Σάββατο 16 Μαΐου 2026

ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ

+++

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Γ΄ (3ῃ) τοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τῶν Ἁγίων ἐνδόξων Μαρτύρων ΤΙΜΟΘΕΟΥ καὶ ΜΑΥΡΑΣ

ΤΙΜΟΘΕΟΣ καὶ ΜΑΥΡΑ τὸ ἁγιώτατον ζεῦγος, ἡ ξυνωρὶς τῶν Μαρτύρων ἡ ἔνθεος, κατήγοντο ἐκ τῆς Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου, ἤθλησαν δὲ ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη σπδ΄-τε΄ (284-305) καὶ Ἀρριανοῦ ἡγεμονεύοντος τῆς ἐν Αἰγύπτῳ Θηβαΐδος. Τούτων τῶν πανενδόξων Ἁγίων Μαρτύρων τὸ ὑπὲρ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πανευφρόσυνον Μαρτύριον παραθέτομεν σήμερον εἰς τὴν ἀγάπην σας.

Μεγάλην πράγματι πρόνοιαν καὶ ἀνεκδιήγητον κηδεμονίαν, ἀγαπητοί μου ἀκροαταί, ἔδειξεν ὁ μεγαλόδωρος Κύριος πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, οἵτινες εὑρισκόμεθα ὑπὸ τὸν ἥλιον ὡς καὶ καθ’ ἡμέραν δεικνύει, καθὼς ἠμποροῦμεν νὰ ἐννοήσωμεν καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς συνθέσεως τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἐκ τῆς ἀπαθοῦς οὐσίας καὶ ἀπὸ τῆς ἀκαταπαύστου κυκλικῆς κινήσεως. Ὅλα δὲ ταῦτα μετέχουν τρόπον τινὰ τῆς αἰωνιότητος Αὐτοῦ, μεταδίδοντα μεταξύ των τὴν ἁρμονίαν διὰ νὰ μὴ ἔλθωσι λόγῳ τοῦ χρόνου εἰς τελείαν φθοράν. Οὗτος δὲ ὁ Κύριος πλάττει μὲ τὴν παντοδυναμίαν Του, ἀπὸ μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς ὕλης, διάφορα γένη καὶ ἄπειρα εἴδη ἀτόμων κατὰ τὴν ἰδίαν Αὐτοῦ βούλησιν.

Ἂν λοιπὸν εἰς τὰς φθαρτὰς καὶ κατωτέρας οὐσίας τῶν γηΐνων ὄντων τόσην μεγάλην πρόνοιαν ἔδειξεν ὁ φιλάνθρωπος Θεός, πόσον ἀνωτέρα καὶ ἀσύγκριτος εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἔδειξεν εἰς τὰς ὑπερτάτας καὶ πνευματικὰς οὐσίας, δηλαδὴ τὰς ψυχάς μας. Ἐπειδή, μὴ ἠμποροῦν τὸ πέλαγος τῆς ἐλεημοσύνης νὰ ὑποφέρῃ τὸν ἀθάνατον θάνατον τῆς ψυχῆς μας, τὸν ὁποῖον ἐπροξένησεν ἡ παράβασις τοῦ Ἀδάμ, ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς τὴν οὐράνιον ζωήν, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς ὅρος δύναται νὰ ἐκφράσῃ, διότι εἶναι αἰώνιος. Ἂς ἐντρυφῶμεν ὅθεν, κατὰ δύναμιν, εἰς αὐτὴν τὴν γλυκεῖαν καὶ φαιδρὰν λαμπρότητα τῆς ὑπερουσίου ἐκείνης οὐσίας καὶ τριφαοῦς Θεότητος τοῦ Ἑνὸς καὶ μόνου Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος παντὸς ὁρισμοῦ. Πρὸς τὸν ὁποῖον ὅλοι τρέχομεν, εἰς αὐτὸν ἀναπαυόμεθα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἑλκόμεθα, ὡς ὁ σίδηρος σύρει τὸν μαγνήτην καὶ τὸ κέντρον τὸν κύκλον...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++

Παρασκευή 15 Μαΐου 2026

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΑΣ

+++

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

+++

Μνήμη: 1ῃ Μαΐου

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Α΄ (1ῃ) τοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου ΙΕΡΕΜΙΟΥ

ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ό θαυμάσιος τοῦ Κυρίου Προφήτης, ἦτο ἡγιασμένος ἐκ κοιλίας μητρός του, διότι οὕτω λέγει περὶ αὐτοῦ ὁ Θεός· «Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ, ἐπίσταμαί σε καὶ πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας, ἡγίακά σε, Προφήτην εἰς ἔθνη τέθεικά σε» (Ἱερεμ. α’ 5)· κατήγετο δὲ ἐκ τῆς Ἀναθὼθ καὶ ἤκμασε χκ’ (620) ἔτη πρὸ Χριστοῦ.

