμασμένην ὑπὸ τῶν Ἐδεσσηνῶν πυράν, καὶ παρευθὺς ἡ φλὸξ ἀνάψασα ἐξηφάνισεν ὅλους τοὺς Πέρσας· ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ, τὸ ὁποῖον ἀνάψαντες ἔξω τῆς Ἐδέσσης οἱ Πέρσαι ἔτρεφον μὲ ἄπειρα ξύλα ἀποκοπέντα ἀπὸ τῶν ἐκεῖ πλησίον δένδρων, ἅμα ἐπλησίασεν ὁ Ἐπίσκοπος μετὰ τῆς θείας Εἰκόνος, εὐθὺς ἠγέρθη σφοδρὸς ἄνεμος, καὶ στρέψας τὴν φλόγα κατὰ τῶν Περσῶν, ἐδίωκε τούτους καὶ κατέκαιεν. Ὅθεν ταῦτα παθόντες οἱ Πέρσαι, ἀνεχώρησαν ἄπρακτοι.

Ἐπειδὴ δὲ εἰς τὴν βασιλεύουσαν τῶν πόλεων συνέτρεχον ὅλα τὰ καλά, ἦτο δὲ Θεοῦ θέλημα νὰ θησαυρισθῇ ἐν αὐτῇ σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ ἡ ἀχειροποίητος αὕτη καὶ ἄχραντος Εἰκὼν τοῦ Κυρίου, διὰ τοῦτο ὁ τότε βασιλεὺς τῶν Ρωμαίων Ρωμανὸς (ὁ νέος δηλαδή, ὁ τοῦ Πορφυρογεννήτου Κωνσταντίνου υἱός, ὁ βασιλεύσας κατὰ τὸ ἐννεακοσιοστὸν πεντηκοστὸν ἔνατον ἔτος, καὶ καλούμενος νέος πρὸς διαφορὰν τοῦ μητροπάτορος αὐτοῦ Ρωμανοῦ, ὄντος γέροντος) κατέβαλε μεγάλην προσπάθειαν νὰ πλουτίσῃ καὶ μὲ τὸν πλοῦτον τῆς ἀχειροποιήτου ταύτης Εἰκόνος τὴν Βασιλεύουσαν. Ὅθεν κατὰ διαφόρους καιροὺς ἔστειλεν εἰς τὴν Ἔδεσσαν καὶ ἐζήτησε τὴν θεανδρικὴν Εἰκόνα τοῦ Κυρίου παρὰ τοῦ ἐκεῖσε εὑρισκομένου Ἀμηρᾶ, δοὺς εἰς αὐτόν, χάριν τοῦ τοιούτου θησαυροῦ, δώδεκα χιλιάδας ἀργύρια καὶ ἐλευθερώσας καὶ διακοσίους Σαρακηνούς, τοὺς ὁποίους ἔτυχε τότε νὰ ἔχῃ αἰχμαλῶτους· ὄχι δὲ μόνον ταῦτα ἐποίησεν, ἀλλὰ καὶ βεβαίως ἔδωκεν ὑποσχέσεις ἐνώπιον πολλῶν, ὅτι εἰς τὸ ἑξῆς δὲν θὰ πολεμῶσι τὰ στρατεύματα τῶν Ρωμαίων τοὺς Σαρακηνούς. Μὲ ταῦτα λοιπὸν καὶ τὰ τοιαῦτα ἐπέτυχε, τῆς αἰτήσεως, ἐκτελέσας ὅλα ὅσα ὑπεσχέθη.

