Αγία Ζώνη

+++


Η ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ
ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΧΟΛΕΡΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ!...



Κατάθεσις: 31ῃ Αὐγούστου


...Ποῖος πιστός, ὦ Θεοτόκε, προσατενίσας τῇ Ζώνῃ Σου τῇ τιμίᾳ
δὲν πληροῦται εὐθέως θυμηδίας καὶ τέρψεως;
Ποῖος ἐν αὐτῇ προσπεσών, ἐξῆλθε κενὸς τῆς συμφερούσης αἰτήσεως;
Ποῖος ἐνοπτριζόμενος τὸν ἱερὸν χαρακτῆρα τῆς ἡλιομόρφου Εἰκόνος Σου
δὲν ἐπιλανθάνεται εὐθέως πᾶσαν θλίψιν;...

Ὦ Ζώνη, ποὺ περιέζωσες τὴν Πηγὴν τῆς ζωῆς καὶ παρέχεις
αἰώνια ζωὴ σ’ ὅσους σὲ τιμοῦν. 

Ὦ Ζώνη, ποὺ πάντοτε χαρίζεις σ’ ὅσους προσέρχονταν σὲ σένα τὴ νέκρωση τῶν παθῶν,
ἀνδρεία καὶ δύναμη γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῶν ἀρετῶν. 

Ὦ Ζώνη, ποὺ ἀναστέλλεις καὶ δυναμώνεις τὴν ἀσθένεια τῆς φύσεώς μας
καὶ ἐμποδίζεις τοὺς ἀοράτους καὶ ὁρατοὺς ἐχθρούς μας. Καὶ δὲν εἶναι ἄξιον θαυμασμοῦ.
Διότι ὅταν δοξάζεται ἡ Μητέρα, καὶ ὁ Υἱός, ποὺ τὴν ἀγαπᾶ, χαίρεται. Ἀλλὰ ὑπακούοντας
στὸν νόμο τῆς φύσεως, ἂν καὶ τὰ πράγματα εἶναι ὑπερφυσικά, στὴ Μητέρα
θὰ ἀφιερώσουμε τὸ ἐγκώμιο. Καὶ δὲν θὰ τὸ ἀπορρίψει ὁ ὑπεράγαθος Κύριος.
Γιατί ὅπως ἀληθινὰ θέλησε νὰ γεννηθεῖ ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ αὐτὴν καὶ δέχθηκε
νὰ ὀνομάζεται Υἱός της, θὰ δεχθεῖ ὁ πολυεύσπλαχνος
τὴν ἀνθρώπινη τόλμην τοῦ ἐγκωμίου. 

Ὦ Ζώνη σεπτή, δῶσε τὸν ἁγιασμό, τὴ θεραπεία, τὴ συγχώρηση, τὴν ὑγεία σὲ μᾶς
ποὺ ἤλθαμε μὲ πίστη καὶ πόθο νὰ προσκυνήσουμε τὸν σεβάσμιο Ναό σου. 

Ὦ Ζώνη σεπτή, ποὺ περικυκλώνεις καὶ φρουρεῖς τὴν πόλη καὶ τὸν λαό Σου
καὶ τὸν διασώζεις ἀπὸ κάθε βαρβαρικὴ ἐπιδρομή.

 Ὦ Ζώνη τιμία, ποὺ περιτύλιξες τὸν Θεὸν Λόγον, ποὺ βρισκόταν στὴ κοιλία
τῆς Παρθένου, καὶ ποὺ ἀπ’ ἐκεῖ γέμισε μὲ τὴν εὐλογία τῶν ἰαμάτων,
ποὺ τώρα σκορπίζονται σέ μας.

 Ὦ Ζώνη φαιδρά, ποὺ πλησίασες μὲ σεβασμὸ τὸ ὑπέρσεμνο σῶμα
τῆς ἄφθαρτης Μητέρας τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ντύθηκες τὴν ἀφθαρσία,
ἂν καὶ παρέμεινες ἄφθαρτη, ὅπως φανερώνει ὁ ἀληθινὸς λόγος,
ποὺ ἔφθασε μέχρι σὲ μᾶς... 


(Ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ Λόγου τοῦ Ἁγίου Πατρός ἡμῶν Γερμανοῦ
Πατριάρχου Κων/λεως τοῦ Ὁμολογητοῦ
εἰς τὴν κατάθεσιν καὶ προσκύνησιν τῆς σεπτῆς καὶ τιμίας Ζώνης
τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας)

 

*  *  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΛΑ΄ (31ῃ) τοῦ Αὐγούστου μηνὸς ἡ ἀνάμνησις τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ Σορῷ καταθέσεως τῆς ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν ἔτει φλ΄ (530), καὶ θαύματος γεγονότος εἰς τὴν βασίλισσαν Ζωήν, σύζυγον Λέοντος τοῦ σοφωτάτου βασιλέως, ἐν ἔτει ωπϛ΄ (886)

