Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

+++

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

ΥΙΟΣ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ

ΑΔΕΛΦΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ 

 

Μνήμη: 30η Απριλίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ Λ΄ (30ῇ) τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου ΙΑΚΩΒΟΥ, ἀδελφοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

ΙΑΚΩΒΟΣ ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολος ἦτο υἱὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἀδελφὸς πρεσβύτερος Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Μετὰ δὲ τὴν κλῆσιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου προσεκλήθη ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου, ἵνα μαθητεύσῃ παρ’ Αὐτῷ μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ του Ἰωάννου. Εὐθὺς λοιπὸν ἀφήσαντες τὸν πατέρα καὶ τὸ πλοῖον των, ὡς καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των, ἠκολούθησαν τὸν Κύριον. Τόσον δὲ πολὺ ἠγάπησεν αὐτοὺς ὁ Δεσπότης Χριστός, ὥστε εἰς μὲν τὸν ἕνα ἀδελφόν, τὸν Ἰωάννην, προσέφερε τὸ στῆθος του, ἵνα ἀνακλιθῇ ἐπ’ αὐτοῦ, εἰς δὲ τὸν ἄλλον ἀδελφόν, τοῦτον δηλαδὴ τὸν θεῖον Ἰάκωβον, ἔδωκε τὴν τιμὴν νὰ πίῃ τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖον Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἔπιεν. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ μακάριοι τόσον πολὺ ἠγάπησαν τὸν Κύριον καὶ τόσον ζῆλον ἐπέδειξαν δι’ αὐτόν, ὥστε ἠθέλησαν νὰ καταβιβάσωσι πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, ἵνα κατακαύσωσι τοὺς Σαμαρείτας, διότι δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὸν Κύριον ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐδέχθησαν αὐτὸν (Λουκ. θ΄ 54). Ἰσως δὲ ἤθελον πράξει τοῦτο, ἐὰν ὁ Χριστός, ἡ Αὐτοαγαθότης, δὲν ἠμπόδιζεν αὐτούς. Διὰ ταῦτα, λοιπόν, ὁ Κύριος παρελάμβανε πάντοτε μεθ’ ἑαυτοῦ, κατ’ ἐξαίρεσιν, εἰς τὰς προσευχὰς καὶ εἰς τὰς ἄλλας οἰκονομίας του τούτους τοὺς δύο Ἀποστόλους, ὁμοῦ μετὰ τοῦ κορυφαίου Πέτρου, μυσταγωγών καὶ ἀποκαλύπτων πρὸς αὐτοὺς τὰ ὑψηλότερα καὶ μυστικώτερα δόγματα.

Τὰ περὶ τοῦ μακαρίου τούτου Ἰακώβου, πληροφορούμενος ὁ Ἡρῴδης ὁ Ἀγρίππας, ὁ τοῦ Ἀριστοβούλου υἱός, τοῦ ὁποίου θεῖος ἦτο ὁ Ἡρῴδης ὁ θανατώσας τὸν Πρόδρομον καὶ μὴ ὑποφέρων νὰ βλέπῃ αὐτὸν μετὰ τόσης παρρησίας διδάσκοντα τὸ Εὐαγγέλιον μετὰ τὸ Πάθος καὶ τὸ σωτήριον κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, ἐθανάτωσεν αὐτὸν διὰ μαχαίρας ἐν ἔτει ἀπὸ Χριστοῦ μδ΄ (44ῳ). Οὕτω μετὰ τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανον δεύτερον Μάρτυρα ἔστειλε τοῦτον πρὸς τὸν Χριστόν, ὡς γράφεται εἰς τὸ βιβλίον τῶν Πράξεων (ιβ΄ 2).

 

+++

ΑΡΓΥΡΗ: Η «ΠΑΓΧΡΥΣΗ» ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ

 +++

 

 

 ...Η απόφαση του δικαστηρίου παρέμενε μία και έπρεπε να εκτελεσθεί με ακρίβεια:

«Ή θα αλλαξοπιστήσει και θα παντρευτεί τον υιό του προύχοντα ή θα κλεισθεί ισόβια

στη φυλακή». Η Αγία προτίμησε το δεύτερο. Αυτό της υπαγόρευε η συνείδησή της

και η αγάπη της προς τον Χριστό. Να παραμείνει πιστή στον Κύριο «άχρι θανάτου».