Ὅθεν ἐπειδὴ ἐνέδωκεν ὁ Ἀμηρᾶς νὰ ἀποσταλῇ εἰς τὸν Ρωμανὸν ἡ θεία Εἰκών, ὁ Σαμοσάτων Ἐπίσκοπος καὶ ὁ Ἐδέσσης καὶ ἄλλοι τινὲς εὐλαβεῖς, λαβόντες τὸ ἅγιον Εἰκόνισμα τοῦ Κυρίου (καὶ τὴν Χριστόγραφον Ἐπιστολὴν) [5] ἤρχισαν τὴν ὁδοιπορίαν διὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν· πολλὰ δε θαύματα ἐγίνοντο καθ’ ὁδόν. Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὴν τοποθεσίαν τῶν Ὀπτημάτων, εἰς τὸν Ναὸν τῆς Θεοτόκου τὸν καλούμενον τοῦ Εὐσεβίου, πολλοὶ ἀσθενεῖς προστρέξαντες μετὰ πίστεως εἰς τὸν ἅγιον Χαρακτῆρα τοῦ Κυρίου ἰατρεύθησαν ἀπὸ τὰς διαφόρους ἀσθενείας των. Τότε δὲ προσῆλθε καὶ εἷς δαιμονιζόμενος, ὁ ὁποῖος ταῦτα προεφήτευσε λέγων· «Ἀπόλαβε, ὦ Κωνσταντινούπολις, δόξαν, τιμὴν καὶ χαράν, καὶ σύ, Πορφυρογέννητε, ἀπόλαβε τὴν βασιλείαν σου. Πάραυτα δὲ ἰατρεύθη ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ δαιμόνιον τὸ ὁποῖον τὸν ἐπείραζε.

Κατὰ δὲ τὸ ͵ϛυξζ’ (6467) ἔτος ἀπὸ κτίσεως κόσμου, ἐν τῇ δεκάτῃ πέμπτῃ τοῦ Αὐγούστου μηνός, ἐν ἔτει δὲ ἀπὸ Χριστοῦ ἐννεακοσιοστῷ πεντηκοστῷ ἐνάτῳ ἐπὶ Ρωμανοῦ τοῦ βασιλέως, ἔφθασαν οἱ ἀνωτέρω Ἀρχιερεῖς εἰς Κωνσταντινούπολιν καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸν ἐν Βλαχέρναις Ναόν, φέροντες μεθ’ ἑαυτῶν καὶ τὴν ἁγίαν Εἰκόνα τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία σεβασμίως καὶ περιχαρῶς προσεκυνήθη ὑπό τε τῶν βασιλέων, τῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ λοιποῦ λαοῦ.

Τὴν δὲ ἐπαύριον, ἤτοι κατὰ τὴν παροῦσαν δεκάτην ἕκτην τοῦ Αὐγούστου, σηκώσαντες τὴν ἁγίαν Εἰκόνα ἐπὶ τῶν ὤμων των ὁ Πατριάρχης Θεοφύλακτος καὶ οἱ νεάζοντες βασιλεῖς (διότι ὁ Ρωμανὸς ἀσθενῶν δὲν παρευρέθη), καθὼς καὶ ὅλη ἡ Γερουσία μεθ’ ὅλου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, προέπεμψαν τὴν ἁγίαν Εἰκόνα μετὰ τῆς πρεπούσης δορυφορίας ἕως εἰς τὴν καλουμένην Χρυσῆν Πύλην. Ἔπειτα λαβόντες πάλιν αὐτὴν ἐκεῖθεν μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους, καὶ μὲ μυριάδας λαμπάδων καὶ φῶτα, τὴν μετέφεραν εἰς τὸν περιώνυμον καὶ μεγαλώτατον τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Ναόν ἀφοῦ δὲ καὶ ἐκεῖ ἐποίησαν τὴν ἁρμόζουσαν τάξιν, ἀνέβησαν εἰς τὰ βασιλικὰ παλάτια, καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν Ναὸν τῆς Θεοτόκου τὸν ἐπονομαζόμενον τοῦ Φάρου, ἐνταῦθα ἀπέθεσαν τὸ ἅγιον καὶ τίμιον ἐκτύπωμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς δόξαν τῶν Χριστιανῶν, εἰς φύλαξιν τῶν βασιλέων, εἰς ἀσφάλειαν ὅλης τῆς πόλεως καὶ τῆς τῶν Χριστιανῶν καταστάσεως.