ΚΑΘ’ ΟΛΟΝ τὸ ἔτος εἴμεθα ὑπόχρεοι νὰ εὐχαριστῶμεν καὶ νὰ δοξάζωμεν πρῶτον μὲν τὴν ὑπερτάτην καὶ Παναγίαν Τριάδα, Πατέρα, Υἱὸν καὶ Πνεῦμα Πανάγιον, τὸν ἕνα καὶ μόνον Θεόν, ὅστις μᾶς ἔπλασε καὶ ἀνέπλασε διὰ τὴν πολλὴν αὐτοῦ εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀγαθότητα· δεύτερον δὲ τὴν Ὑπερένδοξον καὶ Ἀειπάρθενον Θεοτόκον, δι’ ἦς ἀπηλαύσαμεν καὶ ἀπολαμβάνομεν τόσα ἀγαθά, τὰ ὁποία ὑπερβαίνουσι κατὰ τὸν ἀριθμὸν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὴν ψάμμον τῆς θαλάσσης. Ἐὰν ὅλους τοὺς ἄλλους Ἁγίους ἑορτάζωμεν χαρμονικῶς καὶ ἐγκωμιάζωμεν, διότι ἐφάνησαν πρὸς τὸν Δεσπότην εὐγνώμονες, φυλάττοντες τὰ ἅγια καὶ σωτήρια προστάγματά του, πόσῳ μᾶλλον πρέπει νὰ ἑορτάζωμεν τὴν Ὑπέραγνον τοῦ Θεοῦ Μητέρα, ἥτις διὰ τὴν πολλὴν ἁγιότητα, ταπεινοφροσύνην καὶ καθαρότητά της, τὸν ἔκαμε καὶ ἔκλινεν οὐρανούς, καὶ ἐσαρκώθη ἀπ’ αὐτῆς, ἵνα σώσῃ τὸν ἄνθρωπον ὁ φιλάνθρωπος;

Διὰ τοῦτο καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας πρεπόντως ἐθέσπισαν νὰ τὴν ἑορτάζωμεν ὄχι μόνον εἰς τὰς μεγάλας της ἑορτάς, τὴν Γέννησιν, τὰ Εἰσόδια, τὴν Ὑπαπαντήν, τὸν Εὐαγγελισμὸν καὶ τὴν Κοίμησιν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας ἡμέρας καθ’ ἃς ἐτέλεσε διάφορα θαυμάσια καὶ μάλιστα διὰ τῶν ἁγίων της ἱματίων, τὰ ὁποῖα ἔκαμαν πολλάκις σημεῖα καὶ τέρατα. Καὶ τί θαυμαστόν; Ἐὰν οἱ δοῦλοί της, ἐνδυναμούμενοι ὑπ’ αὐτῆς, ἐτέλεσαν τοιαῦτα τερατουργήματα, ἀφοῦ τοῦ Πέτρου ἡ ἅλυσις καὶ ἄλλων Ἁγίων δεσμὰ καὶ σουδάρια ἐθαυματούργησαν, διὰ τί καὶ ἡ Τιμία Ζώνη τῆς ὑπερτίμου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, δι’ ἧς καὶ τὸν Δεσπότην ἴσως θὰ ἔζωσε, νὰ μὴ κάμῃ θαύματα; Μὴ ἀμφιβάλλετε λοιπὸν εἰς ὅσα ἐγράφησαν καὶ θὰ γράφωνται ὡς πρὸς τοῦτο, ἀλλὰ πιστεύετε ὅτι ὅσα θέλει καὶ βούλεται δύναται νὰ πραγματοποιῇ, ὡς Θεὸν κυήσασα παντοδύναμον.

Ἂς ἔχωμεν λοιπὸν τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Θεοτόκου εἰς ἀνείκαστον πίστιν καὶ εὐλάβειαν, προσευχόμενοι πρὸς αὐτὴν πολλάκις. Μάλιστα πρέπει νὰ ἀγαλλιώμεθα καὶ νὰ χαίρωμεν, ὅταν εὐχώμεθα πρὸς τὸν Δεσπότην Χριστόν, καὶ εἰς αὐτὴν τὴν Ὑπέραγνον Μητέρα Του, καθώς τινες εὐφραίνονται καὶ καυχῶνται ἔχοντες φίλον τὸν πρόσκαιρον βασιλέα καὶ τὴν βασίλισσαν, καὶ κολακεύονται καὶ δοξάζονται συνομιλοῦντες πρὸς τοιαῦτα πρόσωπα ἔνδοξα, ἐλπίζοντες νὰ ἀπολάβωσι παρ’ αὐτῶν πλούσια δῶρα καὶ πρωτοκαθεδρίας. Ἐὰν εἰς τοὺς ἐπιγείους ἄρχοντας ἔχετε τοσαύτην πίστιν, ὦ ἄνθρωποι, ἂν καὶ σᾶς ἐλέγχει ὁ Προφητάναξ Δαβὶδ λέγων· «Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία», πόσην πρέπει νὰ ἔχωμεν ἀσυγκρίτῳ λόγῳ πρὸς τὸν ἀδιάδοχον Βασιλέα καὶ ἐπουράνιον καὶ πρὸς τὴν Ἀειπάρθενον Μητέρα του;

