Ο ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (ΑΓ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ)

+++

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

 

Τῇ 17ῃ τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ΜΑΚΑΡΙΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κορίνθου τοῦ ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ ἀσκήσαντος καὶ ἐν αὐτῇ ὁσίως ἐν ἔτει ͵αωε΄ (1805) τελευτήσαντος καὶ πρὸς Κύριον μεταστάντος

ΜΑΚΑΡΙΟΣ ὁ ἐν Ἁγίοις Ἁγιώτατος Πατὴρ ἡμῶν, ὁ τῆς Κορίνθου Ἀρχιεπίσκοπος καὶ τῆς νήσου Χίου τὸ καύχημα, τὸ τῆς ἀρετῆς ἀκροθίνιον, ὁ ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς διαλάμψας, ἑορτάζεται σήμερον, Ὁσιώτατοι Πατέρες καὶ ἀδελφοὶ εὐλαβέστατοι, τοῦ ὁποίου τὸν Βίον συνέγραψεν ὁ ρητορικώτατος κάλαμος τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ τέκνου καὶ μεγάλου διδασκάλου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου, διὸ ἐντείνατε τὴν προσοχήν σας, ἵνα ἀκούσητε Βίον γλυκύτατον νέου μεγάλου Ἁγίου ἀπὸ τοιοῦτον μέγαν διδάσκαλον γεγραμμένον καὶ μεγάλως θέλετε πνευματικῶς εὐφρανθῆ.

Ἐπαινετὴ βέβαια καὶ λίαν θαυμαστὴ ἐστάθη πάντοτε καὶ πανταχοῦ, ὡς θεὸς καὶ θεοποιὸς ἡ εὐλογημένη ἀρετή. Ποῖος δὲν γνωρίζει τοῦτο; Καὶ ποῖος δὲν τὸ ὁμολογεῖ; Εἶναι τοῦτο γεγονὸς ἀναμφισβήτητον. Ἀλλά, παρακαλῶ, ἂς μὴ φανῇ παράδοξον εἰς κανένα αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔρχομαι νὰ εἴπω. Ὅταν αἱ ἔρημοι ἐπλημμύριζον ἀπὸ θεοφόρους Ἀναχωρητάς, ὅταν τὰ Μοναστήρια ἦσαν γεμᾶτα ἀπὸ Ἁγίους Μοναχούς, ὅταν ἀκόμη καὶ αἱ πόλεις ἔλαμπον ἀπὸ τοὺς φωστῆρας τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, ἁπλῶς δὲ εἰπεῖν, ὅταν πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης εὑρίσκοντο ἄνδρες σημειοφόροι καὶ θαυματουργοί, τότε, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἔκαμνε τόσον κρότον ἡ ἀρετὴ οὔτε εἰς τόσον θαυμασμὸν θὰ ἐκίνει τοὺς ἀνθρώπους ἡ ἁγιότης, ὅσον κινεῖ σήμερον, ὅτε, ἵνα εἴπω τὸ τῆς Γραφῆς, εὑρίσκεται «ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ξηρασία» (Κριτ. ϛ’ 38) καὶ ρανὶς ἁγιότητος καὶ ἀρετῆς οὐδαμοῦ φαίνεται, ἀλλὰ πανταχοῦ κυριεύει κοινή τις διαστροφή, πανταχοῦ ψεῦδος καὶ δόλος, πανταχοῦ ἀθεοφοβία καὶ ἀνευλάβεια καὶ τί θεοστυγὴς ἀδιαφορία...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

ΑΓΙΕΣ ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΧΙΟΝΙΑ

 +++

 

Τῇ ΙϚ΄ (16ῃ) τοῦ Ἀπριλίου μηνὸς μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Παρθένων καὶ αὐταδέλφων ΑΓΑΠΗΣ, ΕΙΡΗΝΗΣ καὶ ΧΙΟΝΙΑΣ

ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ καὶ ΧΙΟΝΙΑ αἱ Ἅγιαι τοῦ Χριστοῦ Παρθενομάρτυρες ἤκμασαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ τοῦ κατὰ τὰ ἔτη σπδ΄-τε΄ (284-305) βασιλεύσαντος. Ἦσαν δὲ καὶ αἱ τρεῖς ἀδελφαὶ κατὰ σάρκα, ἐκ Θεσσαλονίκης καταγόμεναι, τέκνα ὑπάρχουσαι εὐγενῶν καὶ πλουσίων γονέων. Ἐπειδὴ δὲ ἐσέβοντο τὸν Χριστὸν ὡς Θεὸν ἀληθινόν, ἀναχωρήσασαι ἐκ τῆς πατρίδος αὐτῶν, ὅταν ἐκηρύχθη ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμός, κατέφυγον εἰς τὸ ὄρος καὶ ἐκρύπτοντο πλησίον λίμνης τινός. Κατὰ τὴν εποχὴν ἐκείνην συλληφθεὶς ὁ Ἅγιος Μάρτυς Χρυσόγονος ἀπεκεφαλίσθη ὑπὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϟε΄ (295) διὰ τὴν εἰς Χριστὸν Πίστιν καὶ ὁμολογίαν, παρὰ τὴν λίμνην ἐκείνην, πλησίον τῆς ὁποίας ἔμενον, ὡς εἴπομεν, αἱ τρεῖς αὗται ἀδελφαί, ἡ Ἀγάπη, ἡ Εἰρήνη καὶ ἡ Χιονία, μετὰ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Ζωΐλου. Τότε ἐφάνη κατ’ ὄναρ ὁ ρηθεὶς Ἅγιος Χρυσόγονος εἰς τὸν ἀναφερθέντα Ζώϊλον λέγων πρὸς αὐτόν, ὅτι ἡ Ἁγία Ἀναστασία ἡ Φαρμακολύτρια μέλλει νὰ συναγωνισθῇ μὲ τὰς τρεῖς ταύτας Ἁγίας ἀδελφὰς εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦ Μαρτυρίου.

Τοῦτο μαθοῦσα ἡ Ἁγία Ἀναστασία μετέβη πρὸς τὰς Ἁγίας ταύτας καὶ ἀφοῦ ἐγνωρίσθη μετ’ αὐτῶν ἔμεινε πλησίον των καὶ τὰς ὑπηρέτει. Ἀκούσας δὲ τοῦτο ὁ Διοκλητιανὸς συνέλαβεν αὐτὰς καὶ τὰς παρέδωκεν εἰς τὸν ἄρχοντα τῆς χώρας, ὑπὸ τοῦ ὁποίου ἐβασανίσθησαν· ἔπειτα παρεδόθησαν εἰς ἄλλον ἄρχοντα Σισίνιον ὀνομαζόμενον καὶ αὐτὸς μὲν ὁ ἴδιος ἔρριψεν εἰς τὸ πῦρ τὰς Ἁγίας Ἀγάπην καὶ Χιονίαν, στρατιώτης δέ τις τανύσας τὸ τόξον του καὶ ρίψας τὸ βέλος κατὰ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης ἐτόξευσεν αὐτὴν καὶ οὕτως αἱ μακάριαι τρεῖς ἀδελφαὶ ἀνῆλθον στεφανηφόροι εἰς τὰ οὐράνια.

 

+++

ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΧΩΡΑ

 +++

 

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Ο ΑΡΚΑΣ

 +++

 

 

Τῇ 14ῃ τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου μνήμη τοῦ Ἁγίου Νέου Μάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ τοῦ Πελοποννησίου, ἀθλήσαντος ἐν ἔτει ͵αωγ΄ (1803)

