+++
+++
+++
«Αναστορώ τα παλαιά»
Έργο μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
+++

ΕΙΡΗΝΗ, ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς, ἦτο μονογενὴς θυγάτηρ Λικινίου τοῦ βασιλίσκου καὶ Λικινίας. Ἐγεννήθη εἰς τὴν πόλιν Μαγεδὼν [1] καὶ ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου (306-337), ὠνομασθεῖσα πρότερον Πηνελόπη. Ἐπειδὴ δὲ ἦτο ὡραία καὶ ὑπερέβαλλε κατὰ τὸ κάλλος ὅλας τὰς συγχρόνους της κόρας, ὁ πατήρ της ὁ ὁποῖος ἐφοβεῖτο δι’ αὐτὴν τὴν ἐνέκλεισεν ἐντὸς ὑψηλοῦ πύργου, τὸν ὁποῖον ἐπὶ τοῦτο ἔκτισε. Συνέκλεισε δὲ μετ’ αὐτῆς καὶ δεκατρεῖς ὡραίας θεραπαινίδας, ἐν μέσῳ τῶν ὁποίων ἡ Εἰρήνη διῆγε μετὰ πλούτου πολλοῦ καὶ ἔχουσα θρόνον, τράπεζαν καὶ λυχνίαν κατεσκευασμένα ἐκ χρυσοῦ. Ὅταν δὲ ὡρίσθη παρὰ τοῦ πατρός της νὰ μένῃ ἐν τῷ πύργῳ ἦτο ἑξαετὴς καὶ ἐπαιδαγωγεῖτο καὶ ἐδιδάσκετο ὑπό τινος γέροντος, Ἀπελλιανοῦ ὀνομαζομένου, τὸν ὁποῖον ὁ πατήρ της Λικίνιος διώρισεν, ἵνα ἐπιτηρῇ αὐτήν.
Μίαν ἡμέραν εἶδεν ἡ Ἁγία περιστερὰν εἰσελθοῦσαν εἰς τὸν πύργον καὶ φέρουσαν κλάδον ἐλαίας εἰς τὸ στόμα της, τὸν ὁποῖον ἀπέθεσεν ἐπὶ τῆς χρυσῆς τραπέζης. Καθ’ ὅμοιον τρόπον εἶδε καὶ ἀετὸν κρατοῦντα διὰ τοῦ ράμφους του στέφανον, πεπλεγμένον μὲ ἄνθη, τὸν ὁποῖον καὶ οὗτος ἀφῆκεν ἐπὶ τῆς τραπέζης καὶ ἔπειτα εἶδε κόρακα εἰσελθόντα ἐκ τοῦ ἄλλου παραθύρου καὶ κρατοῦντα ὄφιν, τὸν ὁποῖον ἀπέθεσε καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῆς χρυσῆς τραπέζης. Βλέπουσα δὲ ταῦτα ἡ μακαρία αὕτη κόρη ἠπόρει καὶ ἐσυλλογίζετο τί ἆρα ταῦτα δηλοῦσιν.
Τότε ὁ γέρων Ἀπελλιανός, ὁ διδάσκαλός της, ἐξήγησε ταῦτα, εἰπὼν πρὸς αὐτήν· «Ἡ μὲν περιστερὰ δηλοῖ τὴν παιδείαν τῆς γνώμης, ὁ δὲ κλάδος τῆς ἐλαίας σημεῖον θαυμαστὸν γεγονότων καὶ τύπον βαπτίσματος, ὁ ἀετός, ἐπειδὴ εἶναι βασιλεὺς τῶν πτηνῶν, προεικονίζει, διὰ τοῦ βασιλικοῦ του στεφάνου, μέλλουσαν νίκην εἰς ἐκλεκτὰς καὶ ἀγαθὰς πράξεις· ὁ δὲ κόραξ καὶ ὄφις δηλοῦν, ὅτι θέλεις δοκιμάσει θλῖψιν καὶ ταλαιπωρίαν». Διὰ τῆς ἐξηγήσεως ταύτης, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ὁ Ἀπελλιανὸς ἐν συντομίᾳ ἀπεκάλυπτε τὸν ἀγῶνα τοῦ Μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἔμελλεν ἡ Ἁγία νὰ τελειώσῃ, διὰ τὴν ἀγάπην της πρὸς τὸν Θεόν. Τὰ δὲ ἐν συνεχείᾳ ἐξιστορούμενα περὶ τῆς Ἁγίας αὐτῆς εἶναι πράγματι παράδοξα καὶ ὑπερφυσικά...
