ΜΑΞΙΜΟΣ ὁ θαυμάσιος Πατὴρ ἡμῶν ἔζη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἡρακλείου ἐν ἔτει χμ΄ (640) ἔφθασε δὲ καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν τῶν διαδόχων αὐτοῦ. Ἐγεννήθη εἰς τὴν βασιλίδα τῶν Πόλεων ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς καὶ εὐσεβεῖς, ἔτυχε δὲ ἐκ νεότητος ἀγαθῆς προαιρέσεως καὶ καλόγνωμος, ἔχων εἰς τὸν ἑαυτόν του τὰ χαρίσματα τῆς ἀρετῆς. Οἱ δὲ γονεῖς του τὸν ἐβάπτισαν ἀπὸ μικρόν, βλέποντες εἰς αὐτὸν καλὰ προμηνύματα, καὶ ὅσον ἐμεγάλωνε τοσοῦτον ἐπρόκοπτεν εἰς τελείωσιν. Ὅθεν δίδοντες αὐτὸν εἰς διδασκάλους, ἔμαθεν εἰς ὀλίγον χρόνον ἀνείκαστον παίδευσιν, διότι ἦτο πολὺ εὐφυὴς εἰς τὸν νοῦν καὶ κατελάμβανε μὲ πολλὴν εὐκολίαν τὰ μαθήματα. Λοιπὸν ἀφοῦ ἔμαθε τὴν γραμματικὴν καὶ ποίησιν, τὸν ἔβαλαν εἰς τὰς ἐπιστήμας καὶ τόσην ἐπιμέλειαν ἔβαλεν εἰς τὴν ρητορικὴν καὶ φιλοσοφίαν, ὥστε οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ τὸν νικήσῃ εἰς τὴν διάλεξιν, διότι εἶχε γνῶσιν πολλὴν καὶ νοὸς ὀξύτητα, προσθέτων εἰς τὴν εὐφυΐαν τὴν ἐπιμέλειαν· ὅθεν ἔγινεν εἰς τὴν φιλοσοφίαν τέλειος, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐπῆρεν ὅλον τὸ ὠφέλιμον, ἀφήνων τὸ ψυχοβλαβὲς καὶ ἄχρηστον, διότι ἔχων τὸν πόθον νὰ ἀρέσῃ μόνον εἰς τὸν Θεόν, ἐκαρπώνετο ἀπὸ τὰ μαθήματα ὅλον τὸ ψυχωφελὲς καὶ θεάρεστον· ἦτο δὲ τόσον ταπεινὸς καὶ μέτριος, ὥστε δὲν ἐκενοδόξει ποσῶς διὰ τὴν εὐγένειαν τοῦ γένους του, οὔτε διὰ τὴν σοφίαν καὶ ἀρετήν του, ἀλλὰ ἦτο ἀπὸ ὅλους ταπεινότερος καὶ διὰ τὴν πολλήν του ταύτην μετριότητα τὸν εἶχον ὅλοι εἰς περισσὴν εὐλάβειαν καὶ πάντες τὸν ἐσέβοντο καὶ τὸν ἐθαύμαζον.
Τὴν φήμην τοῦ Μαξίμου ἀκούσας καὶ ὁ Ἡράκλειος, ὅστις ἦτο τότε
βασιλεὺς εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, προσέλαβεν αὐτὸν ὡς γραμματέα του
καὶ τὸν κατέστησε πρῶτον εἰς τὸ παλάτιον, ἵνα γράφῃ τὰ βασιλικὰ
ὑπομνήματα καὶ συντάσσῃ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τοῦ παλατίου, διότι δὲν ἦτο
ἄλλος ὅμοιός του νὰ σχεδιάσῃ λόγον ἢ νὰ δώσῃ βουλὴν εἰς πᾶσαν ἀναγκαίαν
ὑπόθεσιν. Τοῦτο δὲ ἔκαμεν ὁ βασιλεὺς χωρὶς νὰ θέλῃ τοῦτο ὁ μέγας
Μάξιμος, διότι ἐκεῖνος εἶχεν εἰς τὸν νοῦν του νὰ γίνῃ Μοναχός, πλὴν
ἐπειδὴ τὸν ἐβίασεν ὁ βασιλεὺς ἔστερξε, μὴ δυνάμενος νὰ τοῦ ἐναντιωθῇ
ἀλλὰ ὕστερα πάλιν ἔφυγεν ἀπὸ τὸ παλάτιον, διότι ἔβλεπε τὴν Ἐκκλησίαν
συγχυζομένην ἀπὸ τὴν αἵρεσιν τῶν Μονοθελητῶν. Ὅθεν εὑρίσκων αὐτὴν τὴν
εὔλογον πρόφασιν καὶ ἐπιθυμῶν βίον ἡσύχιον καὶ ἀτάραχον, ἀπαρνεῖται
δόξαν, συγγένειαν καὶ πᾶσαν ἄλλην σωματικὴν ἀπόλαυσιν, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ
Μοναστήριον, ὅπερ ὠνόμαζον Χρυσόπολιν, ἐκεῖ δὲ κουρεύσας τὰς τρίχας
ἐνδύεται ράσα τρίχινα καὶ ἐπέρνα μὲ πολλὴν...