Ἂς ἔχωμεν λοιπὸν εἰς εὐλάβειαν, ἑορτάζοντες καὶ τὰς μικρὰς πανηγύρεις, καὶ μάλιστα τὴν σημερινήν, ὅπου εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ ἔτους, κατὰ τὴν παλαιὰν χρονολογίαν, καθὼς καὶ αὔριον ὅπου εἶναι ἡ πρώτη, ἂς τὴν ἑορτάζωμεν μετ’ ἄλλων πολλῶν Ἁγίων, καθὼς ἐν τῷ Συναξαρίῳ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου φαίνεται. Ὅθεν ἂς γράψωψεν ἐν συντομίᾳ τὰ θαυμάσια, ἅπερ ἠκολούθησαν εἰς ταύτην τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Θεοτόκου εἰς πίστωσιν τῶν πολλῶν, ἅτινα ἐτέλεσεν ἡ παντοδύναμος Κυρία καὶ Παντάνασσα.

Ὁ βασιλεὺς Ἀρκάδιος, ὁ τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου υἱός, ὁ βασιλεύσας ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ, ἐνενηκοστῷ πέμπτῳ (395), ἔκαμε παντοίους τρόπους διὰ τοῦ χρυσίου καὶ τῆς δυνάμεώς του τῆς βασιλικῆς καὶ ἔστειλε καὶ ἔφερεν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόσυλα εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία ἐφυλάττετο ἐκεῖ ὁμοῦ μετὰ τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου ὑπὸ μιᾶς παρθένου Ἰουδαίας καὶ τὴν ἐναπέθεσεν εἰς λαμπρὰν θήκην, τὴν ὁποίαν ὠνόμασεν ἁγίαν Σορόν. Μετὰ δὲ παρέλευσιν ἐτῶν τετρακοσίων δέκα, Λέων ὁ Σοφὸς βασιλεὺς ἤνοιξε τὴν ἁγίαν ταύτην Σορόν, χάριν τῆς συζύγου του βασιλίσσης Ζωῆς, ἡ ὁποία ἠνωχλεῖτο ἀπο πνεῦμα ἀκάθαρτον. Διότι εἶδεν αὐτὴ κατ’ ὄναρ, ὅτι ἂν τεθῇ ἐπάνω εἰς αὐτὴν ἡ Τιμία Ζώνη τῆς Θεοτόκου θὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τοῦ δαιμονίου.

Ἀνοιχθείσης λοιπὸν τῆς ἁγίας θήκης καὶ Σοροῦ, εὑρέθη ἡ Τιμία Ζώνη τῆς Θεοτόκου ἀκτινοβολοῦσα λαμπρότατα ὡς θεοΰφαντος, ἔχουσα δὲ καὶ χρυσῆν σφραγῖδα καὶ ὑπόμνημα σύντομον, τὸ ὁποῖον ἀνέφερε λεπτομερῶς τὸ ἔτος, τὴν ἰνδικτιῶνα καὶ τὴν ἡμέραν καθ’ ἣν ἀνεκομίσθη εἰς τὴν βασιλεύουσαν ἡ Ἁγία Ζώνη, καὶ προσέτι ὅτι ἐναπετέθη ἐν τῇ θήκῃ καὶ ἐσφραγίσθη διὰ χειρῶν τοῦ βασιλέως Ἀρκαδίου. Ἀφοῦ λοιπὸν προσκυνήσας ἠσπάσθη τὴν ἁγίαν Ζώνην ὁ βασιλεύς, τὴν ἥπλωσεν ὁ τότε Πατριάρχης ἐπὶ τῆς πασχούσης βασιλίσσης, καὶ ὦ τοῦ θαύματος! πάραυτα ἠλευθερώθη αὕτη ἀπὸ τοῦ δαιμονίου. Ὅθεν ἅπαντες δοξάσαντες τὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα Χριστὸν καὶ εὐχαριστήσαντες τὴν πανάχραντον Μητέρα του, ἀπέθεντο πάλιν τὴν Τιμίαν Ζώνην ἐντὸς τῆς ἁγίας Σοροῦ, ὅπου ὑπῆρχε καὶ πρότερον.

 


+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΑΧΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ (Παναγία Προυσιώτισσα)

--

Ταπεινὸ Ἀφιέρωμα
στὴν Πρόμαχο τῆς Ἑλλάδος

ΠΑΝΑΓΙΑ

ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ

Σύναξις: 22ᾳ Αὐγούστου

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α'.

Τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης Σύ προΐστασαι Πρόμαχος
καὶ τερατουργὸς ἐξαισίων, τῇ ἐκ Προύσσης Εἰκόνι Σου,
Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, καὶ γὰρ φωτίζεις
ἐν τάχει τοὺς τυφλούς, δεινούς τε ἀπελαύνεις δαίμονας
καὶ παραλύτους δὲ συσφίγγεις Ἀγαθή. Κρημνῶν τε σώζεις
καί πάσης βλάβης τοὺς Σοὶ προστρέχοντας.
Δόξα τῷ Σῷ ἀσπόρω Τοκετῷ, δόξα Τῷ Σέ θαυμαστώσαντι,
δόξα Τῷ ἐνεργούντι διά Σοῦ τοιαῦτα τέρατα.

