Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΥΣ, ΩΡΑΙΟΣ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ!

 +++

 

 +++

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΩΫΣΗΣ Ο ΑΙΘΙΟΨ (ΕΙΚΟΝΑ-ΔΙΔΑΧΕΣ-ΣΥΝΑΞΑΡΙ)

+++

Μνήμη: 28η Αὐγούστου

* * *

ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Κάποιος αδελφός της Σκήτης έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν

τον αββά Μωυσή αλλ’αυτός δεν θέλησε να πάει. Του παρήγγειλε τότε ο Πρεσβύτερος:

«Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι». Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας

στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε με άμμο.

Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: «Τι είναι αυτό, Πάτερ;»

«Οι αμαρτίες μου―απαντά ο Γέροντας―που κυλούν και πέφτουν πίσω μου

και δεν τις βλέπω και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου».

Όταν τ’άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του Αδελφού,

αλλά τον συγχώρεσαν.

Είπε επίσης: «Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.

Γιατί όταν το χέρι του Κυρίου φόνευσε όλα τα πρωτότοκα στη χώρα της Αιγύπτου,

δεν έμεινε σπίτι που να μην είχε νεκρό (Έξ. 12,29-30)».

Τον ρωτάει ο Αδελφός: «Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά;»

«Σημαίνουν―είπε ο Γέροντας―ότι, εάν όλα εκείνα που μας εμποδίζουν

μας αφήσουν να δούμε τις αμαρτίες μας, δεν θα βλέπουμε τις αμαρτίες του πλησίον.

Άλλωστε είναι ανοησία, ενώ εχει δικό του νεκρό ο άνθρωπος,

να τον αφήσει και να πάει να κλάψει το νεκρό του πλησίον.

Και το να πεθάνεις χάριν του πλησίον σημαίνει να έχεις μπροστά σου

τη δική σου αμαρτία και να μην έχεις μέριμνα για κανένα άνθρωπο

ότι αυτός είναι καλός ή εκείνος είναι κακός.

 

Μην κάνεις κακό σε κανένα άνθρωπο, ούτε να σκέφτεσαι πονηρά για κανένα.

Μην εξευτελίσεις κάποιον που κάνει το κακό αλλά και να μην συμφωνήσεις

μ’εκείνον που κάνει κακό στον πλησίον ούτε να χαίρεσαι

μ’αυτόν που βλάπτει τον πλησίον.

Αυτό σημαίνει το να είμαστε νεκροί έναντι του πλησίον.

Μην κατηγορείς κανένα· να λες: Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα

και να μη συμφωνείς μ’αυτόν που κατηγορεί·

να μη χαίρεσαι που κατηγορεί αλλά ούτε και να τον μισείς.

Αυτό είναι το νόημα του να μην κρίνουμε.

Μην εχθρεύεσαι κανέναν άνθρωπο·

και να μην κρατήσεις έχθρα μέσα στην καρδιά σου,

αλλά μη μισήσεις και αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον.

 

Αυτή είναι η ειρήνη.

Να παρακινείς τον εαυτό σου σ ’αυτά.

Ο κόπος είναι προσωρινός, ενώ η ανάπαυση είναι αιώνια

με τη Χάρη του Θεού Λόγου. Αμήν.»

 

*  *  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

 

Τῇ ΚΗ΄ (28ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΜΩΫΣΕΩΣ τοῦ Αἰθίοπος

 

ΜΩΫΣΗΣ ὁ μακάριος καὶ ἐν Ὁσίοις πατὴρ ἡμῶν ἦτο Αἰθίοψ, ὡς δὲ ἦτο φυσικὸν μέλας κατὰ τὴν χροιὰν τοῦ σώματος. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν ἦτο ὁμοίως τὸ πρότερον, διότι τὸν Χριστὸν δὲν ἐγνώριζεν, ἀλλ’ ἦτο ἀλλόφυλος καὶ κακότροπος ἄνθρωπος. Ἦτο δὲ πρότερον δοῦλος ἑνὸς πολιτικοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἀπέβαλε διὰ τὴν πολλὴν κακίαν καὶ ληστρικὴν καὶ μοχθηρὰν γνώμην του.

Ἐπειδὴ δὲ ἦτο ληστὴς καὶ ἐφόνευε χωρὶς αἰτίαν τον τυχόντα, ἔχων μὲ ἕνα βοσκὸν ἔχθραν μεγάλην, διότι τὸν ἠμπόδισε νὰ κάμῃ κακόν τι, ἐβουλεύθη νὰ θανατώσῃ τὸν βοσκὸν ἐκεῖνον. Ὅθεν μαθὼν ὅτι εὑρίσκετο ἀντίπερα τοῦ ποταμοῦ Νείλου, ὅστις τότε εἶχε πλημμυρήσει, κρατήσας μὲ τοὺς ὀδόντας τὴν μάχαιράν του καὶ τὸ ἐπανωφόριόν του τυλίξας εἰς τὴν κεφαλήν του, ἐπέρασε τὸν ποταμὸν κολυμβῶν. Ἐννοήσας δὲ ὁ βοσκὸς τὸν ἐρχομόν του, ἄφησε τὰ πρόβατά του καὶ ἔφυγεν, ὁ δὲ Μωϋσῆς, ἐπειδὴ δὲν εὗρε τὸν βοσκὸν νὰ τὸν φονεύσῃ, καθὼς ἐμελέτησεν, ἐκλέξας τέσσαρας κριοὺς παχεῖς καὶ ἐκλεκτοὺς ἀπὸ τὴν μάνδραν τοῦ πτωχοῦ ἐκείνου τοὺς ἔσφαξε, καὶ ἔπειτα δέσας αὐτοὺς μὲ σχοινίον, τὸ ὁποῖον εἶχε δεδεμένον εἰς τὴν μέσην του, ἐπέρασε πάλιν τὸν Νεῖλον ποταμὸν κολυμβῶν. Ἀποφαγὼν δὲ τὰ κρέατα τῶν κριῶν καὶ πωλήσας τὰ δέρματα ἐπῆγεν εἰς τοὺς φίλους του, οἵτινες ἦσαν μακρὰν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ τὸν εἶχον ἀρχηγὸν τῆς ληστείας. Ταῦτα διηγήθην περὶ τοῦ Ὁσίου τούτου, διὰ νὰ δείξω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῶσι διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας ὅσοι θέλουσι, κἂν μυρίας πρότερον διαπράξωσιν ἁμαρτίας.

Οὗτος ὁ Ὅσιος κατανυχθεὶς τελευταῖον ἀπὸ περιστατικόν τι, τὸ ὁποῖον ἠκολούθησεν εἰς αὐτὸν ἀπὸ θείαν πρόνοιαν, ὄχι μόνον ἐπίστευσεν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐβαπτίσθη, ἀλλὰ καὶ Μοναχὸς ἔγινε, διὰ νὰ δώσῃ μεγαλυτέραν πληγὴν κατὰ τοῦ δαίμονος, ὅστις τὸν ἐκυρίευε πρότερον. Ἀναχωρήσας λοιπὸν ἀπὸ τὴν ταραχὴν τοῦ κόσμου καὶ σύγχυσιν, ἐπειδὴ ἐμίσησε τὴν ἁμαρτίαν ἐξ ὅλης καρδίας καὶ τὸν Χριστὸν ὁλοψύχως ἐπόθησεν, ἀπηρνήθη τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του, τὰ χρήματα καὶ πᾶσαν ἄλλην σωματικὴν ἀπόλαυσιν, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Σκήτην τῶν Μοναχῶν, ζητῶν τόπον ἥσυχον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀγνώριστον, διὰ νὰ θρηνήσῃ διὰ τὰς ἁμαρτίας του. Εὑρὼν δὲ μακρὰν ἀπὸ τὰ ἄλλα κελλία ἕν σπήλαιον, ὠρέχθη τὸν τόπον ὡς ἐρημικώτερον καὶ ἤθελε νὰ μείνῃ ἐκεῖ, καθὼς ἐπόθει, καὶ νὰ ἀγωνίζεται τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως...