+++

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (1)

--

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΗΣΑΪΟΥ

(Ἐκ τῶν «Λόγων ΚΘ΄»)

 

(Μνήμη: 3 Ἰουλίου)

 

«Ὁ αὐτὸς (Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος) εἶπεν, ὅτι καθεζομένου μου ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ

πρὸ ἐτῶν κγ’, ἦλθεν ἀδελφός τις πρός με καὶ νίψας αὐτοῦ τοὺς πόδας, ἤρξατο

ὁμιλεῖν μοι καὶ λέγειν· θέλω Ἀββᾶ κἀγὼ οἰκῆσαι τὴν ἔρημον ταύτην· καὶ λέγω αὐτῷ,

ἐὰν δύνῃ ὑπομεῖναι ἔχεις προκόψαι. Καὶ ταῦτα μὲν τῇ γλώσσῃ ἔλεγον,

τῇ δὲ καρδίᾳ κατέκρινα αὐτόν.

«Ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: Ἐνῶ ἡσύχαζα στὴν ἐσωτέρα ἔρημο, πρὶν 23 χρόνια, ἦλθε σ’ ἐμένα κάποιος Ἀδελφός. Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔπλυνα τὰ πόδια, ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ καὶ μοῦ λέει: Θέλω καὶ ἐγὼ Ἀββᾶ νὰ κατοικήσω στὴν ἔρημο αὐτήν.

Καὶ τοῦ λέω: Ἐὰν μπορεῖς νὰ ὑπομείνης, θὰ προκόψης. Καὶ αὐτὰ μὲν τὰ ἔλεγα μὲ τὴν γλώσσα μου, μέσα στὴν καρδιά μου ὅμως τὸν κατέκρινα.

Μετὰ δὲ τὸ ἀναχωρῆσαι αὐτὸν ἀνέστην τοῦ εὔξασθαι, καὶ γίνομαι ὡς ἐν ἐκστάσει,

καὶ θεωρῶ ἄνδρα φοβερὸν τῷ εἴδει, ἔκλαμπρον τῇ ὄψει,

κατέχοντα ρομφαίαν πύρινον καὶ λέγοντα πρός με:

 

Ἀφοῦ ἀνεχώρησε σηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ καὶ περιῆλθα σὰν σὲ ἔκστασι,

καὶ βλέπω ἕναν ἄνδρα φοβερὸ στὴν μορφή καὶ ὁλόλαμπρο στὸ πρόσωπο,

νὰ κρατῆ πύρινη ρομφαία καὶ νὰ μοῦ λέγη:

Εἰπὲ γέρων, τὶς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐστερέωσε; καὶ λέγω αὐτῷ, ὁ Θεός·

καὶ πάλιν λέγει, τὶς ἐμέτρησε τον οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ τὴν γῆν δρακί; (Ἡσαΐας μ’ 12),

τὶς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ; Τὶς ἐκρέμασε τὸ στερέωμα καὶ

ἐπέσφιγξεν αὐτὸ ἀδέσμως; Τὶς ἐσφράγισε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ἄβυσσον ἐχαλίνωσε;

Τὶς ἐκρέμασε νεφέλας καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν ἐκέλευσε; Τὶς ἐποίησεν ἥλιον καὶ ἤδρασε σελήνην καὶ ἠγλάϊσεν ἀστέρας; Τὶς ἐλεύκανε χιόνα καὶ κρύσταλλον; Τὶς δὲ ἐξαντλεῖ

τὸν βυθὸν νεφέλαις καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν, καὶ τοὺς ὄμβρους ρογεύειν ἐπὶ προσώπου

πάσης τῆς γῆς; τὶς ἐθησαύρισεν ἀνέμους καὶ σταθμῷ ἀκραδάντῳ ἀπέκλεισε;

Τὶς ὁ τὰς καρδίας ἐτάζων καὶ νεφροὺς ἐρευνῶν; (ψαλμ. ζ’ 10), καὶ ἐννοίας ἐμβατεύων,

καὶ γογγυσμοὺς διακρίνων, βλέπων ἀβύσσους, θεωρῶν τὰ ἐν τῷ σκότει;