*  *  *


ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑΣ


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 

 

*  *  *

  

ΣΥΝΑΞΑΡΙ  

Τῇ 22ᾳ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν τῷ Πυρσῷ τῆς Εὐρυτανίας

Ἡ θαυματουργὸς εἰκὼν τῆς Παναγίας
τῆς Προυσιωτίσσης

ΕΙΣ τὰ μέρη τῆς ποτὲ μὲν περιφήμου, νῦν δὲ τεταπεινωμένης Ἑλλάδος [1], κατὰ τὴν Ἐπαρχίαν τοῦ Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων εἶναι ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται Ὄρθρυς, διότι ἀπὸ τὸ ὕψος, τὸ ὁποῖον ἔχει, ὀρθρίζει, ἤτοι βλέπει τὸν ἐρχομὸν τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ ἡλίου πρωτύτερα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα βουνὰ τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος. Πρὸς τὰ δυτικὰ μέρη καὶ νότια τοῦ ὄρους τούτου εὑρίσκονται καὶ ἄλλα ὄρη, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον δύσβατα, ὅσον δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραστήσῃ ὁ λόγος, ἀπὸ αὐτὰ δὲ ἐξέρχονται οἱ δεξιοὶ κλῶνοι καὶ ἀρχαὶ τοῦ Ἀχελῴου ποταμοῦ. Μέσον τῶν ὀρέων τούτων, εἰς τοὺς πλέον βαθυτάτους καὶ δυσαναβάτους τόπους, εὑρίσκεται ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Προυσιωτίσσης.

Ἡ Μονὴ αὕτη περισφίγγεται ἐξόχως κάτωθεν μὲν ὑπὸ ἑνὸς βαθυτάτου χάους, ἄνωθεν δὲ ὑπὸ φοβερωτάτου καὶ ἀβάτου σπηλαίου, τοῦ ὁποίου τὸ Καθολικόν, ἤτοι ἡ Ἐκκλησία, εἶναι μέσα εἰς τὸ σπήλαιον μὲ θόλον καὶ ὡραιοτάτη, ἀφιερωμένη εἰς μνήμην τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐν ταύτῃ εὑρίσκεται καὶ μέρος ἐκ τῆς ἁγίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας μετὰ καί ἄλλων ἁγίων λειψάνων, καὶ μέρος τοῦ Τιμίου Ξύλου. Εἰς δὲ τὰ ἀριστερὰ αὐτῆς πλάγια, εἰς τὸ ἐνδότατον σπήλαιον, εἶναι τὸ Παρεκκλήσιον τῆς Προυσιωτίσσης, εἰκονογραφημένον καὶ μὲ τέμπλον ὡραῖον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἕως τῆς σήμερον ἡ θαυματουργὸς ἐκείνη καὶ εἰς τὴν θέαν ὡραιοτάτη Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου. Ἡ ὁποία, εἰς τὸν καιρὸν τῆς Εἰκονομαχίας Θεοφίλου, ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιφανεστάτην πόλιν τῆς Προύσης, ὡς θέλετε ἀκούσει παρέμπροσθεν, ἥτις, τῇ ἀληθείᾳ, τόσον εἶναι χαριτωμένη καὶ σεβασμία, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ τὴν ἀτενίσῃ τις κατὰ πρόσωπον καὶ νὰ μὴ θαυμάσῃ καὶ δειλιάσῃ. Ἔμπροσθεν δὲ αὐτῆς κρέμανται τρία κανδήλια ἀκοίμητα, ἔχουσι δὲ οἱ πατέρες ἕνα ἀδελφὸν πνευματικὸν προσμονάριον εἰς αὐτὴν πάντοτε.

Περὶ ταύτης τῆς Προυσιωτίσσης θείας Εἰκόνος φέρεται λόγος παλαιός, ὅτι εἶναι ἐξ ἐκείνων, τὰς ὁποίας ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐζωγράφησε· διότι καὶ ἂν δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς τρεῖς ἐκείνας, ὁποῦ ἐπῆγεν ὁ θεῖος Λουκᾶς ἔμπροσθεν εἰς τὴν Παναγίαν πρὸ τῆς ἁγίας της Μεταστάσεως, λέγεται ὅμως ὅτι εἶναι μία ἀπὸ ἐκείνας ὁποῦ μετὰ τὸν θάνατον καὶ Μετάστασιν αὐτῆς ὁ Ἅγιος ἐζωγράφησε...

