Η φωτογραφία του κειμένου σε μεγένθυση.
Παναγία του Κουρσκ
Σύναξις: 11ῃ Ἰουνίου
+++
Μνήμη: 9 Μαΐου
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΕ ΣΥΝΟΔΙΑ ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ from agiografikesmeletes on Vimeo.
ΣΥΝΑΞΑΡΙ
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ὁ Ἅγιος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἠξιώθη τοῦ μαρτυρικοῦ στεφάνου ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ ἀδίκου Δεκίου (249-251). Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην οἱ ἄρχοντες εἶχον μεγάλην κατὰ τῶν εὐσεβῶν μανίαν, ἐπειδὴ εἰς ὅλους τούτους ἔστειλεν ὁ ἄνομος Δέκιος παράνομα δόγματα καὶ ἄδικα προστάγματα, νὰ βιάζωσι τοὺς δικαίους καὶ εὐσεβεῖς δούλους τοῦ Χριστοῦ, ἀναγκάζοντες τούτους νὰ τρώγωσιν εἰδωλόθυτα, ἤτοι τροφὰς μολυνθείσας μὲ τὰ αἵματα τῶν θυσιῶν, ὅσους δὲ δὲν ἔστεργον νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστόν, νὰ ὑποβάλλουν εἰς μυρίας βασάνους, κατόπιν δὲ νὰ θανατώνουν τούτους φρικτῶς. Ὅλοι λοιπὸν οἱ ἄρχοντες καὶ ἡγεμόνες τῶν πόλεων ἐφρόντιζον νὰ φανοῦν εὐπειθεῖς καὶ ὑπήκοοι πρὸς τὸν βασιλέα. Οὕτω οἱ μὲν ἀσεβεῖς εἶχον μεγάλην προστασίαν, οἱ δὲ εὐσεβεῖς ἐδιώκοντο.
Τότε λοιπόν, κόμης τις τοῦ βασιλέως, ἐνῷ ἐπολέμει κατ’ ἄλλων ἐθνῶν, συνήντησεν εἰς τὸν πόλεμον τὸν θεῖον τοῦτον Χριστοφόρον, ὅστις κατήγετο ἀπὸ φυλὴν κυνοπροσώπων [1], καὶ τὸν ᾐχμαλώτισεν. Οὗτος ὅμως ὁ μακάριος δὲν ὡμοίαζεν οὐδόλως μὲ τοὺς συμπατριώτας του, ἀλλ᾽ ἦτο κατὰ τὸν νοῦν φρόνιμος καὶ καλόγνωμος καὶ εἶχε τοὺς θείους λόγους εἰς τὴν καρδίαν του. Βλέπων δὲ ὁ μακάριος τοὺς εἰδωλολάτρας νὰ βασανίζουν καθ’ ἑκάστην τοὺς Χριστιανούς, ἐλυπεῖτο πολὺ καὶ συνεπάθει τούτους, ὡς συμπαθὴς καὶ εὔσπλαγχνος. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἐγνώριζε τὴν γλῶσσαν τῶν συλλαβόντων αὐτὸν καὶ συνεπῶς δὲν ἠδύνατο νὰ ὁμιλήσῃ καὶ νὰ ἐλέγξῃ τοὺς εἰδωλολάτρας, οὔτε καὶ ὑπῆρχε κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ ἠδύνατο νὰ συνεννοηθῇ μαζί του, ἀνεχώρησεν εἰς τόπον παράμερον, ἔξω τῆς πόλεως, καὶ πεσὼν εἰς τὴν γῆν παρεκάλει μετὰ δακρύων τὸν Κύριον νὰ τοῦ δώσῃ τὴν δύναμιν νὰ ὁμιλήσῃ, λέγων νοερῶς τὴν προσευχὴν ταύτην· «Κύριε ὁ Θεός ὁ Παντοκράτωρ, ἐπάκουσόν μου τῆς ταπεινώσεως καὶ δεῖξον τὴν εὐσπλαγχνίαν Σου εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον· ἄνοιξον τὰ χείλη μου, καὶ δός μοι ὁμιλίαν ὡς τῶν ἐδῶ ἀνθρώπων, ἵνα δυνηθῶ νὰ ἐλέγξω τον τύραννον». Ἐνῷ δὲ οὕτως προσηύχετο, εὑρέθη ἔμπροσθεν αὐτοῦ νέος τις λαμπροφόρος, ὅστις τοῦ εἶπεν· «Εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, Ρέπροβε, (διότι οὕτω πρότερον ὠνομάζετο) καὶ ἐγείρου, ἵνα λάβῃς τὴν χάριν παρὰ τοῦ Κυρίου»...