Οι συνθήκες στη φυλακή ήταν σκληρές. Υπήρχαν συγκρατούμενες Τουρκάλες

καταδικασμένες για βαριά παραπτώματα. Αυτές ενοχλούσαν την Αγία, την πείραζαν,

την έβριζαν, τη χλεύαζαν. Εκεί η Αγία δεχόταν ραβδισμούς και άλλα βάσανα.

Κακοπαθούσε για την αγάπη του Χριστού. Για το άγιο ήθος της και το υπομονετικό της παράδειγμα μίλησαν αυτόπτες μάρτυρες – γυναίκες χριστιανές που ήταν

και αυτές φυλακισμένες και είχαν ελευθερωθεί.

17 ολόκληρα χρόνια έμεινε στις φυλακές η Αγία Αργυρή «δεσμία Ιησού Χριστού».

Όλα τα υπέφερε εκεί με χαρά και αγαλλίαση. Η φυλακή ήταν γι’ αυτήν Παράδεισος

και ουρανός! Ανέπνεε τον Χριστό και ζούσε μέσα σε πλούσια Χάρη ειρήνης.

Συνέχεια δοξολογούσε τον Κύριο.
Όταν κάποτε την ειδοποίησαν ότι ένας ευλαβής πλούσιος, ο Μανώλης Κιουρτζίμπασης

μεσολαβεί για την απελευθέρωσή της, αυτή αρνήθηκε να δεχθεί την πρότασή του.

Προτίμησε να παραμείνει στη φυλακή, «το βασιλικόν παλάτιον» – όπως το ονόμαζε –

του Παμβασιλέως Χριστού.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Αργυρή, μετά από 17 συνολικά χρόνια εγκλεισμού,

παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο στις 5 Απριλίου 1721.

Η Αγία Νεομάρτυς Αργυρή δίκαια ονομάσθηκε

«Προστάτης του Γάμου και της ευσεβούς νεότητος»... 

 

+++

OI AΓΙΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ ΚΑΙ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ

 +++

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚΘ΄ (29ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ΙΑΣΟΝΟΣ καὶ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΥ

ΙΑΣΩΝ καὶ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολοι ἐγένοντο ἀπ’ ἀρχῆς γνήσιοι μαθηταὶ καὶ ἀκόλουθοι τοῦ μακαρίου Ἀποστόλου Παύλου, ἔφθασαν δὲ καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν, καθ’ ἃς ἐβασίλευεν ὁ Κερκυλλῖνος εἰς τὴν νῆσον Κέρκυραν, φόρου τότε ὑποτελῆ ὑπάρχουσαν εἰς τοὺς Ρωμαίους. Πολλοὶ δὲ τότε ἐκ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Κύριον, σκληρῶς παρὰ τούτου βασανιζόμενοι, ἀνελάμβανον τὸν τῆς ἀθανασίας ἀγῶνα καὶ κατηξιοῦντο τῶν στεφάνων τοῦ Μαρτυρίου, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρῶτοι ὑπῆρξαν οἱ ἔνδοξοι οὗτοι Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ μακάριος Παῦλος, τὸ πολύτιμον σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ φῶς εἰς τὸν κόσμον, ἕως ἐσχάτων τὴν οἰκουμένην ἅπασαν διατρέχων καὶ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας πανταχοῦ σπείρω, ἐξορίζων οὕτω ἐκ τῆς οἰκουμένης τὸν διάβολον, ὥστε οὐδὲν σημεῖον τῆς γῆς νὰ μείνῃ ἄνευ τῆς γνώσεως τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, ἔφθασε καὶ εἰς τὴν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἁπλώσας δὲ εἰς ταύτην τὰς μυστικὰς σαγήνας τῆς τοῦ Κυρίου διδασκαλίας, πρὸ παντὸς ἄλλου ἐσαγήνευσε τὸν Ἰάσονα καὶ μετὰ τοῦτον τὸν Σωσίπατρον ὁρμηθέντα ἐξ Ἀχαΐας, τούτους δὲ ἀειλαμπεῖς φωστῆρας ἀνέδειξε, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν καταυγάζοντας, τῶν ὁποίων πλέξας καὶ τὴν ἀρχὴν τῶν ἐγκωμίων, ἔλεγεν εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολήν του· «Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος οἱ συγγενεῖς μου» (Ρωμ. ιϛ΄ 21). Διότι οὗτοι, ἂν καὶ δὲν ἐτύγχανον συγγενεῖς αὐτοῦ ἐξ αἵματος, συνεταυτίσθησαν πρὸς αὐτὸν ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς των ἀρετῆς καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης των, ἐξ ἧς ὑπήκουον εἱς ὅλα αὐτοῦ τὰ νεύματα.