 

Ἡ συνέχεια ἐδῶ:

https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-22a/syn-22ayg-4-theotokos?start=1 

 

 

 

--

Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ (ΟΣ. ΑΛΥΠΙΟΣ)

--

Ὁ Ὅσιος ΑΛΥΠΙΟΣ ὁ Εἰκονογράφος

Μνήμη: 17ῃ Αὐγούστου

 

 

 

 

Βίος τοῦ Ὁσίου

 

 

 

 

--

«ΑΙ, ΑΙ, ΘΑΝΑΤΕ, ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΦΥΓΕΙΝ ΣΕ;» (Όσιος Σισώης)

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΣΩΗΣ Ο ΜΕΓΑΣ
(Μνήμη: 6ῃ Ιουλίου)

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ Ϛ΄ (6ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΣΙΣΩΗ τοῦ Μεγάλου

ΣΙΣΩΗΣ ὁ Ὅσιος καὶ μέγας ἐν ἀσκηταῖς ἐγεννήθη ἐν Αἰγύπτῳ κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς 4ης ἑκατονταετηρίδος, ὅτε ἤκμαζον ἐν Αἰγύπτῳ ὁ μέγιστος τῶν ἀσκητῶν θεῖος Ἀντώνιος, ὁ θαυμάσιος Ὅσιος Ὤρ καὶ πλῆθος ἄλλων μεγάλων Ἁγίων Ἀναχωρητῶν. Τούτων τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ ἔνθεα κατορθώματα ἀκούων καὶ ὁ καλὸς Σισώης ἠγάπησεν ἐξ αὐτῆς τῆς βρεφικῆς του ἡλικίας τὸν Κύριον, διὸ καὶ παιδίον ἔτι ὢν ὲλαβεν, εἰς τοὺς ὤμους του τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἠκολούθησεν αὐτὸν ἐξελθὼν καὶ αὐτὸς εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀγωνιζόμενος μετὰ τῶν ἄλλων ἀσκητῶν τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως.

Κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς ἀναχωρήσεώς του ὁ μακάριος Σισώης ἦλθεν εἰς τὴν ὀνομαστὴν Σκήτην τῆς Νιτρίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἠσκοῦντο τότε περὶ τοὺς χιλίους Μοναχοὺς ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ἦτο προεστὼς ὁ Ὅσιος Ὤρ. Εἰς ὀλίγον καιρὸν τοσοῦτον προέκοψεν εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ εἰς τὰ πολύμοχθα σκάμματα τῆς ἀσκήσεως, ὥστε ὑπερέβαλε τοὺς μετ’ αὐτοῦ συναγωνιζομένους καὶ κατέστη τύπος καὶ ὑπογραμμὸς τῶν Μοναχῶν. Ἐξαιρέτως ἠγωνίζετο διὰ τὴν ἀπόκτησιν τῆς ταπεινοφροσύνης, ἐκτελῶν πᾶσαν ταπεινὴν ἐργασίαν καὶ ἐξουθενῶν ἑαυτὸν ὡς μηδὲν πράττων, διδασκόμενος εἰς τοῦτο ἀπὸ τὸν θαυμάσιον Ὤρ [1]. Ὅσον δὲ προέβαινεν εἰς τὴν ἡλικίαν, τοσοῦτον προέκοπτε καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ ὑφ’ ὅλων ἐθαυμάζετο.

Ἀσκούμενος εἰς τὴν Σκήτην τῆς Νιτρίας ὁ Ὅσιος, ἤκουε τὰ κατορθώματα τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου καὶ ἐφλογίζετο ἡ καρδία του νὰ μεταβῇ καὶ ἐκεῖνος πλησίον του καὶ νὰ μιμηθῇ τοὺς ἀγῶνάς του. Ὅμως δὲν ἐπρόφθασε, διότι ἐν τῷ μεταξὺ ἀπῆλθε πρὸς Κύριον ὁ ὄντως Μέγας Ἀντώνιος. Ὁ δὲ Σισώης, ἐπιθυμῶν τελειοτέραν καὶ ἡσυχαστικωτέραν πολιτείαν, θέλων δὲ ἔστω καὶ μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου νὰ γίνῃ μέτοχος τῆς ἀσκήσεως ἐκείνου, ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Νιτρίαν, ἐπειδὴ εἶχεν αὕτη καταστῆ πολυάνθρωπος καὶ ἤρχοντο πολλοὶ πρὸς αὐτὸν καὶ μετέβη εἰς τὸ ὄρος τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου, τὸ ὁποῖον ἦτο ἡσυχαστικώτερον.

Εἰς τὸ ὄρος τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου ὁ Σισώης διέτριψε χρόνους μακρούς, διερχόμενος πᾶσαν ἀσκητικὴν σκληραγωγίαν καὶ πολεμῶν ἀκαταπαύστως μὲ τοὺς ἀοράτους δαίμονας, τοὺς ὁποίους εἰς τὸ τέλος κατενίκησε. Διὰ τὰς ἀρετάς του αὐτὰς ἐγένετο ὀνομαστὸς ὄχι μόνον εἰς ὅλην τὴν Αἴγυπτον, ἀλλὰ καὶ εἰς χώρας μακρινὰς καὶ πολλοὶ Κληρικοί τε καὶ λαϊκοὶ ἀλλὰ καὶ Μοναχοὶ περιώνυμοι ἤρχοντο πρὸς αὐτόν, ἵνα τῆς διδασκαλίας του ἀπολαύσωσι καὶ ὠφεληθῶσι ψυχικῶς...