+++
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ὁ μέγας ἐν Ἐρημίταις καὶ Ἀσκηταῖς πατὴρ ἡμῶν ἐγεννήθη περὶ τὸ ἔτος τοζ΄ (377) ἐν Μελιτηνῇ τῆς Ἀρμενίας πλησίον τοῦ Εὐφράτου ἐπὶ τῆς βασιλείας Γρατιανοῦ. Ὁ πατήρ του ὠνομάζετο Παῦλος, ἡ δὲ μήτηρ του Διονυσία, ἦσαν δὲ ἀμφότεροι περιφανεῖς καὶ ἐνάρετοι· ἐλυποῦντο ὅμως πολὺ καὶ ἐθλίβοντο ἐπειδὴ δὲν ἔκαμνον τέκνον, καὶ πολλάκις μετέβαινον εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Πολυεύκτου, ὅστις ἦτο πλησίον των, καὶ ἐδέοντο τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ τοὺς δώσῃ κληρονομίαν καὶ νὰ παύσῃ ἡ λύπη των. Οὕτως εὐχόμενοι νύκτα τινὰ εἶδον ὀπτασίαν θείαν, ἥτις τοὺς εἶπε· «Εὐθυμεῖτε, δοῦλοι Κυρίου, καὶ χαίρετε ἰδοὺ γὰρ ἐπήκουσε τῆς δεήσεώς σας ὁ Κύριος καὶ σᾶς δίδει τέκνον τῆς Εὐθυμίας φερώνυμον· ἐπειδὴ εἰς τὴν γέννησιν αὐτοῦ τοῦ παιδός σας θέλει δώσει ὁ Θεὸς εἰς τὰς Ἐκκλησίας αὐτοῦ εὐθυμίαν καὶ ἀγαλλίασιν». Ἐπέστρεψαν ὅθεν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτῶν χαίροντες, καὶ ἔταξαν νὰ ἀφιερώσουν εἰς τὸν Θεὸν τὸ τεχθησόμενον. Συλλαβοῦσα ὅθεν ἡ Διονυσία ἠγάλλετο, καὶ μὲ τὸν καιρὸν ἐγέννησε τὸν παῖδα καὶ τὸν ὠνόμασαν κατὰ τὴν ὀπτασίαν Εὐθύμιον.
Ὅταν δὲ ὁ Ἅγιος ἐγένετο χρόνων τριῶν, ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐτελεύτησεν· ἡ δὲ μήτηρ του παρέλαβε τὸ τέκνον της καὶ τὸ ἐπῆγεν εἰς τὸν ἀδελφόν της Εὐδόξιον, ὅστις ἦτο τοῦ Μητροπολίτου Μελιτηνῆς Εὐτρωΐου σύνεδρος, τὸν ὁποῖον παρεκάλεσε νὰ τὸ δώσῃ τοῦ ἄνωθεν Ἀρχιερέως, διὰ νὰ τὸ ἀφιερώσῃ, καθὼς ἔκαμεν ἡ Ἄννα τὸν Σαμουὴλ πρότερον· ὁ δὲ Εὐτρώϊος, ἰδὼν τὸν παῖδα καὶ ἀκούσας τὰ τῆς ὁράσεως, ἐπροφήτευσε τὰ μέλλοντα λέγων· «Εἰς τοῦτο τὸ παιδίον τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀναπαύσεται». Ἔπειτα ἐβάπτισεν αὐτὸ καὶ ἔκειρεν Ἀναγνώστην, τὴν δὲ μητέρα αὐτοῦ, ὡς πολλὰ εὐλαβῆ εἰς τὰ θεῖα καὶ ἐνάρετον, ἐχειροτόνησε Διάκονον· οὕτως ὅθεν ὁ θεῖος Εὐθύμιος ἀφιερώθη ἐκ πρώτης ἡλικίας εἰς τὸν Θεόν.
Σπουδάζων τὰ ἱερὰ γράμματα ὁ Εὐθύμιος, ἀπεταμίευεν εἰς ἑαυτὸν ὡς φιλόσοφος· μέλισσα ὅσα ὑποδείγματα θείων ἀνδρῶν μνήμης ἄξια εὕρισκεν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ ἐξήπτετο δι’ αὐτῶν ἡ ἁγία ψυχή του εἰς τὸν ἔνθεον ἔρωτα, ἔχουσα πόθον νὰ μιμηθῇ τὰ ὅμοια καθὼς ἔχει συνήθειαν κάθε ἀγαθὴ καὶ φιλόκαλος ψυχή. Ἐδαπάνα δὲ ἅπαντα τὸν χρόνον τῆς νεότητος αὐτοῦ εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῶν θείων Γραφῶν καὶ εἰς τὴν διήγησιν τῶν ἀρετῶν τῶν Ἁγίων, εἰς τὴν διακονίαν τῶν ὁποίων ἐγίνετο ζηλωτής, ἐξόχως δὲ Ἀκακίου τοῦ Διδασκάλου του, ὅστις ἦτο Ἀρχιερεὺς τῆς Μελιτηνῆς [1] περισσῶς ἐνάρετος· ὅθεν ὡς γνωστικὸς μαθητὴς ὄχι μόνον τῶν μαθημάτων, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀρετῆς ἐκείνου ἐπιμελὴς διάδοχος ἐγένετο...