Οὗτοι λοιπὸν οἱ θεῖοι καὶ πανάριστοι ἄνδρες Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος, γενόμενοι ἐξ ἀρχῆς καρποφόρος ἀγρὸς τοῦ θείου Παύλου, ὡς προείπομεν, πᾶσαν τὴν Δύσιν, ἐντὸς τοῦ σκότους τῆς ἀσεβείας εὑρισκομένην, κατεπλημμύρισαν διὰ τοῦ φωτὸς τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀληθείας χωρὶς νὰ ὀλιγωρήσουν πρὸ οὐδενὸς κινδύνου, βίον μὲν ἀκηλίδωτον διάγοντες, τὸν δὲ θεῖον λόγον κηρύσσοντες πανταχοῦ. Καὶ ὁ μὲν τρισμακάριος Ἰάσων εἶχεν ἐξ ἀρχῆς ἀναλάβει τὴν διακυβέρνησιν τῆς Μητροπόλεως Ταρσοῦ, τὴν ὁποίαν ὡς ἰδιαιτέραν του πατρίδα τοῦ εἶχεν ἐμπιστευθῆ ὁ θεῖος Παῦλος, ὁ δὲ μακάριος Σωσίπατρος τῆς τοῦ Ἰκονίου Ἐκκλησίας τὴν προστασίαν ἐκληρώσατο. Ἀφοῦ δὲ ἐπ’ ἀρκετὸν χρόνον ἐποίμανον διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου τὰς Ἐκκλησίας ταύτας καὶ ηὔξησαν ἱκανῶς αὐτὰς διὰ τῶν διδασκαλιῶν των, ὑπὸ θείου ζήλου κινούμενοι ἦλθον ἀμφότεροι εἰς τὴν Δύσιν...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΠΑΡΑ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!... (ΑΓ. ΕΥΛΟΓΙΟΣ)

 +++

+++

ΥΔΩΡ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ (ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ)

 +++

 

ΥΔΩΡ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ (ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ)

 

 

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ KΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

+++

KΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

1. ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

 

2. ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Μέρος Α)

 

3. ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Μέρος Β)

 

4. Η ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ, Η ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΣ 

 

 

5. ΦΡΕΑΡ ΙΑΚΩΒ - ΥΔΡΙΑ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (ΑΣΚΗΣΗ)
 

 

6. «Η ΚΑΛΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΔΟΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ» 

+++

ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!...

 +++

 

 

 

Πηγή:

 

 

 

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ

+++

 Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ

 

Μνήμη: 25η Απριλίου

 

  

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΕ΄ (25ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου
Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ ΜΑΡΚΟΥ

Τοιχογραφία ἐκ τοῦ καθολικοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς Μεγάλου
Μετεώρου, διὰ χειρὸς ἀγνώστου ἁγιογράφου.
Ἔργον ΙϚʹ αἰῶνος

 