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

 

+++

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (1)

--

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΗΣΑΪΟΥ

(Ἐκ τῶν «Λόγων ΚΘ΄»)

 

(Μνήμη: 3 Ἰουλίου)

 

«Ὁ αὐτὸς (Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος) εἶπεν, ὅτι καθεζομένου μου ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ

πρὸ ἐτῶν κγ’, ἦλθεν ἀδελφός τις πρός με καὶ νίψας αὐτοῦ τοὺς πόδας, ἤρξατο

ὁμιλεῖν μοι καὶ λέγειν· θέλω Ἀββᾶ κἀγὼ οἰκῆσαι τὴν ἔρημον ταύτην· καὶ λέγω αὐτῷ,

ἐὰν δύνῃ ὑπομεῖναι ἔχεις προκόψαι. Καὶ ταῦτα μὲν τῇ γλώσσῃ ἔλεγον,

τῇ δὲ καρδίᾳ κατέκρινα αὐτόν.

«Ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: Ἐνῶ ἡσύχαζα στὴν ἐσωτέρα ἔρημο, πρὶν 23 χρόνια, ἦλθε σ’ ἐμένα κάποιος Ἀδελφός. Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔπλυνα τὰ πόδια, ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ καὶ μοῦ λέει: Θέλω καὶ ἐγὼ Ἀββᾶ νὰ κατοικήσω στὴν ἔρημο αὐτήν.

Καὶ τοῦ λέω: Ἐὰν μπορεῖς νὰ ὑπομείνης, θὰ προκόψης. Καὶ αὐτὰ μὲν τὰ ἔλεγα μὲ τὴν γλώσσα μου, μέσα στὴν καρδιά μου ὅμως τὸν κατέκρινα.

Μετὰ δὲ τὸ ἀναχωρῆσαι αὐτὸν ἀνέστην τοῦ εὔξασθαι, καὶ γίνομαι ὡς ἐν ἐκστάσει,

καὶ θεωρῶ ἄνδρα φοβερὸν τῷ εἴδει, ἔκλαμπρον τῇ ὄψει,

κατέχοντα ρομφαίαν πύρινον καὶ λέγοντα πρός με:

 

Ἀφοῦ ἀνεχώρησε σηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ καὶ περιῆλθα σὰν σὲ ἔκστασι,

καὶ βλέπω ἕναν ἄνδρα φοβερὸ στὴν μορφή καὶ ὁλόλαμπρο στὸ πρόσωπο,

νὰ κρατῆ πύρινη ρομφαία καὶ νὰ μοῦ λέγη:

Εἰπὲ γέρων, τὶς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐστερέωσε; καὶ λέγω αὐτῷ, ὁ Θεός·

καὶ πάλιν λέγει, τὶς ἐμέτρησε τον οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ τὴν γῆν δρακί; (Ἡσαΐας μ’ 12),

τὶς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ; Τὶς ἐκρέμασε τὸ στερέωμα καὶ

ἐπέσφιγξεν αὐτὸ ἀδέσμως; Τὶς ἐσφράγισε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ἄβυσσον ἐχαλίνωσε;

Τὶς ἐκρέμασε νεφέλας καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν ἐκέλευσε; Τὶς ἐποίησεν ἥλιον καὶ ἤδρασε σελήνην καὶ ἠγλάϊσεν ἀστέρας; Τὶς ἐλεύκανε χιόνα καὶ κρύσταλλον; Τὶς δὲ ἐξαντλεῖ

τὸν βυθὸν νεφέλαις καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν, καὶ τοὺς ὄμβρους ρογεύειν ἐπὶ προσώπου

πάσης τῆς γῆς; τὶς ἐθησαύρισεν ἀνέμους καὶ σταθμῷ ἀκραδάντῳ ἀπέκλεισε;

Τὶς ὁ τὰς καρδίας ἐτάζων καὶ νεφροὺς ἐρευνῶν; (ψαλμ. ζ’ 10), καὶ ἐννοίας ἐμβατεύων,

καὶ γογγυσμοὺς διακρίνων, βλέπων ἀβύσσους, θεωρῶν τὰ ἐν τῷ σκότει;

«Πές μου, Γέροντα, ποιὸς δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ στερέωσε τὴν γῆ;

Καὶ λέω πρὸς αὐτόν: ὁ Θεός. Καὶ πάλι λέει: Ποιὸς μέτρησε μὲ τὴν σπιθαμή του

τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆ μὲ τὴν παλάμη του; Ποιὸς ἔστησε σταθμισμένα τὰ βουνὰ

καὶ ζυγισμένα τὰ δασωμένα φαράγγια; Ποιὸς συνέθεσε τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ

καὶ τὸ περιέβαλε μὲ τέτοιους νόμους, ὥστε νὰ μένη ἀσάλευτο;

Ποιὸς περιώρισε τὴν θάλασσα καὶ χαλιναγώγησε τὴν ἄβυσσο;