 

 Ἡ συνέχεια ἐδῶ

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟ

+++

ΓΕΝΕΘΛΙΟ: 24η ΙΟΥΝΙΟΥ

 

 ΜΝΗΜΗ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ: 29η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

ΜΝΗΜΗ Α΄, Β΄ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΚΕΦΑΛΗΣ: 24η ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ

 

 

Σχετικὲς ἀναρτήσεις

 

«ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ»

ΓΙΑΤΙ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΤΕΜΠΛΟ;

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΜΑΣ

«ΜΟΝΑΧΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΗΣΥΧΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ...» (ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΑΝΘΙΖΕΙ Η ΧΑΡΑ)

 

Η ΦΥΓΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ
 

 ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ


ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Α.  Β.  Γ.


 ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΕΙΚΟΝΑ)
 Α.  Β.  Γ.

*  *  *


ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

+++

Άγιος Φανούριος ( Βίος, Ανέκδοτο Θαύμα)

--

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ
(Ὁ Ἅγιος, τὸν ὁποῖο γνωρίσαμε μόνον ἀπὸ τὴν Εἰκόνα του)

Μνήμη: 27ῃ Αὐγούστου


Βίος του Αγίου Φανουρίου


1. Γενικά για τη ζωή του

Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει
τίποτε συγκε­κριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν
σε καιρούς ανωμαλίας.
Τα μόνα στοιχεία που έχομε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση
της Εικόνας του, γύ­ρω στα 1500 μ.Χ.


2. Η εύρεση της Εικόνας

Επιστρέφομε στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο
και απο­φάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα
κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν. 
Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ' το νότιο μέρος του φρουρίου
και να μαζεύουν πέτρες απ' τα μισογκρεμισμένα σπί­τια των κατοίκων,
για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους.
Ξαφ­νικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιό­τατη, αλλά μισοχαλασμένη
στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό Ει­κόνες,
που απ' την πολυκαιρία δεν ξεχώρι­ζαν τις μορφές των Αγίων
καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.
Μια μόνο καταπληκτική Εικόνα ξεχώριζε απ' όλες, που ο χρόνος
δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο στρατιώτη.
Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε
καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος.
Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε
πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρα­τώντας στο αριστερό
χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα.
Ο α­γιογράφος ακόμα ολόγυρα της Εικόνας ζω­γράφισε σε δώδεκα
παραστάσεις τα μαρτύ­ρια, που υπέφερε ο Άγιος και,
που εξιστορούν ολοφάνερα τον γενναίο αγώνα του
για την Πίστη και την Αγάπη του Χριστού...






 
Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπρο­στά στο Ρωμαίο ανακριτή του
και φαίνεται ν' απολογείται με θάρρος και να υπερασπί­ζει
την χριστιανική πίστη του. 
Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυ­πούν με πέτρες στο κεφάλι
και στο στόμα τον Φανούριο, για ν' αναγκασθεί
να υποκύ­ψει και ν' αρνηθεί τον Κύριο. 
Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ' την επιμονή του Φανουρίου,
γι' αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα,
για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του. 
Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται
με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες
ολόγυ­ρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμη­ρά σιδερένια εργαλεία.
Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του. 
Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυ­λακή και προσεύχεται στον Θεό,
για να τον ενισχύσει ν' αντέξει μέχρι τέλους τα βασανι­στήρια. 
ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή
για ν' απο­λογηθεί για τη στάση του. Απ' την ατάρα­χη έκφραση
του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπέφερε,
ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του εκλόνισαν την πίστη
και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια. 
Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίουν με αναμμένες
λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του
για τον Εσταυ­ρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλιν με την α­δάμαστη θέληση
και καρτερία και Πίστη του στον Κύ­ριο. 
Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμο­ποιούν και μηχανικά μέσα
για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο
πάνω σ' ένα μάγκανο κι αυ­τό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα.
Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του
είναι ζωγραφισμέ­νη ανέκφραστη αγαλλίαση,
γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.
Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ' ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων
κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέ­λος του.
Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτι­κά εξημερωθεί απ' τη χάρη του Θεού,
γι' αυ­τό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια
και απολαμβάνουν τη θαυμάσια συντροφιά του.
 Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ' το προηγούμενο αποτέλεσμα
κι έτσι τον βγάζουν απ' τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ' ένα
μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν.
Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά. 
ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπρο­στά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του
τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλά­μες του αναμμένα κάρβουνα.
Ο Φανούριος βγαίνει και απ' αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται
από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέ­ρα
και κλαίει για την αποτυχία του. 
ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο
ριγμένο σ' ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ' ένα σκαμνί
και να τον περιζώνουν φλό­γες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προ­σεύχεται
αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκ­φράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό
κι έ­τσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση
για όσα βά­σανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.
 
3. Το χτίσιμο του Ναού

Ο Μητροπολίτης τότε του νησιού, ο Νεί­λος, όταν μελέτησε επισταμένως
την Ει­κόνα που βρέθηκε, αποφάνθηκε, πως ο Φα­νούριος ήταν ένας
απ' τους σπουδαιότε­ρους μεγαλομάρτυρες της Πίστεώς μας.
Α­μέσως έστειλε αντιπροσωπεία στον ηγεμό­να του νησιού και τον παρακαλούσε
να του δώσει άδεια για ν' ανακαινίσει την Εκκλησία.
Όταν όμως ο ηγεμόνας αρνήθηκε, τότε ο Μητροπολίτης μετέβη ο ίδιος
προσωπικά στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να εξασφαλίσει
απ' τον Σουλτάνο την άδεια που ζητούσε. Επέστρεψε σύντομα στη Ρό­δο
κι αναστήλωσε το Ναό ακριβώς στην πα­λιά θέση του, έξω από τα τείχη της.
Ο Να­ός σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί από τότε
ιερό προσκύνημα όλων των Χριστια­νών.

4. Στοιχεία που εξάγονται απ' την ανάγνωση της Εικόνας.




Βλέποντας την Εικόνα του Αγίου Φανου­ρίου που βρέθηκε στη Ρόδο,
εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακό­λουθα:

Α. Σαν διαβάσουμε στην Εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως,
πως εί­ναι Ελληνικής καταγωγής. 
Β. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς,
για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.
Γ. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορ­φωμένος
για να γίνει στρατιωτικός.
Δ. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου
έγιναν τον β' ή γ' αιώνα, όταν οι διωγμοί των Χριστιανών
βρί­σκονταν στο αποκορύφωμά τους.
 Ε. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύε­ται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας
απ' τα πολ­λά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.
  ΣΤ. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ' τους πιστούς Χριστιανούς
απ' τα χρόνια του μαρτυρίου του σε Χριστιανικούς Ναούς,
για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος Ναός και στη Ρόδο.
Ζ. Απ' την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος
μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία.