+++
ΤΙΜΟΘΕΟΣ καὶ ΜΑΥΡΑ τὸ ἁγιώτατον ζεῦγος, ἡ ξυνωρὶς τῶν Μαρτύρων ἡ ἔνθεος, κατήγοντο ἐκ τῆς Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου, ἤθλησαν δὲ ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη σπδ΄-τε΄ (284-305) καὶ Ἀρριανοῦ ἡγεμονεύοντος τῆς ἐν Αἰγύπτῳ Θηβαΐδος. Τούτων τῶν πανενδόξων Ἁγίων Μαρτύρων τὸ ὑπὲρ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πανευφρόσυνον Μαρτύριον παραθέτομεν σήμερον εἰς τὴν ἀγάπην σας.
Μεγάλην πράγματι πρόνοιαν καὶ ἀνεκδιήγητον κηδεμονίαν, ἀγαπητοί μου ἀκροαταί, ἔδειξεν ὁ μεγαλόδωρος Κύριος πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, οἵτινες εὑρισκόμεθα ὑπὸ τὸν ἥλιον ὡς καὶ καθ’ ἡμέραν δεικνύει, καθὼς ἠμποροῦμεν νὰ ἐννοήσωμεν καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς συνθέσεως τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἐκ τῆς ἀπαθοῦς οὐσίας καὶ ἀπὸ τῆς ἀκαταπαύστου κυκλικῆς κινήσεως. Ὅλα δὲ ταῦτα μετέχουν τρόπον τινὰ τῆς αἰωνιότητος Αὐτοῦ, μεταδίδοντα μεταξύ των τὴν ἁρμονίαν διὰ νὰ μὴ ἔλθωσι λόγῳ τοῦ χρόνου εἰς τελείαν φθοράν. Οὗτος δὲ ὁ Κύριος πλάττει μὲ τὴν παντοδυναμίαν Του, ἀπὸ μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς ὕλης, διάφορα γένη καὶ ἄπειρα εἴδη ἀτόμων κατὰ τὴν ἰδίαν Αὐτοῦ βούλησιν.
Ἂν λοιπὸν εἰς τὰς φθαρτὰς καὶ κατωτέρας οὐσίας τῶν γηΐνων ὄντων τόσην μεγάλην πρόνοιαν ἔδειξεν ὁ φιλάνθρωπος Θεός, πόσον ἀνωτέρα καὶ ἀσύγκριτος εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἔδειξεν εἰς τὰς ὑπερτάτας καὶ πνευματικὰς οὐσίας, δηλαδὴ τὰς ψυχάς μας. Ἐπειδή, μὴ ἠμποροῦν τὸ πέλαγος τῆς ἐλεημοσύνης νὰ ὑποφέρῃ τὸν ἀθάνατον θάνατον τῆς ψυχῆς μας, τὸν ὁποῖον ἐπροξένησεν ἡ παράβασις τοῦ Ἀδάμ, ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς τὴν οὐράνιον ζωήν, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς ὅρος δύναται νὰ ἐκφράσῃ, διότι εἶναι αἰώνιος. Ἂς ἐντρυφῶμεν ὅθεν, κατὰ δύναμιν, εἰς αὐτὴν τὴν γλυκεῖαν καὶ φαιδρὰν λαμπρότητα τῆς ὑπερουσίου ἐκείνης οὐσίας καὶ τριφαοῦς Θεότητος τοῦ Ἑνὸς καὶ μόνου Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος παντὸς ὁρισμοῦ. Πρὸς τὸν ὁποῖον ὅλοι τρέχομεν, εἰς αὐτὸν ἀναπαυόμεθα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἑλκόμεθα, ὡς ὁ σίδηρος σύρει τὸν μαγνήτην καὶ τὸ κέντρον τὸν κύκλον...
+++