«Πές μου, Γέροντα, ποιὸς δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ στερέωσε τὴν γῆ;

Καὶ λέω πρὸς αὐτόν: ὁ Θεός. Καὶ πάλι λέει: Ποιὸς μέτρησε μὲ τὴν σπιθαμή του

τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆ μὲ τὴν παλάμη του; Ποιὸς ἔστησε σταθμισμένα τὰ βουνὰ

καὶ ζυγισμένα τὰ δασωμένα φαράγγια; Ποιὸς συνέθεσε τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ

καὶ τὸ περιέβαλε μὲ τέτοιους νόμους, ὥστε νὰ μένη ἀσάλευτο;

Ποιὸς περιώρισε τὴν θάλασσα καὶ χαλιναγώγησε τὴν ἄβυσσο;

Ποιὸς κρέμασε στὸν οὐρανὸ τὰ σύννεφα καὶ τὰ διέταξε νὰ βαστάζουν

τὰ νερά τῶν βροχῶν; Ποιὸς δημιούργησε τὸν Ἥλιο, ἐδραίωσε τὴν Σελήνη

καὶ κατελάμπρυνε τὰ ἀστέρια; Ποιός λεύκανε τὸ χιόνι καὶ τοὺς πάγους;

Ποιὸς ἐπίσης μετατρέπει ὁλόκληρη τὴν θάλασσα σὲ σύννεφα καὶ τὰ ρυθμίζει,

ὥστε νὰ δίνουν εἰρηνικὲς βροχὲς σὲ ὅλη τὴν Οἰκουμένη;

Ποιὸς μπορεῖ νὰ χειρίζεται τὸν θησαυρὸ τῆς δυνάμεως τῶν ἀνέμων καὶ τὸ κάνει

μὲ τόσο ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δοκιμάζει τὶς προαιρέσεις

τῶν καρδιῶν καὶ ἐρευνᾶ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσέρχεται ἀκόμη

καὶ στοὺς λογισμοὺς καὶ διακρίνει τοὺς γογγυσμούς, βλέποντας τὶς ἀβύσσους

τῶν ψυχῶν καὶ γνωρίζοντας σαφῶς ὅσα εἶναι γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ

σκοτεινὰ καὶ δυσνόητα;

Συνεχίζεται...

--

Παναγία Οδηγήτρια

--

+++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ

(Σύναξις: 20ῃ Ἰουνίου)

Προσόμοιον Ἑσπερινοῦ, Ἦχος δ'

Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι...

Ὡς θερμὴν ὁδηγίαν Σε, καὶ γλυκείαν παράκλησιν,

καὶ στερρὰν ἀντίληψιν, Παντευλόγητε,

χαρμονικῶς μακαρίζομεν, καὶ τὴν ἡλιόμορφον

καὶ ἁγίαν Σου μορφήν, ἐν Εἰκόνι θεώμενοι, ἀγαλλόμεθα,

προσκυνοῦντες αὐτήν και ἐκβοῶντες·

Ὁδηγήτρια Παρθένε,

σῶζε τοὺς Σὲ μεγαλύνοντας.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ἡ Εἰκόνα τῆς Παναγίας Ὁδηγητρίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους

 Θαῦμα τῆς Παναγίας Ὁδηγητρίας Α'

 

Τὸ Εἰκόνισμα τῆς Παναγίας (Θαῦμα)

 

Ἡ Παναγία τοῦ Τιχβὶν (video) 

 

---

--

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ...ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ (ΕΙΚΟΝΑ, ΒΙΟΣ, VIDEO, ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ)

+++

Μικρὸ ἀφιέρωμα

σ’ ἕναν Μεγάλο σύγχρονο Ἅγιο

 

ΣΧETIKEΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ-ΘΑΥΜΑΤΑ-ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟΝ ΑΣΚΗΣΕΩΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΓΛΥΚΕΡΙΟΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ
 

Μνήμη: 19ῃ Ἰουνίου

...«Αὐτὸς ζεῖ ἐκτὸς τοῦ ἰδικοῦ μας ἐπιπέδου.

Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ἕνας παπικὸς ἱερέας εἶπε στοὺς νέους τῆς ἐνορίας του:

῾῾Σεῖς ζητεῖτε ἀποδείξεις. Λέτε, ὅτι δὲν ὑπάρχουν πλέον θαύματα καὶ Ἅγιοι.

Ἀλλὰ γιατὶ ζητεῖτε θεωρητικὲς ἀποδείξεις, ὅταν ἕνας ζωντανὸς Ἅγιος

περιφέρεται στοὺς δρόμους τοῦ Παρισιοῦ;

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ἀνυπόδητος!᾽᾽»...

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το Βίο του Αγίου Ιωάννου.

* * *

Απόσπασμα απὸ αφιέρωμα στον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς
με Εικονολογικές αναφορές

Από το περιοδικό Άγιος Κυπριανός, αριθ. 362., σελ. 194-195

Η φωτογραφία του κειμένου σε μεγένθυση.
Ο σάκκος, ο οποίος φαίνεται κρεμασμένος στον λαιμό του Αγίου,
περιέχει την θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ,
ενώπιον της οποίας ο Άγιος εκοιμήθη.

--Παναγία του Κουρσκ
(Σύναξις: 3η Μαρτίου, 8η Σεπτεμβρίου καί 27η Νοεμβρίου)


* * *






 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΥΠΟΣΧΕΘΗ ΝΑ ΜΗΝ ΗΣΥΧΑΣΕΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ... (ΜΕΘΟΔΙΟΣ)

+++--

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

Μνήμη: 14ῃ Ἰουνίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον λόγον.

Εὐσεβείας τὴν μέθοδον προβαλλόμενος,
αἱρετικῶν διαλύεις τὰς ἐπινοίας στερρῶς,
Ὀρθοδόξων ἡ κρηπίς, Πάτερ Μεθόδιε.
Τὴν γὰρ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀνεστήλωσας τιμᾶν,
ὡς θεῖος ἱεροφάντωρ,
καὶ νῦν ἀύλως δοξάζῃ
καὶ ἱκετεύεις ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

* * *

...Ὡστόσο, ἡ εἰρήνη δὲν ἐξασφαλίσθηκε στὴν Ἐκκλησία.
Ὁ Ἅγιος Μεθόδιος, ποὺ εἶχε ὑποσχεθεῖ νὰ μὴν ἡσυχάσει
ὅσο δὲν βασίλευε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη χρειάστηκε νὰ ἀγωνισθῆ
ἀκόμη ἐναντίον τῶν διαφόρων αἱρέσεων
ποὺ εἶχαν ὑπεισέλθει ὑποστηρίζοντας τὴν εἰκονομαχία...

--

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

--

 

 --

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΙΣΣΑ

--

--

Διαβάστε εδώ τον Βίο της Αγίας

--

Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΟΥ ΥΠΕΛΟΓΙΣΕ «ΕΙΣ ΟΥΔΕΝ» (ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΕ) ΤΑ ΑΘΕΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΥΡΑΝΝΩΝ... (ΜΙΧΑΗΛ ΣΥΝΑΔΩΝ)

--

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΓ΄ (23ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν
καὶ Ὁμολογητοῦ ΜΙΧΑΗΛ Ἐπισκόπου Συννάδων