5. Ένα ανέκδοτο θαύμα του Αγίου

Θα είναι περίπου δέκα χρόνια τώρα (2000) που ο αγαπητός μας Α.Ψ.
συνταξιούχος αξιωματικός της αεροπορίας, μας διηγήθηκε,
πολύ συγκινημένος το ακόλουθο θαύμα του Μεγαλομάρτυρος:
"Όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του εξαταξίου Γυμνασίου,
δίναμε εξετάσεις. Οι εποχές δύσκολες, η φτώχεια μεγάλη,
και δεν υπήρχαν τα μέσα· ούτε τα στοιχειώδη.
Το γνωρίζω ότι θα φανεί παράξενο, ίσως και αστείο,
αλλά πήγαινα και διάβαζα το βράδυ κάτω από τον γλόμπο
της κολώνας της ΔΕΗ, διότι στο σπίτι δεν είχαμε ρεύμα!
Εκείνο το βράδυ το μάθημα ήταν δύσκολο, η κόπωση μεγάλη
και τα μάτια μου έκλειναν μόνα τους απ' την πολλή νύστα
Το φως του γλόμπου δεν έφθανε νομίζεις μέχρι τις πυκνογραμμένες
σελίδες του βιβλίου, το οποίο φαινόταν τόσο βαρύ.
Η απελπισία με είχε ζώσει και τα νυσταγμένα μάτια μου
ψάχνοντας για βοήθεια και παρηγοριά
έπεσαν σε ένα προσκυνηταράκι που υπήρχε δίπλα στην κολώνα.
Πρόσεξα στο βάθος μιά Εικόνα χάρτινη παλιωμένη,
η οποία φαινόταν ακόμη πιό παλιά, πανάρχαια, στο τρεμάμενο φως
του καντηλιού που έκαιγε μπροστά της.
Πλησίασα και σκύβοντας είδα τον Άγιο που παρίστανε·
ήταν ο Άγιος Φανούριος.
Ήξερα να προσεύχομαι. Τότε υπήρχε ακόμη πολλή ευσέβεια
και αρετή, ακόμη και στον απλό λαό.
Γονάτισα, έκανα τον Σταυρό μου και παρακάλεσα τον Άγιο,
με ταπεινή, τρεμάμενη φωνή και με παιδική απλότητα,
να μου "φανερώσει", σύμφωνα με το όνομά του
...τι θέμα θα "πέσει" αύριο στις εξετάσεις!
Όπως σηκωνόμουν, αφού προσκύνησα την Εικόνα,
για να γυρίσω στο σπίτι μου, παραπάτησα
και το βιβλίο έπεσε κάτω ανοικτό...
Τότε είπα αποφασιστικά μέσα μου: θα διαβάσω μόνο αυτές
τις δύο σελίδες και θα πάω αύριο να γράψω,
ο Άγιος θα κάνη το θαύμα του.
Το είπα και το έκανα, και ω του παραδόξου θαύματος!
Μεγάλη η Χάρη σου Άγιε μου Φανούριε!
Τα τρία από τα τέσσερα θέματα που "έπεσαν" την άλλη ημέρα
ήταν από αυτές τις δύο σελίδες!!!
Ευχαρίστησα θερμά τον Άγιο, τον οποίο από τότε αγάπησα πολύ,
και τον ευλαβούμαι και τον τιμώ σε κάθε ευκαιρία
Πρέπει να συμπληρώσω ότι από τότε έγινε το ίδιο θαύμα
κι άλλες φορές. Πήγαινα μπροστά στην Εικόνα του Αγίου,
προσευχόμουν, παρακαλώντας τον ταπεινά να με βοηθήσει,
έριχνα το βιβλίο κάτω και διάβαζα εκεί που άνοιγε...

Μ.Η.Η.

--

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΦΩΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ (ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟ)

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΦΩΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

 

1. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ
(ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ)

 

2. Η ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

3. «ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...»

 

4. «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» 

 

Mνήμη: 24η Αὐγούστου

*  *  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ 24ῃ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου
ὁ Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος ΚΟΣΜΑΣ, ὁ ἐν Ἀλβανίᾳ μαρτυρήσας κατὰ τὸ ἔτος ͵αψοθ’ (1779) ἀγχόνῃ τελειοῦται

Με­τα­βυ­ζα­ντι­νὴ φο­ρη­τὴ εἰ­κὼν ἐν τῷ Ἱ. Να­ῷ Ἁγ.Νι­κο­λά­ου
Ἐ­λα­φο­τό­που Ζα­γο­ρί­ου τῆς Ἠ­πε­ί­ρου. Ἔρ­γον Ι­Ηʹ αἰ­ῶ­νος

 

 

ΚΟΣΜΑΣ ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος, ὁ ἀληθῶς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, διδάσκαλος καὶ κήρυξ τοῦ θείου Εὐαγγελίου κατήγετο ἀπὸ τὸ μικρὸν χωρίον τῆς Αἰτωλίας τὸ ὀνομαζόμενον Μέγα Δένδρον. Ἦτο υἱὸς γονέων εὐσεβῶν, παρὰ τῶν ὁποίων ἀνετράφη καὶ ἐξεπαιδεύθη εἰς τὰ γράμματα ἐν νουθεσίᾳ Κυρίου, κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον. Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς ἡλικίαν περίπου εἴκοσιν ἐτῶν, ἤρχισε νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Ἱεροδιάκονον Ἀνανίαν, τὸν καλούμενον Δερβισᾶνον. Ἐπειδὴ ὅμως κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους ἤρχισε νὰ ἀκμάζῃ καὶ νὰ φημίζεται μεγάλως καὶ τὸ σχολεῖον τοῦ Βατοπαιδίου εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, μετέβη ἐκεῖ, ἵνα φοιτήσῃ εἰς τοῦτο μὲ ἄλλους ἀρκετοὺς συμπατριώτας του. Ἐκεῖ συνεπλήρωσε τὴν μάθησιν ὑπὸ διδάσκαλον τὸν Παναγιώτην Παλαμᾶν. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐδιδάχθη καὶ τὴν Λογικὴν ἀπὸ τὸν ἐκ Μετσόβου διδάσκαλον Νικόλαον Τζαρτζούλιον, ὅστις ἦτο ἐκεῖ σχολάρχης μετὰ τὸν σοφώτατον Εὐγένιον.

Ἦτο δὲ οὗτος ὁ Ἱερομάρτυς Κοσμᾶς ἀκόμη τότε λαϊκός, καλούνος Κώνστας. Ἀλλὰ ἂν καὶ τὸ σχῆμα τῶν λαϊκῶν ἔφερεν, ἐφαίνετο σεμνός, ὡς νὰ ἔφερε τὸ μοναχικὸν σχῆμα καὶ κατὰ πάντα τρόπον ἠγωνίζετο καὶ ἤσκει ἑαυτὸν ἕως τῆς τελειότητος. Ἐπειδὴ δὲ κακῇ τῇ τύχῃ ἡ σχολὴ ἐκείνη ἠρημώθη, ἀναχωρησάντων τῶν διδασκάλων, τότε καὶ ὁ καλὸς καὶ ἐνάρετος Κώνστας μετέβη εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Φιλοθέου. Ἐκεῖ κατὰ πρῶτον ἐκάρη Μοναχὸς λαβὼν τὸ ὄνομα Κοσμᾶς, ὑπετάγη δὲ εἰς τὴν ἄσκησιν καὶ τοὺς βαρυτάτους κόπους τῆς μοναχικῆς πολιτείας μετὰ πάσης προθυμίας. Μετὰ δὲ ταῦτα, ἐχούσης τῆς Μονῆς ταύτης τὴν ἀνάγκην ἐφημερίου, ὑπακούσας εἰς τὴν σφοδρὰν προτροπὴν τῶν πατέρων καὶ τὰς παρακλήσεις αὐτῶν, ἐχειροτονήθη ἱερομόναχος. Ἐξ ἀρχῆς δὲ ὁ μακάριος οὗτος ἀνήρ, καὶ ἔτι κοσμικὸς ὤν, πόθον εἶχε πολὺν νὰ ὠφελήσῃ τοὺς ἀδελφοὺς Χριστιανοὺς μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐδιδάχθη καὶ ἔμαθε. Διὸ πολλάκις ἔλεγεν, ὅτι οἱ ἀδελφοί μας Χριστιανοὶ μεγάλην ἔχουσιν ἀνάγκην ἀπὸ λόγον Θεοῦ. Καὶ ὅτι χρέος βαρύτατον ἔχουν ἐκεῖνοι, οἵτινες σπουδάζουν, νὰ μὴ προστρέχουν εἰς τὰ παλάτια τῶν ἀρχόντων καὶ τὰς αὐλὰς τῶν μεγιστάνων διὰ νὰ ἀποκτήσωσι πλοῦτον καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ πρωτίστως νὰ διδάσκωσι τὰς χριστιανικὰς ἀληθείας εἰς τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀνθρώπους, οἵτινες ζῶσιν εἰς τὴν ἀπαιδευσίαν καὶ τὴν ἄγνοιαν, διὰ νὰ ἀποκτήσουν οὕτω μισθὸν οὐράνιον καὶ ἀμάραντον δόξαν...