ΜΑΡΚΟΣ ὁ πανεύφημος Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιον τῆς Νέας Χάριτος καθ’ ὅλην τὴν Αἴγυπτον, τὴν Λιβύην, τὴν Βαρβαρίαν καὶ τὴν Πεντάπολιν ἀπὸ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Τιβερίου (14-37) μέχρι τῆς ἐποχῆς τοῦ Νέρωνος (54-68), συνέγραψε, δὲ καὶ τὸ κατ’ αὐτὸν Ἅγιον Εὐαγγέλιον, τοῦ ὁποίου τὸ περιεχόμενον διηγεῖτο εἰς αὐτὸν ὁ Κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων μακάριος Πέτρος. Πορευθεὶς δὲ ὁ θεῖος οὗτος Ἀπόστολος εἰς τὴν Κυρήνην τῆς Πενταπόλεως, ἐποίησεν ἐκεῖ πολλὰ καὶ ἐξαίσια θαύματα. Ἀναχωρήσας δὲ ἐκεῖθεν, μετέβη εἰς Ἀλεξάνδρειαν καὶ ἔπειτα εἰς Πεντάπολιν, ἐνεργῶν πανταχοῦ θαυμάσια. Ἀφοῦ δὲ ἐστήριξεν ἱκανῶς τὰς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ ἐχειροτόνησεν Ἐπισκόπους καὶ διαφόρους ἄλλους Κληρικούς, ἐπέστρεψε καὶ πάλιν εἰς Ἀλεξάνδρειαν. Ἐκεῖ εὑρὼν ἀδελφούς τινας εἰς τόπον παράλιον καλούμενον τοῦ Βουκόλου συνανεστρέφετο μετ’ αὐτῶν, εὐαγγελιζόμενος καὶ κηρύττων τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ὅθεν, οἱ προσκυνηταὶ τῶν εἰδώλων, μὴ ὑποφέροντες νὰ βλέπωσι τὴν τοῦ Χριστοῦ Πίστιν αὐξανομένην καὶ προκόπτουσαν, ἔδεσαν τὸν Ἀπόστολον μὲ σχοινία καὶ ἔσυρον αὐτὸν ἐπὶ πετρῶν, αἱ δὲ σάρκες του κτυπώμεναι εἰς τὰς πέτρας κατεξεσχίζοντο καὶ τὸ αἷμα του ἔβαφε τὴν γῆν. Ἔπειτα ἔρριψαν αὐτὸν εἰς τὴν φυλακήν, ἔνθα ἐφάνη πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, ἀποκαλύψας τὴν μέλλουσαν δόξαν τὴν ὁποίαν ἔμελλε νὰ λάβῃ εἰς τοὺς οὐρανούς. Μεθ’ ἡμέραν δὲ μίαν οἱ εἰδωλολάτραι ἔδεσαν πάλιν αὐτὸν ἀπανθρώπως καὶ τὸν ἔσυρον εἰς τὴν ἀγοράν. Ἐκεῖ λοιπὸν ἐπειδὴ ἐσπαράττοντο αἱ σάρκες του καὶ κατεκόπτοντο ὑπὸ τῶν πετρῶν, παρέδωκε τὸ πνεῦμα του τῷ Κυρίῳ ὁ μακάριος τοῦ Κυρίου Ἀπόστολος [1].

Κατὰ δὲ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώματος ὁ θεῖος οὗτος Εὐαγγελιστὴς ἦτο οὔτε πολὺ ὑψηλός, οὔτε πάλιν πολὺ χαμηλός, ἀλλὰ μετὰ τῆς συμμετρίας τοῦ μεγέθους ἐστόλιζεν αὐτὸν καὶ ἡ ἐπανθοῦσα λευκότης τῆς κόμης του. Ἡ ρὶς αὐτοῦ ἦτο μακρὰ καὶ ἴση καὶ ὄχι μικρὰ καὶ πλατεῖα, ὥστε νὰ δεικνύῃ τὸ πρόσωπόν του ὡς κολοβόν· αἱ ὀφρῦς του ἔνευον εἰς τὰ ἔσω, τὸ γένειόν του ἦτο δασὺ καὶ μακρόν, ἡ κεφαλή του φαλακρὰ καὶ τὸ χρῶμα τοῦ προσώπου του ἄριστα συγκεκραμένον. Ἔτρεφε δὲ ὁ Ἀπόστολος συμπάθειαν πολλὴν εἰς τοὺς δεομένους καὶ εὐπροσηγορίαν εἰς τοὺς αὐτὸν πλησιάζοντας, ὥστε αἱ ἀρεταὶ τῆς ψυχῆς του ἀντέλαμπον μὲ τὰς φυσικὰς χάριτας τοῦ σώματός του. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις εἰς τὸν πάνσεπτον αὐτοῦ Ναόν, τὸν εὑρισκόμενον πλησίον εἰς τόπον ὀνομαζόμενον τοῦ Ταύρου.

Ἀξιόλογον εἶναι τὸ θαῦμα ὅπερ ἐτέλεσεν ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἔχον οὕτω. Εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἦτο ὑποδηματοποιός τις ἄπιστος, ὁ ὁποῖος ράπτων ποτὲ τὸ ἐσχισμένον καὶ παλαιὸν ὑπόδημα τοῦ Ἁγίου Μάρκου, ἐτρύπησε τὴν χεῖρα του μὲ τὴν βελόνην, πονέσας δὲ πολύ, ἐφώναζεν· «Ὦ, Θεέ μου». Ὅθεν ὁ Εὐαγγελιστὴς ἐκ τούτου λαβὼν ἀφορμήν, ἐδίδαξεν αὐτὸν τὴν τοῦ Χριστοῦ Πίστιν καὶ εὐθὺς τὸν ἰάτρευσε μὲ τὸ πτύσμα του καὶ βαπτίσας αὐτὸν ἐχειροτόνησεν Ἐπίσκοπον τοῦ ἐκεῖ θρόνου.