+++
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Ο ΚΥΡΙΟΣ ἡμῶν καὶ Θεός, ὁ τοῦ Πατρὸς Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος, ὅταν ἔμελλε νὰ καταβῇ ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ συλληφθῇ ἀσπόρως καὶ παραδόξως εἰς τὴν παρθενικὴν κοιλίαν τῆς Παναμώμου Αὐτοῦ Μητρός, ἠθέλησε νὰ προβεβαιώσῃ τὴν ἐν τῇ Παρθένῳ ἰδικήν του ἄσπορον σύλληψιν μὲ ἄλλο θαῦμα παράδοξον. Τούτου ἕνεκα ἓξ μῆνας πρὸ τῆς ἰδικῆς του συλλήψεως ἀπέστειλε τὸν Ἀρχάγγελον Γαβριὴλ εἰς τὸν Προφήτην καὶ Ἀρχιερέα Ζαχαρίαν, ὅστις εὑρίσκετο τότε εἰς τὸν Ναὸν καὶ ἐθυμία καὶ προσηύχετο ὑπὲρ τοῦ λαοῦ [1], καὶ διεμήνυσεν εἰς αὐτὸν τὴν παράδοξον σύλληψιν τοῦ ἰδικοῦ του Προδρόμου, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ γίνῃ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς στείρας καὶ γηραιᾶς γυναικός του, τῆς Ἐλισάβετ, καὶ τὴν ὁποίαν σύλληψιν ἑορτάζομεν σήμερον. Ὁ δὲ Ζαχαρίας, ἐπειδὴ δὲν ἐπίστευσεν εἰς τὴν παρ’ ἐλπίδα ταύτην ἀγγελίαν τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, διὰ τοῦτο κατεδικάσθη εἰς ἀφωνίαν καὶ σιωπήν, ἕως οὗ ἴδῃ διὰ τῶν ἔργων γενόμενον τὸ ἀρχαγγελικὸν μήνυμα.
Μνήμη: 10 Αυγούστου
ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ, ΞΥΣΤΟΣ καὶ ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἤκμασαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου ἐν ἔτει σν’ (250). Ἐκ τούτων ὁ μὲν Ἅγιος Ξύστος κατήγετο ἐξ Ἀθηνῶν, εἰς τὰς ὁποίας ἐδιδάχθη τὰ μαθήματα τῆς φιλοσοφίας· μεταβὰς δὲ εἰς Ρώμην ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος, ἀφοῦ ἐμαρτύρησεν ὁ Ἅγιος Στέφανος ὁ Πάπας τῆς Ρώμης. Ἐπειδὴ δὲ τότε προητοιμάζετο ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμός, διέταξεν ὁ Ἅγιος Ξύστος τὸν Ἀρχιδιάκονόν του Ἅγιον Λαυρέντιον νὰ οἰκονομήσῃ τὰ σκεύη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ὁ δὲ θεῖος Λαυρέντιος διεμοίρασε ταῦτα εἰς τοὺς πτωχούς. Ὅταν λοιπὸν ἐπανῆλθεν ἐκ τῆς Περσίας ὁ Δέκιος, ὡδηγήθη ἔμπροσθεν αὐτοῦ ὁ Ἅγιος Ξύστος, καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐπείσθη νὰ ἀρνηθῇ τὸν Χριστόν, ἀλλ’ ὡμολόγησε παρρησίᾳ αὐτὸν Θεὸν ἀληθινὸν καὶ δημιουργὸν τοῦ παντός, ἀπεκεφαλίσθη καὶ ἔλαβεν ὁ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον.