 

 Ἡ συνέχεια ἐδῶ:  https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-24h/syn-24ayg-4-kosmas?start=1

 

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΑΧΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ (Παναγία Προυσιώτισσα)

--

Ταπεινὸ Ἀφιέρωμα
στὴν Πρόμαχο τῆς Ἑλλάδος

ΠΑΝΑΓΙΑ

ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ

Σύναξις: 22ᾳ Αὐγούστου

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α'.

Τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης Σύ προΐστασαι Πρόμαχος
καὶ τερατουργὸς ἐξαισίων, τῇ ἐκ Προύσσης Εἰκόνι Σου,
Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, καὶ γὰρ φωτίζεις
ἐν τάχει τοὺς τυφλούς, δεινούς τε ἀπελαύνεις δαίμονας
καὶ παραλύτους δὲ συσφίγγεις Ἀγαθή. Κρημνῶν τε σώζεις
καί πάσης βλάβης τοὺς Σοὶ προστρέχοντας.
Δόξα τῷ Σῷ ἀσπόρω Τοκετῷ, δόξα Τῷ Σέ θαυμαστώσαντι,
δόξα Τῷ ἐνεργούντι διά Σοῦ τοιαῦτα τέρατα.

*  *  *


ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑΣ


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 

 

*  *  *

  

ΣΥΝΑΞΑΡΙ  

Τῇ 22ᾳ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν τῷ Πυρσῷ τῆς Εὐρυτανίας

Ἡ θαυματουργὸς εἰκὼν τῆς Παναγίας
τῆς Προυσιωτίσσης

ΕΙΣ τὰ μέρη τῆς ποτὲ μὲν περιφήμου, νῦν δὲ τεταπεινωμένης Ἑλλάδος [1], κατὰ τὴν Ἐπαρχίαν τοῦ Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων εἶναι ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται Ὄρθρυς, διότι ἀπὸ τὸ ὕψος, τὸ ὁποῖον ἔχει, ὀρθρίζει, ἤτοι βλέπει τὸν ἐρχομὸν τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ ἡλίου πρωτύτερα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα βουνὰ τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος. Πρὸς τὰ δυτικὰ μέρη καὶ νότια τοῦ ὄρους τούτου εὑρίσκονται καὶ ἄλλα ὄρη, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον δύσβατα, ὅσον δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραστήσῃ ὁ λόγος, ἀπὸ αὐτὰ δὲ ἐξέρχονται οἱ δεξιοὶ κλῶνοι καὶ ἀρχαὶ τοῦ Ἀχελῴου ποταμοῦ. Μέσον τῶν ὀρέων τούτων, εἰς τοὺς πλέον βαθυτάτους καὶ δυσαναβάτους τόπους, εὑρίσκεται ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Προυσιωτίσσης.

Ἡ Μονὴ αὕτη περισφίγγεται ἐξόχως κάτωθεν μὲν ὑπὸ ἑνὸς βαθυτάτου χάους, ἄνωθεν δὲ ὑπὸ φοβερωτάτου καὶ ἀβάτου σπηλαίου, τοῦ ὁποίου τὸ Καθολικόν, ἤτοι ἡ Ἐκκλησία, εἶναι μέσα εἰς τὸ σπήλαιον μὲ θόλον καὶ ὡραιοτάτη, ἀφιερωμένη εἰς μνήμην τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐν ταύτῃ εὑρίσκεται καὶ μέρος ἐκ τῆς ἁγίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας μετὰ καί ἄλλων ἁγίων λειψάνων, καὶ μέρος τοῦ Τιμίου Ξύλου. Εἰς δὲ τὰ ἀριστερὰ αὐτῆς πλάγια, εἰς τὸ ἐνδότατον σπήλαιον, εἶναι τὸ Παρεκκλήσιον τῆς Προυσιωτίσσης, εἰκονογραφημένον καὶ μὲ τέμπλον ὡραῖον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἕως τῆς σήμερον ἡ θαυματουργὸς ἐκείνη καὶ εἰς τὴν θέαν ὡραιοτάτη Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου. Ἡ ὁποία, εἰς τὸν καιρὸν τῆς Εἰκονομαχίας Θεοφίλου, ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιφανεστάτην πόλιν τῆς Προύσης, ὡς θέλετε ἀκούσει παρέμπροσθεν, ἥτις, τῇ ἀληθείᾳ, τόσον εἶναι χαριτωμένη καὶ σεβασμία, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ τὴν ἀτενίσῃ τις κατὰ πρόσωπον καὶ νὰ μὴ θαυμάσῃ καὶ δειλιάσῃ. Ἔμπροσθεν δὲ αὐτῆς κρέμανται τρία κανδήλια ἀκοίμητα, ἔχουσι δὲ οἱ πατέρες ἕνα ἀδελφὸν πνευματικὸν προσμονάριον εἰς αὐτὴν πάντοτε.

Περὶ ταύτης τῆς Προυσιωτίσσης θείας Εἰκόνος φέρεται λόγος παλαιός, ὅτι εἶναι ἐξ ἐκείνων, τὰς ὁποίας ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐζωγράφησε· διότι καὶ ἂν δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς τρεῖς ἐκείνας, ὁποῦ ἐπῆγεν ὁ θεῖος Λουκᾶς ἔμπροσθεν εἰς τὴν Παναγίαν πρὸ τῆς ἁγίας της Μεταστάσεως, λέγεται ὅμως ὅτι εἶναι μία ἀπὸ ἐκείνας ὁποῦ μετὰ τὸν θάνατον καὶ Μετάστασιν αὐτῆς ὁ Ἅγιος ἐζωγράφησε...

 

Ἡ συνέχεια ἐδῶ:

https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-22a/syn-22ayg-4-theotokos?start=1 

 

 

 

--

Ο Άγιος Απόστολος Θαδδαίος ( ή Ιούδας ή Λεββαίος)

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ

Μνήμη: 21ῃ Αὐγούστου

 

*  *  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΑ΄ (21ῃ) τοῦ Αὐγούστου μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΘΑΔΔΑΙΟΥ, τοῦ καὶ Λεββαίου καλουμένου