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ὁ νεοφανὴς Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ κατήγετο ἀπὸ τὴν Πελοπόννησον ἐκ χωρίου τινὸς τῆς Ἀρκαδίας Λιγούδιστα καλουμένου, υἱὸς ὢν Χριστιανῶν γονέων. Ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὠνομάζετο Ἠλίας, ἡ δὲ μήτηρ του ἀπέθανεν, ὅτε ὁ Ἅγιος ἦτο ἀκόμη βρέφος μικρὸν καὶ δὲν τὴν ἐγνώρισε καθόλου, εἶχε δὲ καὶ ἀδελφὸν μεγαλύτερον. Ὁ πατήρ του, μετὰ τὸν θάνατον τῆς πρώτης του συζύγου, ἔλαβε καὶ δευτέραν τοιαύτην, ἡ ὁποία, καθὸ μητρυιά, ὄχι μόνον δὲν εἶχε καμμίαν ἐπιμέλειαν διὰ τοὺς προγονούς της, ἀλλ’ ὅλως ἀντιθέτως, ἐφέρετο ὡς μητρυιά. Ὅθεν, στενοχωρημένοι οἱ παῖδες ἀπὸ τὴν πτωχείαν καὶ περιφρονημένοι καὶ μεμισημένοι ἀπὸ τὴν μητρυιάν, ἀνεχώρησαν ἐκεῖθεν· καὶ ὁ μὲν πρῶτος ἀδελφὸς μετέβη εἰς τὴν Τρίπολιν καὶ ἔγινεν ὑπηρέτης εἰς τουρκικήν τινα οἰκογένειαν, ὁ δὲ Δημήτριος προσεκολλήθη εἴς τινας κτίστας, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ σύνηθες εἰς αὐτοὺς περιεπάτουν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον διὰ νὰ κτίζουν οἰκοδομάς. Ὅθεν μετὰ καιρὸν ἦλθον καὶ εἰς τὴν Τρίπολιν, ἔχοντες μαζί των καὶ τὸν Δημήτριον, ὅστις συνανεστρέφετο ἐκεῖ μὲ τουρκόπαιδας. Ἐλθὼν δέ ποτε εἰς προστριβὰς μετὰ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, ἀνεχώρησεν ἀπ’ αὐτούς, διὰ μικράν τινα ἀφορμήν, καὶ ἐγένετο ὑπηρέτης εἰς τουρκικήν τινα οἰκογένειαν. Ἐκεῖ ὅμως παρακινούμενος ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς, ἠπατήθη ἀπὸ τὴν νηπιοφροσύνην του καὶ ἠρνήθη, φεῦ! τὴν Ἁγίαν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ· δεχθεὶς δὲ τὴν ἰδικήν των θρησκείαν καὶ περιτμηθεὶς ἔμεινε μετ’ αὐτῶν.

Μαθὼν τοῦτο ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός του μετέβη εἰς συνάντησίν του καὶ ἰδὼν τοῦτον ἐνδεδυμένον τουρκικὰ ἐνδύματα, ἀντὶ νὰ λυπηθῇ καὶ νὰ τὸν ἐλέγξῃ καὶ ὅσον ἦτο δυνατὸν εἰς αὐτὸν νὰ τὸν ὀνειδίσῃ διὰ τὸ κακὸν τὸ ὁποῖον ἔκαμε, νὰ ἀφήσῃ δηλαδὴ τὴν ἀληθινὴν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ δεχθῇ τὴν βδελυρὰν ἐκείνην θρησκείαν καὶ μὲ τρόπον κατάλληλον νὰ τὸν νουθετήσῃ πρὸς ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν, ἐζήλωσε καὶ αὐτὸς ὁ δυστυχὴς νὰ πέσῃ, φεῦ! εἰς τὸ ἴδιον φοβερὸν παράπτωμα τῆς ἀρνήσεως. Ὅθεν λέγει πρὸς τὸν ἀδελφόν του· «Θέλω καὶ ἐγὼ νὰ γίνω ὅπως καὶ σύ». Ὁ ἀδελφός του τότε εὑρέθη πρόθυμος καὶ τοῦ εἶπε νὰ γίνῃ· ὅθεν ἐτούρκευσε καὶ αὐτός. Ὤ τῆς δυστυχίας! φεῦ τῆς ἐλεεινῆς συμφορᾶς! Ἀλλὰ ποῖα τὰ μετὰ ταῦτα;...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

 

+++

ΑΓΙΑ ΘΩΜΑΪΣ Η ΣΩΦΡΟΝΕΣΤΑΤΗ

 +++

 

 

 

Τῇ 13ῃ τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος ΘΩΜΑΪΔΟΣ τῆς σωφρονεστάτης