Εἶτα προσήχθη ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως καὶ ὁ Ἀρχιδιάκονος Λαυρέντιος, παρὰ τοῦ ὁποίου ἐζήτει ὁ Δέκιος ἐπιβλητικῶς νὰ λάβῃ τὰ σκεύη καὶ τὰ χρήματα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅθεν ὁ Ἅγιος, ζητήσας ἁμάξας, ἐπεβίβασεν ἐπ’ αὐτῶν τοὺς πτωχοὺς καὶ χωλοὺς καὶ ταπεινοὺς ἐκείνους εἰς τοὺς ὁποίους διεμοίρασε τὰ χρήματα, καὶ ἔφερεν αὐτοὺς εἰς τὸν βασιλέα· ὁ δὲ βασιλεύς, ἰδὼν αὐτοὺς καὶ ὀργισθείς, προσέταξε νὰ μαστιγώσωσι τὸν Ἅγιον ἰσχυρῶς, καὶ ἔπειτα νὰ ρίψωσιν αὐτὸν εἰς τὴν φυλακήν. Ἐκεῖ δὲ ὁ Ἅγιος εὑρισκόμενος ἰάτρευεν ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς, τοὺς πρὸς αὐτὸν ἐρχομένους· βλέπων δὲ τὰς ἰατρείας ταύτας ὁ τριβοῦνος Καλλίνικος, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐπιστάτης τῆς φυλακῆς, ἐπίστευσεν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐβαπτίσθη. Μετὰ ταῦτα παρέστη πάλιν εἰς τὸν βασιλέα ὁ Ἅγιος Λαυρέντιος, καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐπείσθη νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα, ἐξήπλωσαν αὐτὸν ἐπὶ ἐσχάρας πεπυρακτωμένης, ὑπὸ τὴν ὁποίαν εὑρίσκετο ἀνημμένον πῦρ. Ἁπλωθεὶς λοιπὸν ὁ Ἅγιος εἰς αὐτὴν καὶ εὐχαριστήσας τῷ Θεῷ παρέδωκε τὸ πνεῦμα, λαβὼν τὸν τῆς ἀθλήσεως ἀμάραντον στέφανον, παραλαβὼν δὲ ὁ μακάριος Ἱππόλυτος τὸ ἅγιον αὐτοῦ λείψανον ἐνεταφίασεν ἐντίμως.
Τοῦτο μαθὼν ὁ ἀσεβὴς βασιλεὺς ἔστειλε καὶ ἔφερε τὸν Ἅγιον Ἱππόλυτον καὶ προσέταξε νὰ μαστιγώσωσι καὶ αὐτὸν μὲ σιδηρᾶς κινάρας, καὶ ἔπειτα νὰ δέσωσιν εἰς ἵππους ἀγρίους, ὑπὸ τῶν ὁποίων συρόμενος μὲ βίαν ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς εἰς πολὺ διάστημα τόπου παρέδωκεν ὁ μακάριος τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ.
Ἡ δὲ σύναξις τούτων καὶ ἑορτὴ τελεῖται εἰς τόπον καλούμενον Τρίκογχον, παρὰ τὸ Καπιτώλιον τῆς Ρώμης. Λέγουσι δέ, ὅτι μετὰ ἑπτὰ ἡμέρας ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Ἱππολύτου ὁ βασιλεὺς Δέκιος καὶ ὁ Οὐαλεριανὸς μετέβησαν ἔφιπποι εἰς τὸ θέατρον, ἔνθα ἀπώλεσαν τὰς μιαράς των ψυχάς· καὶ ὁ μὲν Δέκιος ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ θανάτου του εἶπεν· «Ὦ Ἱππόλυτε, ὡς αἰχμάλωτον μὲ σύρεις δεδεμένον». Ὁ δὲ Οὐαλεριανὸς ἐφώναξεν· «Ὁ Ἱππόλυτος μὲ ἔδεσε μὲ πυρίνας ἁλύσεις καὶ μὲ σύρει». Οὗτοι δὲ οἱ λόγοι ἐφανερώθησαν εἰς ὅλην τὴν Ρώμην, διὰ δὲ τῆς Ρώμης ἔμαθεν αὐτοὺς ἅπασα ἡ οἰκουμένη· ὅθεν καὶ ὅλοι ἐστερεώθησαν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