ΘΑΔΔΑΙΟΣ ὁ Ἀπόστολος πατρίδα εἶχε τὴν Ἔδεσσαν, Ἑβραῖος ὢν κατὰ τὸ γένος καὶ ἄριστα γεγυμνασμένος εἰς τὰς θείας Γραφάς. Οὗτος λοιπὸν ἀναβὰς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἵνα προσκυνήσῃ, κατὰ τὰς ἡμέρας Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, καὶ ἀκούσας τούτου τὸ κήρυγμα, καὶ ὑπερθαυμάσας τὴν ἀγγελικὴν ζωήν του, ἐβαπτίσθη ὑπ’ αὐτοῦ. Μετὰ ταῦτα, βλέπων τὸν Δεσπότην Χριστὸν καὶ τὰ ἄπειρα θαύματα, ὅσα ἐτέλει, ἀκούσας δὲ καὶ τὴν διδασκαλίαν του, ἠκολούθησεν αὐτὸν ἕως τὸ σωτήριον πάθος. Μετὰ δὲ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἐπανῆλθεν εἰς τὴν πατρίδα του Ἔδεσσαν, καὶ βαπτίσας τὸν Τοπάρχην Αὔγαρον, ἐκαθάρισε τὸ λείψανον ἐκεῖνο τῆς λέπρας, τὸ ὁποῖον εἶχε μείνει εἰς τὸ μέτωπόν του, καθὼς περὶ τούτου εἴπομεν κατὰ τὴν δεκάτην ἕκτην τοῦ Αὐγούστου. Πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλους διδάξας καὶ φωτίσας καὶ Ἐκκλησίας οἰκοδομήσας, διῆλθε τὰς πόλεις τῆς Συρίας καὶ φθάσας εἰς Βηρυτόν, πόλιν τῆς Φοινίκης, ἐδίδαξε πολλοὺς καὶ ἐβάπτισεν, ἔνθα καὶ τὴν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς χεῖρας Θεοῦ. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν σεπτὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Πέτρου, παρὰ τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ καὶ εἰς τὸ Μοναστήριον τοῦ Πρόβου.

 

+++

ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΛΟΣ ΦΩΣ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ!...

 +++

 

Λόγος Γ΄ Πανηνυρικὸς εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

 Τοῦ Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων Ἐπισκόπου Ἠλία Μηνιάτη

Βυ­ζα­ντι­νὴ φο­ρη­τὴ εἰ­κὼν ἐκ τῆς πε­ρι­φή­μου Ἱ. Μο­νῆς
Ἁγίου Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Θε­ο­λό­γου ἐν Πά­τμῳ.
Ἔρ­γον Ι­Εʹ αἰ­ῶ­νος.

ΑΥΤΗ εἶναι ἡ πλέον ζωντανὴ καὶ πρεπώδης εἰκὼν τῆς μεταστάσης εἰς οὐρανοὺς Θεομήτορος, ἣν ἐζωγράφησε μὲ θεοκίνητον κάλαμον ὁ Προφητάναξ· καὶ πρὸς τὴν θεωρίαν τῆς εἰκόνος ταύτης προσκαλῶ σήμερον τὰ ὄμματα τῆς εὐλαβοῦς σας διανοίας, ὦ φιλέορτον σύστημα. Μὴ στοχασθῆτε ἐδῶ κάτω τὰ θλιβερὰ ἐκεῖνα σύμβολα τοῦ θανάτου· ἐκεῖ δηλαδή, ὅπου φαίνεται ἕνα σῶμα νεκρὸν ἡπλωμένον ἐπάνω εἰς ἕνα κράββατον, κηδευόμενον σεπτῶς παρὰ τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων, παραδόξως συνηγμένων ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς. Εἰς τὴν ἁγιωτάτην Παρθένον ὅλα ἐστάθησαν ὑπὲρ ἄνθρωπον· εἰς τοῦτο μόνον ἔδειξε πὼς ἦτο φύσεως ἀνθρωπίνης, διότι σήμερον φαίνεται, ὅτι εἶναι φύσεως θνητῆς ἀλλὰ καὶ εἰς τοῦτο ἐφάνησαν καὶ τὰ προνόμια τῆς θείας χάριτος· διότι καθὼς ὅταν ἡ πανάμωμος Μαρία συνέλαβεν, ἡ σύλληψις ἐστάθη ἄσπορος, καὶ ὅταν ἐγέννησεν, ἡ κύησις ἐστάθη ἀδιάφθορος, ἔτσι ὅταν ἀπέθανεν, ἡ νέκρωσις ἐστάθη ἀθάνατος.

Δὲν εἷναι θάνατος αὐτός, ὡσὰν ἐκεῖνος ὁ τύραννος τοῦ γένους μας, ὁ υἱὸς τῆς κατάρας καὶ πατὴρ τῆς φθορᾶς, ὅπου εἰς τὸ σκοτεινόν του βασίλειον κρατεῖ αἰχμάλωτον τοῦ Ἀδὰμ τὴν κληρονομίαν. Αὐτὸς εἶναι ἢ ἕνας γλυκὺς ὕπνος, μὲ τὸν ὁποῖον ἠθέλησεν ἡ Πάναγνος Δέσποινα ὡς νὰ ἀναπαυθῇ ὀλίγον εἰς τὸ πέρας τῆς ἐπιγείου ταύτης ζωῆς, διὰ νὰ ἀρχίσῃ τὴν ὁδὸν ἐκείνης τῆς ἀκηράτου· ἢ μία θαυμαστὴ ἔκστασις θείου ἔρωτος, εἰς τὴν ὁποίαν ἡ μὲν μακαριωτάτη ἐκείνη ψυχή, σπεύδουσα τὸ ὀγληγορώτερον νὰ φθάσῃ πρὸς τὸν ἠγαπημένον θεῖον Υἱόν, ἄφησε δι’ ὀλίγον τὸ ὁμοδίαιτον σῶμα· καὶ τοῦτο ὁμοίως αἰρόμενον ὑπὸ χερουβικοῦ ἅρματος ἠκολούθησε τὸν αὐτὸν δρόμον, καὶ ἀνέβη δεδοξασμένον εἰς τοὺς οὐρανούς.

Ἰδέτε τὸν τάφον εἰς τὸ χωρίον Γεθσημανῆ, καὶ θέλετε τὸν εὕρει, κενόν· διότι τάφος δὲν δύναται νὰ χωρήσῃ τὴν Μητέρα τῆς ζωῆς, τὸ δοχεῖον τῆς σεσαρκωμένης Θεότητος, τοῦ ὁποίου τόπος ἀντάξιος εἶναι ὁ θρόνος τῆς θείας δόξης. Καὶ ἐπάνω εἰς τοιοῦτον θρόνον, ἐκ δεξιῶν τοῦ Βασιλέως Θεοῦ, μεταστᾶσα ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ κάθηται ὡς Βασίλισσα τῶν οὐρανίων καὶ ἐπιγείων, ὑπερτέρα πάσης κτίσεως· «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου».

Βασίλισσα τῶν ἐπιγείων· εἰς αὐτὴν ἀποδίδει τὰς δευτέρας, μετὰ Θεόν, τιμητικὰς λατρείας τῶν πιστῶν ἡ Ἐκκλησία εἰς τοὺς ἀχράντους αὐτῆς πόδας ρίπτουσι τὰ σκῆπτρα καὶ διαδήματα οἱ εὐσεβεῖς βασιλεῖς. Αὐτῆς τὸν ὑψηλὸν θρόνον περικυκλώνουσι τῶν Ὀρθοδόξων τὰ συστήματα· καὶ ποῖος παρακαλεῖ ὑγείαν εἰς τὰς νόσους· ποῖος ἀπαλλαγὴν εἰς τοὺς κινδύνους· οὗτος παρηγορίαν εἰς τὰς θλίψεις ἐκεῖνος βοήθειαν εἰς τὰς συμφοράς· ὅλοι ζητοῦσιν ἔλεος ἀπὸ τὴν πηγὴν τοῦ ἐλέους· καὶ ὁ παρακαλῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει· διότι ἀνεξάντλητον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν χαρίτων, ἀκένωτος εἶναι ἡ πηγὴ τῶν ἀγαθῶν.