ΘΩΜΑΪΣ ἡ Ἁγία Μάρτυς ἐγεννήθη εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ὅπου καὶ ἀνετράφη καλῶς καὶ ἐξεπαιδεύθη ὑπὸ τῶν γονέων της. Ἔπειτα συζευχθεῖσα μετ’ ἀνδρὸς ἔζη εἰς τὸν οἶκόν της ἠγαπημένη μὲ τὸν ἄνδρα της καὶ διάγουσα τὴν ζωήν της μὲ κοσμιότητα καὶ σωφροσύνην. Ἐπειδὴ δὲ συγκατῴκουν μετὰ τοῦ πενθεροῦ της, ἡμέραν τινά, καθ’ ἣν ἀπουσίαζεν ὁ σύζυγός της, ὁ τῶν ψυχῶν φθορεὺς διάβολος ἐνέπνευσεν αἰσχροὺς λογισμοὺς εἰς τὸν γέροντα κατὰ τῆς νύμφης του Θωμαΐδος καὶ ἐπεδίωκε νὰ συνέλθῃ μετ’ αὐτῆς, μηχανευόμενος πάντα τρόπον, ἵνα ἐπιτύχῃ τοῦ μοχθηροῦ σκοποῦ του. Τοῦτο ἰδοῦσα ἡ μακαρία Θωμαῒς συνεβούλευε τὸν γέροντα καὶ παρεκάλει αὐτὸν νὰ ἀποβάλῃ τῆς καρδίας του τοιοῦτον διαβολικὸν λογισμόν. Ὅμως ματαίως ἐκοπίαζε, διότι ὁ κακογέρων ἐκεῖνος, τυφλωθεὶς ὑπὸ τοῦ διαβόλου, ἔλαβε τὸ ξίφος τοῦ υἱοῦ του καὶ κτυπήσας τὴν νύμφην του εἰς θανατηφόρον μέρος, ἔσχισεν αὐτὴν καὶ τὴν ἐθανάτωσε. Καὶ ἡ μὲν μακαρία Θωμαῒς παρέδωκε τὴν ψυχήν της εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἔγινε Μάρτυς διὰ τὴν σωφροσύνην της, ὁ δὲ γέρων πάραυτα τυφλωθεὶς ὁλοσχερῶς κατὰ τοὺς σωματικούς του ὀφθαλμούς, περιεφέρετο ἔνθεν κακεῖθεν ἐντὸς τῆς οἰκίας.

Τότε ἔτυχε νὰ ὑπάγωσι Χριστιανοί τινες πρὸς ἀναζήτησιν τοῦ υἱοῦ του καὶ εὗρον νεκρὰν τὴν μακαρίαν Θωμαΐδα, ἐρριμμένην χαμαί, τὸ δὲ ἔδαφος τῆς γῆς αἱματοβαμμένον. Ταῦτα ἐκεῖνοι ἰδόντες, βλέποντες δὲ καὶ τὸν γέροντα τριγυρίζοντα καὶ περιπλανώμενον ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ἠρώτων αὐτὸν ποῖος ἐθανάτωσε τὴν νύμφην του. Ἀποκαλύψας τότε ὁ γέρων τὴν ἀλήθειαν καὶ εἰπὼν ὅτι αὐτός, διὰ τῶν χειρῶν του, τὴν ἐφόνευσεν, ἐπροθυμοποιεῖτο καὶ παρεκάλει αὐτοὺς νὰ τὸν ὁδηγήσωσιν εἰς τὸν ἄρχοντα καὶ ἐξουσιαστήν, ὅπως λάβῃ παρ’ αὐτοῦ τὴν πρέπουσαν τιμωρίαν κατὰ τοὺς πολιτικοὺς νόμους. Πεισθέντες λοιπὸν ἐκεῖνοι τὸν παρουσίασαν εἰς τὸν ἐξουσιαστήν, ὁ ὁποῖος, φανερωθείσης τῆς ἀληθείας, διέταξε καὶ ἀπεκεφάλισαν αὐτόν.