+++
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ὁ Μέγας Πατὴρ ἡμῶν ἐγεννήθη ἐν Αἰγύπτῳ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ ἀσεβεστάτου Δεκίου ἐν ἔτει σνα΄ (251). Οἱ γονεῖς του ἦσαν Χριστιανοὶ καὶ ἀνέθρεψαν αὐτὸν εὐσεβῶς, πλὴν ὅμως γράμματα δὲν ἠθέλησε νὰ μάθῃ, διότι ἦτο ἐκ φύσεως ἀπονήρευτος καὶ δὲν ἐπεθύμει νὰ συναναστρέφεται μὲ ἄλλους παῖδας οὔτε νὰ ἔχῃ φροντίδα καὶ σύγχυσιν. Εἶχε δὲ πόθον νὰ πηγαίνῃ τακτικὰ μὲ τοὺς γονεῖς αὐτοῦ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ὅπου ἠκροάζετο μὲ προσοχὴν τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα φυλάττων νουνεχῶς εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ τὴν ἐκ τούτων ὠφέλειαν. Ποτὲ δὲν ἐζήτησε καλὰ φαγητὰ ἢ ὡραῖα ἐνδύματα ἢ ἄλλα θελήματα ἄκαιρα κατὰ τὴν τῶν νέων συνήθειαν, ἀλλ’ ἐπορεύετο ὡς ἤθελεν εὕρει εἰς τὸν οἶκόν των. Μετὰ τὸν θάνατον τῶν γονέων αὐτοῦ ἔμεινε μὲ τὴν ἀδελφήν του καὶ ἐφρόντιζε τὰς ὑπηρεσίας τῆς οἰκίας εἰς ὅλα μὲ τὴν ἐμπρέπουσαν ἐπιμέλειαν. Ἦτο δὲ τότε χρόνων δέκα ὀκτὼ ἢ καὶ εἴκοσι καὶ ποτὲ δὲν ἔλειπεν ἀπὸ τὴν ἀκολουθίαν, πάντοτε δὲ διελογίζετο τὰ κατορθώματα τῶν Ἁγίων, πῶς ἀφῆκαν ὅλον τὸν βίον των καὶ ἠκολούθησαν τὸν Χριστόν, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες καὶ οἱ λοιποὶ ἃπαντες.
Ταῦτα ἐνθυμούμενος εἰσῆλθέ ποτε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἤκουσε τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον εἷπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν πλούσιον ἐκεῖνον· «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε, πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι». (Ματθ. ιθ΄ 21). Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἅγιος ἔκρινεν, ὅτι ἀποκλειστικὰ δι’ αὐτὸν τὰ ἔλεγε τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ἐξελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν ἐχάρισεν εἰς τοὺς γείτονάς του, οἵτινες ἦσαν πτωχοί, ὅλα του τὰ κτήματα, τὸν ἀριθμὸν τριακόσια, ἅτινα ἦσαν ἐξαιρετικῶς εὔφορα, διὰ νὰ μὴ ἐμποδίσουν αἱ φροντίδες αὐτὸν καὶ τὴν ἀδελφήν του εἰς τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας. Τὰ δὲ ἀργύρια, τὰ ὁποῖα ἐπῆρεν, ἔδωκε τὰ περισσότερα εἰς τοὺς πτωχούς, τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἐκράτησε διὰ τὴν ἀδελφήν του. Μετὰ ταῦτα, μεταβὰς καὶ πάλιν εἰς τὸν Ναόν, ἤκουσε τοῦ Εὐαγγελίου λέγοντος· «Μὴ μεριμνήσητε περὶ τὴν αὔριον». Ὅθεν ἔδωκε καὶ τὰ ὑπόλοιπα εἰς τοὺς πτωχούς, τὴν δὲ ἀδελφὴν παρέδωσεν εἰς παρθενῶνα νὰ ἀνατρέφεται, αὐτὸς δὲ ἠσκήτευε πλησίον εἰς τὸν οἶκόν του, ὅτι ἀκόμη δὲν ἦσαν Μοναστήρια εἰς τὴν Αἴγυπτον, ἀλλ’ ὅστις ἤθελε νὰ ἀγωνισθῇ, ἔκτιζε κελλίον εἰς ἀπόκεντρον μέρος πλησίον τοῦ χωρίου του καὶ ἡσύχαζεν...
+++
ΠΕΡΙ ΔΙΩΓΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΛΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠ. ΠΕΤΡΟΥ
16 Ἰανουαρίου
+++