«Βασίλισσα τῶν οὐρανίων» αὐτὴν σέβονται καὶ προσκυνοῦσιν ὅλα τῶν Ἀσωμάτων τὰ τάγματα· οἱ Ἄγγελοι, τὸ πολύτιμον σημεῖον τῶν θείων ἀποκαλύψεων· αἱ Ἐξουσίαι, τὸ πανσθενὲς κράτος τῶν πιστῶν· αἱ Δυνάμεις, τὸ ἀκαταμάχητον τεῖχος τῆς Ἐκκλησίας· αἱ Ἀρχαί, τὴν σωτήριον ἀρχὴν τῆς παγκοσμίου ἀπολυτρώσεως· αἱ Κυριότητες, τὴν ὑπερτάτην Κυρίαν τοῦ παντός· οἱ Θρόνοι, τὸν ἔμψυχον θρόνον τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης· τὰ Χερουβείμ, τὴν θεοδίδακτον μυσταγωγὸν τῆς ὑψηλῆς γνώσεως· τὰ Σεραφείμ, τὴν ἄσβεστον λαμπάδα τῆς θείας καθαρωτάτης ἀγάπης. Βασίλισσα, τὴν ὁποίαν ἀσπάζεται αὐτὴ ἡ τρισήλιος Θεαρχία, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὴν ἀνύμφευτον νύμφην, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος, τὴν ἀπείρανδρον Μητέρα· ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ, τὴν ἠγαπημένην Θεόπαιδα· «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου».

Ἀλλ’ ἡ δεδοξασμένη Παντάνασσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, εἶναι (λέγει), «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». Δηλαδὴ τὸ θεοΰφαντον ἔνδυμα τῆς μακαριότητος, ὁποὺ τὴν στολίζει, εἶναι διάχρυσον, διὰ τὰς ὑπερκάλους ἀγλαΐας τοῦ ἀπροσίτου φωτός. Εἶναι πεποικιλμένον, ἤγουν διακεκοσμημένον μὲ διάφορα χρώματα, ὁποὺ θέλει νὰ εἰπῇ· καθὼς εἰς τὴν Παρθένον, ζῶσαν ἐπὶ τῆς γῆς, ἦσαν ὅλοι οἱ διάφοροι χαρακτῆρες τῶν ἀρετῶν, τὰς ὁποίας εἰς πάντων τῶν Ἁγίων τὰς ψυχὰς τυπώνει ἡ χάρις, ἔτσι εἰς τὴν Παρθένον, μεταστᾶσαν εἰς οὐρανούς, εἶναι ὅλα τὰ διάφορα χρώματα τῶν θείων ἐλλάμψεων, ὁποὺ εἰς πάντων τῶν μακαρίων τὰ πρόσωπα ζωγραφίζει τῆς θείας δόξης τὸ τρισόλβιον φῶς.

Ὅταν ὁ ἥλιος φθάσῃ εἰς τὴν μέσην ἁψῖδα τοῦ οὐρανοῦ, ἐξίσου χύνει εἰς ὅλα τὰ μέρη τῶν ἀκτίνων το φῶς, ἀλλὰ ἐξίσου δὲν φωτίζονται πάντα τὰ φωτιζόμενα σώματα· καθὼς εἶναι ἢ ἀραιότερα, ἢ πυκνότερα, ἔτσι ἢ περισσότερον ἢ ὀλιγώτερον λαμβάνουσι τὸ προσβάλλον ἀπαύγασμα τῆς ἡλιακῆς λαμπηδόνος· τὰ μὲν καθαρὰ ἐκλάμπουσιν εὔδια, καὶ τὰ στερεὰ καὶ ἀντίτυπα ἀντιλάμπουσιν ὅσον μόνον γίνονται ὁρατά. Ἀλλ’ ὅταν λάχῃ καὶ ὁ ἥλιος προβάλῃ τὰς ἀκτῖνάς του εἰς ἕνα ἀκηλίδωτον καθρέπτην, ὄχι μόνον τὸν φωτίζει, ἀλλ’ αὐτὸς ὅλος ὁ ἥλιος ἐκεῖ φαίνεται νὰ εἰσβαίνῃ καὶ νὰ περικλείεται εἰς τρόπον, ὥστε ἐκεῖνος δὲν φαίνεται τόσον ἕνα κρύσταλλον ὁποὺ φωτίζεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ ἥλιος ὁποὺ φωτίζει. Αὐτὴ εἶναι ἀνάμεσα τῶν ἄλλων φωτιζομένων σωμάτων καὶ τοῦ καθρέπτου ἡ διαφορά· ὅτι τὰ μὲν ἄλλα σώματα λαμβάνουσι μόνον τοῦ ἡλίου τὸ φῶς, ὁ καθρέπτης λαμβάνει αὐτὸν ὅλον τὸν ἥλιον καὶ ἀκτινοβολεῖ ὡς ἥλιος.

Ὁμοίως ὁ ἄδυτος ἐκεῖνος τῆς δικαιοσύνης Ἥλιος, ὅστις λάμπει ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν Ἁγίων, ἐξίσου χύνει εἰς ὅλα τὰ πνεύματα τῶν μακαρίων τῆς θείας δόξης ἀνέσπερον φῶς, ἀλλ’ ἐξίσου δὲν φωτίζονται πάντα· καθ’ ἕνα λαμβάνει τὸ ἴδιον μέτρον τῆς θείας φωτοχυσίας, ὡς ἕνα μερικὸν χρῶμα μακαρίας ἐλλάμψεως· καὶ δέχεται ἢ περισσότερον ἢ ὀλιγώτερον τὸ μέτρον τοῦ θείου τούτου φωτός, καθὼς εἶναι δεκτικόν, κατὰ τὸν βαθμὸν δηλαδὴ καὶ ἀναλογίαν τῆς ἰδίας του καθαρότητος. Ἔτσι ἀλλέως φωτίζονται οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, ὁποῦ εἶναι ἄϋλα πνεύματα· ἀλλέως οἱ ἄνθρωποι, ὁποῦ εἶναι φύσεως παχυτέρας· καὶ πάλιν ἀνάμεσα καὶ εἰς τοὺς Ἄγγέλους, διαφορετικὰ φωτίζονται ἀπὸ τὰς Κυριότητας οἱ Θρόνοι· ἀπὸ τοὺς Θρόνους, τὰ Χερουβείμ, καὶ ἀπὸ τὰ Χερουβεὶμ τὰ Σεραφείμ· καὶ ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τοὺς Προφήτας, οἱ Ἀπόστολοι, ἀπὸ τοὺς Ὁμολογητάς, οἱ Μάρτυρες, καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀσκητὰς οἱ Παρθένοι· ὅλοι εἶναι ἄστρα τοῦ νοητοῦ στερεώματος, ὅθεν οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες· «Πλὴν ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ» κατὰ τὸ ρητόν.

Ἡ Παναγία Παρθένος εἶναι ἀνάμεσα εἰς ὅλους τοὺς μακαρίους ἀκηλίδωτος καθρέπτης ἁγνείας καὶ καθαρότητος· ὅλη καλή, ὅλη ἄμωμος, καθὼς τὴν ὀνομάζει εἰς τὸ ᾎσμα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. «Ὅλη καλή, ἡ πλησίον μου, καὶ μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί»· καθαρωτέρα ἀσυγκρίτως καὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν Ἀγγέλων.