Ὑποσημειώσεις

[1] Ἡ πρὸς Κύριον ἐκδημία τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου συνέβη κατὰ τὸ ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Νέρωνος (64 μ.Χ.), τὸ δὲ σεπτὸν αὐτοῦ λείψανον ἀπετέθη ἐν Ἀλεξανδρείᾳ. Διάδοχος τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου τούτου Ἀποστόλου Μάρκου ὑπῆρξεν ὁ Ἀπόστολος Ἀνανίας. Εἰς τὸν Εὐαγγελιστὴν Μᾶρκον ἀποδίδεται ὁ λέων, τὸ δεύτερον τῶν συμβολικῶν ζῴων τοῦ Ἰεζεκιὴλ (αʹ 10), πιθανῶς διότι ἡ ἀρχὴ τοῦ κατ’ αὐτὸν Εὐαγγελίου εἶναι ἡ ἐν ἐρήμοις διαγωγὴ τοῦ Προδρόμου, ὅπου ζῶσιν οἱ λέοντες, ἢ, κατ’ ἄλλους, διότι διακριτικὸς χαρακτὴρ τοῦ Εὐαγγελίου αὐτοῦ εἶναι ἡ τοῦ Χριστοῦ Βασιλεία, ὡς καὶ τὸ ζῷον τοῦτο εἶναι βασιλικόν.

 

+++

ΟΣΙΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

+++

ΟΣΙΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Μνήμη: 24η Ἀπριλίου

 

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΔ΄ (24ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν ΕΛΙΣΑΒΕΤ τῆς Θαυματουργοῦ

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ἡ Ὁσία Μήτηρ ἡμῶν ἡ Θαυματουργός, ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ὑποβληθεῖσα εἰς ἀσκητικοὺς ἀγῶνας, ἔλαβε παρὰ Κυρίου τὴν Χάριν τῶν ἰαμάτων, θεραπεύουσα διάφορα πάθη καὶ ἀσθενείας. Ταύτης τῆς Ὁσίας ἡ γέννησις ἐδηλώθη ἄνωθεν διὰ θείας ἀποκαλύψεως καὶ προεμηνύθη παρὰ Θεοῦ, ὅτι μέλλει νὰ γίνῃ σκεῦος ἐκλογῆς. Ἐφόρει δὲ ἡ μακαρία ἕνα μόνον χιτῶνα, ταλαιπωρουμένη ὑπὸ τοῦ ψύχους καὶ παγετοῦ τοῦ χειμῶνος· δὲν ἔπλυνε ποτὲ τὸ σῶμά της δι’ ὕδατος· ἐνήστευσε τεσσαράκοντα ἡμέρας· ἐπὶ τρία ἔτη εἶχε τὸν νοῦν της ὅλως προσηλωμένον εἰς τὸν Θεὸν καὶ μὲ τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς της δὲν ἔβλεπε τελείως τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος τοῦ οὐρανοῦ· ἐθανάτωσε διὰ προσευχῆς της ὄφιν μέγιστον φαρμακερόν· δὲν ἐγεύθη ἐλαίου εἰς διάστημα πολλῶν ἐτῶν· δὲν ἐφόρεσεν ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας της· καὶ πλεῖστα ἄλλα θαυμάσια ἐπετέλεσε.

Μετὰ λοιπὸν τοὺς τοιούτους καὶ τοσούτους ἀγῶνας καὶ ἀρετάς, θεαρέστως διαλάμπουσα, ἡ τρισολβία, ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ χαρίζουσα μέχρι σήμερον εἰς τοὺς μετὰ πίστεως πρὸς αὐτὴν προστρέχοντας, χάριν πολλῶν δωρεῶν καὶ ἰαμάτων, διότι καὶ χῶμα μόνον ἐκ τοῦ τάφου αὐτῆς λαμβανόμενον ἰατρεύει πᾶσαν ἀσθένειαν.

 

+++

"ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" Ή ΟΣΙΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ;

+++

+++