ΜΙΧΑΗΛ ὁ Ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν ὁ Ὁμολογητής, ὁ Ἐπίσκοπος Συννάδων, ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Λέοντος Ε΄ τοῦ Ἀρμενίου τοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη ωιγ΄-ωκ΄ (813-820). Ἡ ζωὴ τοῦ Ὁσίου τούτου ὑπῆρξε τόσον λαμπρὰ καὶ διαυγής, ὥστε ὀλίγοι ἔχουσι νὰ ἐπιδείξωσι τοιαύτην. Διότι πράγματι πολλοὶ ἐξ ἐκείνων ὅσοι ἔζησαν ἐν τῷ παρόντι βίῳ τὴν κατὰ Θεὸν ζωὴν καὶ πάσῃ δυνάμει ἐσπούδασαν τὴν ἀρετήν, ἵνα εὐαρεστήσωσι τῷ Θεῷ διὰ παντὸς τρόπου ἀπέδειξαν εἰς τοὺς πολλοὺς ταύτην καὶ ἐπίζηλοι ἐγένοντο. Καὶ ἄλλοι μὲν ἐκ τούτων, καθαρίσαντες ἑαυτοὺς διὰ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς ἐγκρατείας, ἀπέβησαν σκεύη ἐκλεκτὰ καὶ ἱερὰ κατασκηνώματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἄλλοι δέ, πιστῶς ἀκολουθοῦντες τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἐλεημοσύνην ὡς πρᾶξιν εὐάρεστον εἰς τὸν Θεὸν ἀσκοῦντες, ἀπήλαυσαν τὴν ἀμοιβὴν τῆς ἀρετῆς αὐτῶν παρὰ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ τοῦ ὑποσχομένου τὰ ἴσα εἰς ἅπαντας.

Ἕτεροι πάλιν, ἐκ τῶν θερμοτέρων τοῦ Θεοῦ φίλων, μιμούμενοι τὰ πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡμολόγησαν τὸ ὄνομα Αὐτοῦ ἐνώπιον βασιλέων καὶ τυράννων, ἀνεχόμενοι ἐν ἄκρᾳ ὑπομονῇ φυλακάς, ἐξορίας, ταλαιπωρίας, κακώσεις, ἀπειλὰς καὶ πληγὰς παρὰ τῶν σκληρῶν ἐκείνων καὶ θεοστυγῶν βασιλέων καὶ ἀρχόντων, τέλος δὲ καὶ τὸ αἷμα αὐτῶν προσέφερον ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Σωτῆρος, εἰς οὐδὲν ἕτερον ἀποβλέποντες, εἰ μὴ ὅπως γίνωσι κληρονόμοι τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Πάντα δὲ τὰ τοῦ κόσμου τούτου πράγματα, ἤτοι ἀρχάς, ἀξιώματα καὶ ὅ,τι ὠθεῖ τὸν ἄνθρωπον πρὸς τὸ ἀποβλέπειν καὶ ἐλπίζειν εἰς τὸν πλάνον τοῦτον κόσμον, οὐδόλως ἐσκέφθησαν οἱ θεοφιλεῖς καὶ θεόσοφοι οὗτοι ἄνθρωποι, ἀλλ’ ἀπέρριψαν ταῦτα, ὡς τελείως ἄχρηστα καὶ ἄξια περιφρονήσεως.

Εἷς ἐκ τῶν γενναίων τούτων προμάχων τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ὑπῆρξε καὶ ὁ ἐν Ἁγίοις οὗτος Πατὴρ ἡμῶν καὶ Ὁμολογητὴς τοῦ Χριστοῦ Ἅγιος Μιχαήλ, ὁ τῶν Ἀγγέλων ὁμώνυμος, ὅστις οὐδενὸς ἐκ τῶν ἀποκτωμένων μετὰ κόπου καὶ μόχθου, ἀρεστῶν δὲ καὶ ἐντίμων ἐνώπιον Θεοῦ, ἦτο αμέτοχος. Ἀλλὰ πάντα ταῦτα ἀπέκτησε καὶ διετήρησε, τὰ πάντα ἔπαθε, τὰ πάντα ὑπέμεινε. Φέρων δὲ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ, ἐθεώρει ταῦτα ὡς καύχημα, μετὰ τοῦ οὐρανοβάμονος Παύλου. Τῶν δὲ βδελυκτῶν καὶ παρὰ Θεοῦ ἀποστρεφομένων οὐδενὸς μετεῖχεν, ἀλλ’ ἐβδελύσσετο πάντα καὶ ἀπέφευγε, διατηρήσας οὕτω, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καθαρὸν καὶ ἀλώβητον...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 
--