Ὅθεν ὄχι μόνον εἰς αὐτὴν χύνει τῆς μακαριότητος τὸ φῶς, ἀλλ’ εἰς αὐτὴν εἰσβαίνει καὶ ὡσὰν νὰ περικλείεται ὅλη, ὅλη ἐκείνη ἡ πολυχεύμων πηγὴ τοῦ φωτός, ὅλος, ὅλος τῆς δόξης ὁ ἥλιος· εἰς τρόπον ὥστε ὡς ἄλλος δεύτερος τῆς δόξης ἥλιος ἀκτινοβολεῖ τῆς Παναγίας Παρθένου τὸ μακάριον πρόσωπον, καὶ κάμνει διπλοῦν τὸ φῶς τῆς ἀνεσπέρου ἡμέρας. Καταλάβετε δὲ τὴν διαφορὰν τῆς μακαριότητος ὁποῦ χαίρονται τῶν λοιπῶν δικαίων τὰ πνεύματα, καὶ τῆς μακαριότητος ὁποῦ χαίρεται ἡ Θεομήτωρ Μαρία· ὅτι ἐκεῖνοι μὲν κατὰ μέρος δέχονται τῆς θείας δόξης τὸ φῶς, αὐτὴ δὲ ὅλον δέχεται τῆς δόξης τὸν Ἥλιον. Ἐκεῖνοι μερικῶς ἔλαβον ἐδῶ τὴν χάριν καὶ κατὰ τὸ μέτρον τῆς χάριτος ἀπολαμβάνουσιν ἐκεῖ, τὴν δόξαν· αὐτὴ εἶναι δοχεῖον δεκτικὸν ἐκεῖ ὅλης τῆς δόξης, καθὼς ἐδῶ ἐστάθη δοχεῖον δεκτικὸν ὅλης τῆς χάριτος. Ὅθεν ἐδῶ ἦτο, καθὼς τὴν ὠνόμασεν ὁ Ἀρχάγγελος, κεχαριτωμένη, εἶχε δηλαδὴ ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς θείας χάριτος· τὸ ὁμολογεῖ καὶ ὁ Θεολόγος· «Ἑκάστοις τῶν ἐκλεκτῶν ἡ χάρις κατὰ μέρος ἐδόθη, τῇ δὲ Παρθένῳ ἅπαν τὸ τῆς χάριτος πλήρωμα»· ἐκεῖ δὲ εἶναι δεδοξασμένη, ἔχει δηλαδὴ ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς θείας δόξης· καθὼς τὴν προεῖδεν ὁ Ἰεζεκιήλ· «Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου· παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη».

Ἀδύνατον εἶναι, Χριστιανοί, ὁ νοῦς μας νὰ φαντασθῇ τὸ ὑπέρλαμπρὸν ἐκεῖνο φῶς, μὲ τὸ ὁποῖον ἀστράπτει ἡ μακαρία Παρθένος εἰς τὸν Παράδεισον· ἡ σελήνη, ὁ ἥλιος εἶναι σκοτεινὰ πράγματα παραβαλλόμενα μὲ ἐκεῖνο τὸ ἀνεκλάλητον κάλλος, τὸ ὁποῖον βλέπουσι καὶ δὲν χορταίνουσιν οἱ μακάριοι! τί ὡραῖον! τί φαεινόν! τὶ θεοειδὲς θέαμα εἰς τὰ μάτια τῶν Σεραφείμ! Τοῦτο ἐπεθύμησε νὰ ἴδῃ ἕνας νέος πολλὰ εὐλαβὴς τῆς Παρθένου, καὶ ἔκαμε πρὸς αὐτὴν τοιαύτην δέησιν· «Μαρία, γλυκύτατον ὄνομα, ὅπου ἐγὼ μετὰ Θεὸν σέβω καὶ προσκυνῶ, μὲ ὅλον τὸν πόθον καὶ εὐλάβειαν τῆς ψυχῆς μου, διότι εἶσαι τῆς ψυχῆς μου ἡ παρηγορία καὶ ἡ χαρά· ἂν εὕρηκα χάριν ἐνώπιόν σου ὁ ταπεινὸς δοῦλός σου, μίαν χάριν νὰ μοῦ κάμῃς σὲ παρακαλῶ· ἀνάμεσα εἰς τὰς εὐεργεσίας, νὰ μὲ ἀξιώσῃς νὰ σὲ ἴδω καθὼς εἶσαι εἰς τὸν Παράδεισον. Ἀξίωσόν με, ἀειπάρθενε Κόρη, ἀξίωσόν με Μῆτερ ἐλέους· ἂς σὲ ἴδω, καὶ εὐχαριστοῦμαι νὰ χάσω ἕνα ἀπὸ τὰ μάτια μου».

Εἰσήκουσεν ἡ Πάναγνος Δέσποινα τοῦ εὐλαβοῦς δούλου της τὴν προσευχήν· τοῦ ἐφάνη μίαν νύκτα εἰς τὸν ὕπνον του ὁλολαμπής, μὲ ὅλον ἐκεῖνο τὸ φῶς τῆς δόξης, μὲ τὸ ὁποῖον λάμπει εἰς τὸν οὐρανόν. Ἐξύπνησεν ὁ νέος, καὶ ἀληθινὰ ἔχασε τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ ὀμμάτιά του, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν χαρὰν ὁποῦ εἶχεν, ὅτι ἠξιώθη νὰ ἴδῃ τὴν Βασίλισσαν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δὲν ἐλυπεῖτο ὁλότελα, ὅτι ἐστερήθη τὸ φῶς του· μάλιστα πάλιν παρακαλεῖ νὰ τὴν ἴδῃ ἄλλην μίαν φοράν, καὶ εὐχαριστεῖται νὰ χάσῃ καὶ τὸν ἄλλον ὀφθαλμόν, ὅστις τοῦ ἔμεινε. Καὶ πάλιν ἠξιώθη, πάλιν τὴν εἶδε· ἀλλὰ τί λογιάζετε, Χριστιανοί; Πὼς τάχα νὰ ἔμεινε τυφλὸς καὶ ἀπὸ τοὺς δύο ὀφθαλμούς; Ἡ συμπαθεστάτη Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, ὅταν τοῦ ἐφάνη τὴν δευτέραν φοράν, ὄχι μόνον δὲν τὸν ἐστέρησεν ἀπὸ τὸν ἕνα ὀφθαλμὸν ὁποῦ τοῦ ἔμεινεν, ἀλλὰ τοῦ ἔστρεψε καὶ τὸν ἄλλον ποὺ εἶχε χαμένον· ἐξύπνησεν ὁ νέος ἐκεῖνος καὶ μὲ τοὺς δύο ὀφθαλμοὺς ὑγιεῖς καὶ ὅλος ἐκστατικὸς ἀπὸ τὴν διπλῆν χαράν, μὲ πολλὰ δάκρυα εὐλαβοῦς ἀγαλλιάσεως ἔδωκεν εἰς τὴν Ὑπερένδοξον Θεομήτορα χιλίας εὐχαριστίας.

Κεχαριτωμένη, δεδοξασμένη Παντάνασσα, ἀπὸ τὴν ἄφθονον ἐκείνην ἀκτινοβολίαν τοῦ θείου φωτὸς ὁποῦ χαίρεσαι, παρισταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, πέμψον ἐδῶ κάτω καὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς εὐλαβεῖς δούλους σου μίαν μακαρίαν ἀκτῖνα, ὁποῦ νὰ εἶναι καὶ φῶς εἰς τὸν ἐσκοτισμένον μας νοῦν, καὶ φλόγα εἰς τὴν ψυχραμένην μας θέλησιν, διὰ νὰ βλέπωμεν καὶ νὰ περιπατῶμεν σπουδαῖοι εἰς τὴν ὁδὸν τῶν θείων δικαιωμάτων. Ἡμεῖς, μετὰ Θεόν, εἰς σὲ τοῦ Θεοῦ τὴν Μητέρα, καὶ Μητέρα ἡμῶν, ἔχομεν τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας· ἀπὸ σὲ ἐλπίζομεν τὰς νίκας τῆς γαληνοτάτης Αὐθεντίας· τὰ τρόπαια τῶν εὐσεβῶν βασιλέων· τὴν στερέωσιν τῆς Ἐκκλησίας· τὴν ἀντίληψιν τοῦ Ὀρθοδόξου Γένους· τὴν σκέπην τῆς εὐλαβοῦς σου ταύτης πολιτείας, ἥτις εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τὴν ἄμαχόν σου βοήθειαν. Ναί, Παναγία Παρθένε Μαρία, ὄνομα, ποὺ εἶναι ἡ παρηγορία, τὸ καύχημα τῶν Χριστιανῶν· δέξαι τὴν νηστείαν καὶ παράκλησιν τῶν ἁγίων τούτων ἡμερῶν, ὁποῦ ἐκάμαμεν εἰς τιμήν σου, ὡς θυμίαμα εὐπρόσδεκτον· καὶ ἀξίωσόν μας, καθὼς ἐδῶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν εὐλαβῶς ἀσπαζόμεθα τὴν ἁγίαν σου καὶ θαυματουργὸν ταύτην Εἰκόνα, ἔτσι καὶ ἐκεῖ εἰς τὸν Παράδεισον νὰ ἴδωμεν αὐτὸ τὸ μακάριόν σου πρόσωπον, τὸ ὁποῖον νὰ προσκυνοῦμεν, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