Ποιὸς κρέμασε στὸν οὐρανὸ τὰ σύννεφα καὶ τὰ διέταξε νὰ βαστάζουν

τὰ νερά τῶν βροχῶν; Ποιὸς δημιούργησε τὸν Ἥλιο, ἐδραίωσε τὴν Σελήνη

καὶ κατελάμπρυνε τὰ ἀστέρια; Ποιός λεύκανε τὸ χιόνι καὶ τοὺς πάγους;

Ποιὸς ἐπίσης μετατρέπει ὁλόκληρη τὴν θάλασσα σὲ σύννεφα καὶ τὰ ρυθμίζει,

ὥστε νὰ δίνουν εἰρηνικὲς βροχὲς σὲ ὅλη τὴν Οἰκουμένη;

Ποιὸς μπορεῖ νὰ χειρίζεται τὸν θησαυρὸ τῆς δυνάμεως τῶν ἀνέμων καὶ τὸ κάνει

μὲ τόσο ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δοκιμάζει τὶς προαιρέσεις

τῶν καρδιῶν καὶ ἐρευνᾶ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσέρχεται ἀκόμη

καὶ στοὺς λογισμοὺς καὶ διακρίνει τοὺς γογγυσμούς, βλέποντας τὶς ἀβύσσους

τῶν ψυχῶν καὶ γνωρίζοντας σαφῶς ὅσα εἶναι γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ

σκοτεινὰ καὶ δυσνόητα;

Συνεχίζεται...

--

Ο Στάρετς Ζαχαρίας

--


Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ




(Μνήμη: 2ᾳ Ἰουλίου)


...Η χαριτωμένη Τατιάνα, όταν κατάλαβε ότι πλησιάζει το τέλος της,
ευλόγησε τα παιδιά της και είπε στην κόρη της Μαρία:
«Όλους τους αποχαιρέτησα και μόνο στον αγαπητό μου Ζαχαρία
δεν έδωσα την ευχή μου. Δεν θα πεθάνω όμως αν δεν τον ευλογήσω.
Γι' αυτό θα ζητήσω από τον Θεό μιά μικρή αναβολή
μέχρι να πας στην πόλι να τον ειδοποιήσης».

Όταν έφθασε ο Ζαχαρίας, η αγία μητέρα του προφήτευσε όσα θα του συμβούν
στο μέλλον, τους πειρασμούς που θα περάση και ότι τελικά θα γίνη Μοναχός.
Επίσης του έδωσε μία Εικόνα της Παναγίας του Καζάν λέγοντας:
«Να η οδηγός σου...».



Αυτήν την αγία Εικόνα την είχε ο Στάρετς μαζί του σ' όλη του την ζωή...

Από τον Βίο του Αγίου

--

ΘΑΝΑΤΟΣ Η ΤΙΜΩΡΙΑ, ΓΙΑ ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ (ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΟΥ)

+++

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΟΥ

Μνήμη: 8ῃ Φεβρουαρίου

Ἀνακομιδή: 8ῃ Ἰουνίου

Ἀπὸ τὸν Νέο Συναξαριστή

+++

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

--

 

 --

«ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ, ΑΡΚΕΙ» (ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ)

+++

+++

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΩΣ ΥΔΩΡ ΖΩΝ (Κύριακή της Πεντηκοστής)

-- 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

 

 

...Το Άγιο Πνεύμα ως ύδωρ ζων είναι η αιτία της πνευματικής μας ζωής.
Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος αρχικά σαν ένα ρεύμα ισχυρό
καταρρίπτει μέσα στις ψυχές μας κάθε αντίσταση, κάθε πάθος.
Καθαρίζει κάθε τι ρυπαρό και αμαρτωλό. Και ταυτόχρονα δροσίζει
ως ύδωρ διαυγές και άφθονο τις ψυχές μας, τις μαλακώνει, τις ποτίζει
και τις καθιστά καρποφόρες σε έργα αρετής. Εμπνέει αγαθές διαθέσεις
και ιερά συναισθήματα, και αντίστοιχες ενέργειες και πράξεις.
Ενδυναμώνει την ψυχή μας ώστε να ζούμε μία αγία ζωή.
Μας μεταμορφώνει και μας αναγεννά, γεμίζει το εσωτερικό μας
με όλους τους δικούς της καρπούς, τους καρπούς των αρετών
και της αγιότητας. Και καθιστά κι εμάς πηγές ανεξάντλητες ύδατος ζώντος
προς τους συνανθρώπους μας...
 