Ταῦτα μαθὼν ὁ Ἀββᾶς Δανιήλ, ὁ Πρῶτος τῆς Σκήτης, κατῆλθεν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν καὶ λαβὼν τὸ Λείψανον τῆς Ἁγίας Θωμαΐδος ἀνεβίβασεν αὐτὸ εἰς τὴν Σκήτην καὶ ἀπέθηκεν ἐν τῷ κοιμητηρίῳ τῶν Πατέρων, ἐπειδὴ ἔλαβε τὸ μαρτυρικὸν τέλος χάριν τῆς σωφροσύνης. Εἷς δὲ ἀδελφὸς ἐκ τῆς Σκήτης, ἐνοχληθεὶς ὑπὸ τοῦ πάθους τῆς πορνείας, προσέτρεξεν εἰς τὸν τάφον τῆς μακαρίας καὶ χρισθεὶς μὲ τὸ ἔλαιον τῆς κανδήλας τῆς Ἁγίας ἔλαβεν εὐλογίαν παρ’ αὐτῆς, φανείσης εἰς αὐτὸν κατ’ ὄναρ· ἐξυπνήσας δὲ ἠλευθερώθη οὗτος ἐκ τοῦ πάθους. Ἔκτοτε λοιπὸν καὶ ἕως τοῦ νῦν ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ τῆς Σκήτης ἔχουσι μεγάλον βοηθὸν εἰς τοὺς πολέμους τῆς σαρκὸς τὴν μακαρίαν ταύτην Θωμαΐδα.

 

 

+++

ΠΙΣΤΟΝ ΦΙΛΟΝ ΕΝ ...ΗΤΤΑΙΣ ΓΙΝΩΣΚΕΙΣ!... (ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ)

+++

 

 

+++

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ (ΤΑΙΝΙΑ)

 +++

 

 

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ, ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ΜΥΡΑ ΣΑΣ

 

ΘΑΥΜΑΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ) 

 

ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ: ΑΣΚΗΣΗ ΣΧΕΔΙΟΥ

 

ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ, ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΔΑ...

 

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: «ΟΙ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ»

 

 

Η ΑΓΙΑ ΜΥΡΟΦΟΡΟΣ ΣΑΛΩΜΗ

   
ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
 
   
ΜΑΘΗΜΑ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ


Η ΓΥΜΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ


TO XAΙΡΕ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

+++

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΡΓΑΜΟΥ (Προστάτης των Οδοντίατρων και Βοηθός όσων υποφέρουν από πονόδοντο)

+++

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΡΓΑΜΟΥ

(Ο Προστάτης των Οδοντιάτρων

και Βοηθός όσων υποφέρουν από πονόδοντο)

Μνήμη: 11η Απριλίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΙΑ΄ (11ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος ΑΝΤΙΠΑ Ἐπισκόπου Περγάμου

ΑΝΤΙΠΑΣ ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δομετιανοῦ, τοῦ κατὰ τὰ ἔτη πα΄-ϟϛ΄ (81-96) βασιλεύσαντος, σύγχρονος ὦν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὑπῆρχε δηλαδὴ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ θεῖος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἦτο ἐξόριστος εἰς τὴν Πάτμον, καθὼς περὶ τούτου ὁ ἴδιος ὁ Θεολόγος γράφει εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν, μάρτυρα πιστὸν ὀνομάζων τὸν Ἀντίπαν. Διότι οὕτω γράφει, ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ λέγοντος πρὸς τὸν Ἄγγελον τῆς ἐν Περγάμῳ Ἑκκλησίας· «Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις αἷς Ἀντίπας ὁ μάρτυς μου ὁ πιστός, ὃς ἀπεκτάνθη παρ’ ὑμῖν, ὅπου ὁ σατανᾶς κατοικεῖ» (Ἀποκάλ. β΄ 13).