 

 

 

 

 

 

+++

Προφήτης Σαμουήλ

+++

Μνήμη: 20ῃ Αὐγούστου

 

 

Τῇ Κ΄ (20ῇ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου ΣΑΜΟΥΗΛ

Μεταβυζαντινὴ τοιχογραφία ἐκ τῆς Ἱ. Μονῆς
Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους. Ἔργον Θεοφάνους
τοῦ Κρητός, ΙϚʹ αἰῶνος

ΣΑΜΟΥΗΛ ὁ ἔνδοξος Προφήτης κατήγετο ἐκ τῆς Ἀρμαθαὶμ Σιφά, ἐκ τοῦ ὄρους Ἐφραίμ, υἱὸς ὢν Ἐλκανὰ καὶ Ἄννης τῆς Προφήτιδος. Ὁ δὲ Ἐλκανὰ ἔχων δύο γυναῖκας, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ μὲν ὀνομαζομένη Ἄννα ἦτο στεῖρα, ἡ δὲ ἄλλη, Φεννάνα, εἶχε τέκνα, ἀνέβη μετὰ τῆς Ἄννης εἰς τὸν τόπον Σηλώ, ὅπου ἦτο τότε ἡ Σκηνὴ καὶ ἡ Κιβωτός· ἐκεῖ δὲ ἦτο καὶ ὁ Ἱερεὺς Ἠλί, καὶ οἱ δύο υἱοί του, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Κύριος ἀπέκλεισε τὴν μήτραν τῆς Ἄννης καὶ ἔμεινεν ἄτεκνος, ἡ δὲ ἀντίζηλός της Φεννάνα ἐλύπει αὐτήν, προσηυχήθη αὕτη εἰς τὸν Θεὸν μετὰ πόνου καρδίας, καὶ εἰσηκούσθη παρ’ αὐτοῦ γεννήσασα δὲ υἱὸν τὸν μέγαν τοῦτον Προφήτην Σαμουὴλ (τὸ ὁποῖον ἑρμηνεύεται Θεαίτητος) ἀφιέρωσεν αὐτὸν εἰς τὸν Θεόν. Ὅθεν, ὅταν ηὐξήθη κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἐλειτούργει εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἔγινε μέγας Προφήτης· ὁ δὲ Ἠλὶ καὶ οἱ υἱοί του συνετρίβησαν ὑπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου καὶ ἠφανίσθησαν, διότι παρώργιζον τὸν Θεόν. Ἔκρινε δὲ Σαμουὴλ τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ εἰς ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του, καὶ δῶρα παρ’ οὐδενὸς ἔλαβεν. Αὐτὸς ἔχρισε τὸν Σαοὺλ βασιλέα, ὡς καὶ τὸν Προφήτην Δαβίδ· ἐλθὼν δὲ εἰς γῆρας βαθὺ καὶ πλήρης ἡμερῶν γενόμενος, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ προλαβὼν τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ χίλια τριάκοντα πέντε ἔτη, καὶ προφητεύσας ἔτη τεσσαράκοντα [1].

                                                                                                                                                     Ὑποσημειώσεις

[1] Ὁ Προφήτης οὗτος Σαμουὴλ συνέγραψε τὴν πρώτην καὶ δευτέραν τῶν Βασιλειῶν· ὅθεν καὶ ὑπὸ τῶν Ἑβραίων τὰ δύο ταῦτα βιβλία, ὡς ἓν θεωρούμενα, Σαμουὴλ ὀνομάζονται. Τὸ δὲ κέρας τοῦ Σαμουήλ, ἐν ᾧ ἦτο τὸ ἔλαιον τοῦ χρίσματος, μὲ τὸ ὁποῖον ἔχρισε τὸν βασιλέα Δαβίδ, εὑρίσκετο ἐν Κωνσταντινουπόλει, εἰς τὴν Μονὴν τὴν καλουμένην Μυριοκέρατον. (Ὅρα σελ. 1152 τῆς Δωδεκαβίβλου).

+++

ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤῼ 1593 ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΕΣ

 +++

 Τῇ ΙΘ΄ (19ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος ΑΝΔΡΕΟΥ τοῦ Στρατηλάτου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τελειωθέντων
Δισχιλίων Πεντακοσίων Ἐνενήκοντα Τριῶν

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ὁ ἔνδοξος Μάρτυς καὶ Στρατηλάτης ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ ἀσεβεστάτου Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σπθ΄ (289), στρατιώτης ὢν ἐν τῇ Ἀνατολῇ ὑπὸ τὸν Ἀντίοχον ἀρχιστράτηγον τοῦ βασιλικοῦ στρατοῦ. Ἀποσταλεὶς δὲ ὑπ’ αὐτοῦ μετ’ ἄλλων συστρατιωτῶν, ἵνα πολεμήσῃ τοὺς Πέρσας, οἵτινες, διαβάντες τὰ ὅριά των καὶ ἐλθόντες εἰς τὰ ὅρια τῶν Ρωμαίων, ἐλεηλάτουν αὐτὰ καὶ ἠφάνιζον, ἐπεκαλέσθη τὸν Χριστόν, πείσας δὲ καὶ τοὺς συντρόφους, του νὰ ἐπικαλεσθῶσιν αὐτόν, ἐνίκησε τοὺς Πέρσας καὶ τοὺς κατετρόπωσεν. Ὅθεν ἕνεκα τῆς ἀνελπίστου τούύτης νίκης προσείλκυσεν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ τοὺς στρατιώτας του.

Διαβληθέντες λοιπὸν ὅ τε Ἅγιος καὶ οἱ τούτου σύντροφοι πρὸς τὸν ἀρχιστράτηγον αὐτῶν Ἀντίοχον, παρεστάθησαν ὅλοι πρὸς αὐτὸν καὶ ὡμολόγησαν τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν· διὸ τὸν μὲν Ἅγιον Ἀνδρέαν ἥπλωσαν ἐπὶ σιδηρᾶς πεπυρωμένης κλίνης, τῶν δὲ συντρόφων του τὰς χεῖρας ἐκάρφωσαν ἐπὶ τετραγώνων ξύλων. Εἶτα κατὰ προσταγὴν τοῦ Ἀντιόχου ἐδίωξαν τοὺς Ἁγίους ἐκ τῶν ὁρίων τῆς χώρας ἐκείνης χίλιοι ἄλλοι στρατιῶται, τοὺς ὁποίους κατηχήσας ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ᾡδήγησε καὶ τούτους εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Ἀντίοχος κατεδίωξεν ὅλους, προστάξας νὰ θανατώσωσιν αὐτούς τε καὶ τοὺς ἐξ ἀρχῆς ὄντας συντρόφους τοῦ Ἁγίου, ὡς καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον πανένδοξον Ἀνδρέαν καὶ οὕτως ἔλαβον ὅλοι τοὺς στεφάνους τῆς ἀθλήσεως.

 

 

 

+++