--

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ (ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΙΩΒ)

+++

Στην Μνήμη του Αγίου και Δικαίου Ιώβ
 

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΡΕΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΩΝ

(ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ):

ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ

31η Ἰουλίου

+++

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ; (ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΥΑΘΛΟΥ ΙΩΒ)

+++

Mνήμη: 6η Μαΐου 

+++

Όσιος και Ομολογητής Νικήτας Μηδικίου

+++

+++

Στην Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης

+++

Στην Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων

Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης

(Τρίτη της Διακαινησίμου)

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ

ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἱερομαρτύρων ΡΑΦΑΗΛ καὶ ΝΙΚΟΛΑΟΥ καὶ τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος ΕΙΡΗΝΗΣ

Ἔργον Φωτίου Κόντογλου

ΡΑΦΑΗΛ καὶ Νικόλαος οἱ Ἅγιοι Ἱερομάρτυρες, μετὰ τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Εἰρήνης, ἤθλησαν εἰς τὴν ἐπαρχίαν Θερμῆς τῆς Λέσβου, κατὰ τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα. Ὁ Ἅγιος Ραφαήλ, κατὰ κόσμον Γεώργιος Λασκαρίδης, κατήγετο ἐξ Ἰθάκης, ἦτο δὲ γόνος εὐσεβεστάτης οἰκογενείας, λαβὼν ἐξ αὐτῆς τόσον τὴν Χριστιανικὴν ἀνατροφήν, ὅσον καὶ τὴν ἀνωτέραν κοσμικὴν μόρφωσιν. Γενόμενος ἱερομόναχος κατὰ τὴν Θείαν κλίσιν του πρὸς τὴν πνευματικὴν ζωήν, ὑπηρέτησεν ἀρχικῶς μὲν ὡς ἐφημέριος καὶ ἱεροκήρυξ εἰς τὸν ἐν Ἀθήναις βυζαντινὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Λουμπαρδιάρη ἐν τῷ λόφῳ τοῦ Φιλοπάππου, ὕστερον δέ, ὡς πολύτιμος διὰ τὰς γνώσεις του καὶ τὴν θεολογικὴν του καλλιέργειαν λόγιος κληρικός, παρὰ τῷ ἐν Κωνσταντινουπόλει Οἰκουμενικῷ θρόνῳ.

Καθὼς ἡ κατάστασις ἐστρέφετο δεινοτέρα διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ Βυζαντίου μετὰ τὰς δυτικὰς προελάσεις τῶν Ἀγαρηνῶν (Τούρκων) κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ ΙΕ’ αἰῶνος, ὁ Ραφαὴλ ἀπεστάλη εἰς τὴν Φραγκίαν (Γαλλίαν), συνοδείᾳ πολλῶν ἄλλων αὐτοκρατορικῶν ἀντιπροσώπων καὶ λογίων κληρικῶν ἵνα, ματαίως, ἀναζητήσουσιν βοηθείαν εἰς τοὺς ἐκεῖ Χριστιανοὺς ἡγεμόνας. Εἰς δὲ τὴν πόλιν Μορλὲ (Morlée) ἐγνώρισεν, Θείᾳ Προνοίᾳ, τὸν Νικόλαον, μετέπειτα σύναθλόν του εἰς τὸ ἱερὸν Μαρτύριον.

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος κατήγετο ἐκ Θεσσαλονίκης, ἦτο δὲ υἱὸς πλουσίων γονέων, οἵτινες ἀπέστειλον αὐτὸν ἵνα λάβῃ ἀνωτέραν μόρφωσιν εἰς τὸ πανεπιστήμιον τῆς αὐτῆς γαλλικῆς πόλεως, ὅπου καὶ ἐγνώρισεν τὸν Ραφαήλ. Συναναστρεφόμενος ὁ Νικόλαος μετὰ τοῦ ἱερομονάχου Ραφαήλ καὶ φωτισθεὶς ὑπὸ τῶν ἀκτίνων τῶν πνευματικῶν λόγων καὶ διδαχῶν του, συντόμως ἐγκατέλειψεν τὰς προσκαίρους καὶ ματαίας φροντίδας τοῦ κόσμου τούτου, στραφεὶς εἰς τὴν Μοναδικὴν ζωήν καὶ ἀκολουθῶν αὐτὸν ὀπίσω εἰς τὸ Βυζάντιον.

Τῇ ἁλώσῃ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τοῦ σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ τοῦ Πορθητοῦ κατὰ τὸ ͵αυμγ’ (1453) καὶ διὰ τὸν φόβον τῶν διωγμῶν τῶν Χριστιανῶν ὑπὸ τῶν δυσεβῶν κατακτητῶν, οἱ δύο Ἅγιοι κατέφυγον εἰς τὴν Ἀλεξανδρούπολιν τῆς Θράκης καὶ ἀπὸ ἐκεί, διὰ θαλάσσης, εἰς τὴν ἔτι ἐλευθέραν νήσον Λέσβον, ἥτις ὑπέκειτο εἰς Γενουατικὴν κυριαρχίαν ἕως τῆς κατακτήσεως ταύτης ὑπὸ τῶν Τούρκων τὸ ͵αυξβ΄ (1462). Ἐκεῖ εἰς ἄγνωστον, μέχρι προσφάτως, μοναστήριον εἰς τοποθεσίαν γνωστὴν ὡς «Καρυαὶ» ἢ «Καλόγηρος», κατέφυγον διὰ νὰ μονάσουν εἰρηνικῶς ὁ ἀρχιμανδρίτης Ραφαὴλ μετὰ τοῦ ἱεροδιακόνου Νικολάου, τὸ ἔτος ͵αυμδ΄ (1454)...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++