Οὗτος λοιπὸν ὁ μακάριος ἐχειροτονήθη ὑπὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἐπίσκοπος Περγάμου, πολὺ δὲ πρεσβύτης κατὰ τὴν ἡλικίαν συνελήφθη ὑπὸ τῶν ἐν Περγάμῳ ἀθέων εἰδωλολατρῶν, διότι φανέντες πρὸς αὐτοὺς οἱ παρ’ αὐτῶν λατρευόμενοι δαίμονες, τοὺς εἶπον, ὅτι δὲν δύνανται νὰ κατοικῶσιν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, οὔτε νὰ δέχωνται τὰς προσφερομένας πρὸς αὐτοὺς θυσίας, ἐπειδὴ τοὺς διώκει ἐκεῖθεν ὁ Ἀντίπας. Ὡδηγήθη λοιπὸν ὁ Ἅγιος εἰς τὸν ἡγεμόνα, οὗτος δὲ προσεπάθει νὰ πείσῃ αὐτὸν νὰ ἀρνηθῇ τὸν Χριστὸν λέγων, ὅτι τὰ ἀρχαιότερα εἶναι καὶ τιμιώτερα καὶ ὅτι κατὰ συνέπειαν, ἡ μὲν τῶν εἰδωλολατρῶν θρησκεία, ὡς παλαιὰ καὶ ὡς αὐξηθεῖσα διὰ μέσου τῶν αἰώνων, εἶναι τιμιωτέρα, ἡ δὲ τῶν Χριστιανῶν Πίστις, ὡς λαβοῦσα τὴν ἀρχήν της κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη καὶ γενομένη ἀποδεκτὴ παρ’ ὀλίγων τινῶν, εἶναι καὶ ἀτιμοτέρα. Εἰς τοῦτον δὲ τὸν λόγον ἀπεκρίθη ὁ Ἅγιος προσφυέστατα, φέρων πρὸς ἀπόδειξιν τὴν ἱστορίαν τοῦ Κάϊν. Διότι, εἶπε, καθὼς ὁ ἀδελφοκτόνος Κάϊν ἐμισήθη ἀπὸ ὅλους τοὺς μετὰ ταῦτα ἀνθρώπους καὶ πάντες τὸν ἀποστρέφονται ἂν καὶ αὐτὸς εἶναι ἀρχαιότερος κατὰ τοὺς χρόνους ἀπὸ ὅλους τοὺς μεταγενεστέρους, τοιουτοτρόπως καὶ ἡ ἀσέβεια τῶν εἰδωλολατρῶν εἶναι μισητὴ εἱς τοὺς μεταγενεστέρους Χριστιανούς, ἂν καὶ εἶναι κατὰ τοὺς χρόνους ἀρχαιοτέρα.

Τοῦτον τὸν λόγον ἀκούσας ὁ ἡγεμὼν καὶ οἱ εἰδωλολάτραι ὠργίσθησαν σφόδρα καὶ ἔρριψαν τὸν Ἅγιον ἐντὸς χαλκίνου πεπυρακτωμένου βοός, ἐν αὐτῷ δὲ εὑρισκόμενος ὁ Ἅγιος προσηύχετο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐδοξολόγει τὴν μεγάλην Αὐτοῦ δύναμιν, εὐχαριστῶν, διότι ἠξιώθη νὰ πάθῃ διὰ τὴν ἀγάπην Του.

Μεταξὺ δὲ τῶν ἄλλων τὰ ὁποῖα προσηύχετο, ἐζήτησε καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν χάριν, ὅπως πᾶς ὁ ἐνθυμούμενος καὶ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά του ἐλευθεροῦται ἐκ τῶν συνεχόντων αὐτὸν ἀσθενειῶν καὶ παθῶν, μάλιστα δὲ ἐκ τοῦ ἀνυποφόρου πόνου τῶν ὀδόντων· ηὐχήθη ἀκόμη νὰ λάβωσιν οὗτοι συγχώρησιν ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν των, ἔτι δὲ νὰ εὕρωσιν ἐξιλασμὸν παρὰ Θεοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως ὅσοι ἑορτάζουν τὴν μνήμην του.

Ἐπιτυχὼν λοιπὸν τῆς αἰτήσεως ταύτης παρὰ Κυρίου, ἐξεδήμησε πρὸς Αὐτόν· τὸ δὲ Ἅγιον αὐτοῦ Λείψανον ἐνεταφιάσθη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου, ὅπου καὶ ἀναβλύζει μύρα καὶ ἰατρείας πάντοτε. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις εἰς τὸν σεπτὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, παρὰ τῇ ἁγιωτάτῃ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ.

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ

+++

Μνήμη: 10η Απριλίου

 

*  *  *

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ

ΣΤΟ ΧΑΡΙΤΟΒΡΥΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

(Πέμπτη Διακαινισήμου 2026) 

 

 


ΕΔΩ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΒΙΟ
ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΘΝΟ-ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

+++