Οὗτος ὁ Ἅγιος Προφήτης μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ τοῦ Ναβουγοδονόσορος, βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, κατῆλθεν εἰς τὰς Τάφνας τῆς Αἰγύπτου, τὰς ἑλληνιστὶ ὀνομαζομένας Δάφνας καὶ ἐκεῖ, προφητεύων, ἐλιθοβολήθη ὑπὸ τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ καταφυγόντος εἰς Αἴγυπτον, ἀποθανὼν δὲ ἐνεταφιάσθη εἰς τὸν τόπον τοῦ παλατίου τοῦ βασιλέως Φαραώ, ὁπότε οἱ Αἰγύπτιοι ἐδόξασαν καὶ ἐτίμησαν αὐτόν, διότι εὐηργετήθησαν παρ’ αὐτοῦ, ἐπειδή, διὰ προσευχῆς του, ἐνεκρώθησαν αἱ ἀσπίδες, αἱ ὁποῖαι ἐξωλόθρευον τοὺς Αἰγυπτίους, καθὼς ἐνεκρώθησαν ἐπίσης καὶ τὰ θηρία, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται ἐντὸς τῶν ὑδάτων τῆς Αἰγύπτου καὶ τὰ ὁποῖα οἱ μὲν Αἰγύπτιοι ὀνομάζουσιν ἐφώθ, οἱ δὲ Ἕλληνες κροκοδείλους.

Ἐκ τούτου, ὅσοι Χριστιανοὶ εὑρίσκονται μέχρι σήμερον εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, προσερχόμενοι λαμβάνουν χῶμα ἐκ τοῦ τάφου τοῦ Προφήτου καὶ ἰατρεύουν δι’ αὐτοῦ τὰ δήγματα τῶν ἀσπίδων. Λέγεται δὲ ὅτι καὶ ὁ βασιλὲὺς Ἀλέξανδρος ἐπεσκέφθη τὸν τάφον τοῦ Ἱερεμίου καὶ μαθὼν τὰ περὶ αὐτοῦ, μετέφερε τὰ Λείψανά του ἐκ τῆς Αἰγύπτου εἰς τὴν ὑπ αὐτοῦ κτισθεῖσαν πόλιν τῆς Ἀλεξανδρείας, τὰ ὁποῖα κατέσπειρε πέριξ καὶ εἰς ὅλα τὰ σημεῖα τῆς πόλεως· διὰ δὲ τούτων ἐδίωξε μὲν ἐκεῖθεν τὰς ἀσπίδας, ἀλλὰ μετέφερεν ἀντὶ ἐκείνων τοὺς ὄφεις, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζονται ἀργαλοὶ καὶ τοὺς ὁποίους ἔφερεν ἐκ τοῦ Ἄργους, ἐξ οὗ καὶ τὴν ἐπωνυμίαν ταύτην ἔλαβον.

Εἶπε δὲ ὁ Ἱερεμίας εἰς τοὺς Ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου, ὅτι μέλλει νὰ γίνῃ σημεῖον, ἤτοι ὅτι μέλλουν νὰ σεισθοῦν τὰ εἴδωλα τῆς Αἰγύπτου καὶ νὰ πέσουν κατὰ γῆς ὑπὸ ἑνὸς Σωτῆρος Παιδίου, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ γεννηθῇ ὑπὸ Παρθένου ἐντὸς φάτνης. Ἐκ τούτου ὅθεν οἱ Αἰγύπτιοι θεοποιοῦν καὶ μέχρι τῆς σήμερον παρθένον λεχὼ καὶ θέτοντες βρέφος ἐντὸς φάτνης προσκυνοῦσιν αὐτό. Διὰ τοῦτο καὶ ὅταν ὁ βασιλεὺς Πτολεμαῖος ἠρώτησεν αὐτοὺς διατὶ κάμνουσι τοῦτο, ἀπεκρίθησαν, ὅτι τὸ μυστήριον τοῦτο εἶναι πατροπαράδοτον εἰς αὐτούς, διότι παρέδωκεν αὐτὸ εἰς τοὺς Πατέρας των Προφήτης Ὅσιος· ὅθεν, προσέθετον, προσμένομεν νὰ ἐκπληρωθῇ τοῦτο διὰ τῶν ἔργων.

Λέγεται δὲ περὶ τοῦ Προφήτου τούτου, ὅτι πρὶν ἢ καῇ ὁ Ναὸς τῶν Ἱεροσολύμων ὑπὸ τοῦ Ναβουζαρδᾶν, τοῦ ἀρχιμαγείρου τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἔλαβε τὴν Κιβωτὸν τοῦ Νόμου καὶ τὰ ἐν τῇ Κιβωτῷ Ἅγια καὶ ἐπεμελήθη νὰ τεθῶσιν ὑπὸ πέτραν, εἰπὼν εἰς τοὺς παρεστῶτας· «Ὁ Κύριος ἀπεδήμησεν ἀπὸ τοῦ Σινᾶ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ πάλιν θέλει ἔλθει εἰς τὸ Σινᾶ μὲ δύναμιν καὶ θέλει δοθῆ εἰς ὑμᾶς, τοὺς εἰς Αὐτὸν πιστεύοντας, ὡς σημεῖον τῆς παρουσίας του, τὸ ὅτι τὰ ἔθνη πάντα θὰ προσκυνήσωσι Ξύλον». Εἶπε δὲ καὶ τοῦτο ὅτι τὴν Κιβωτὸν ταύτην καὶ τὰς ἐν αὐτῇ πλάκας οὐδεὶς θέλει ἐκβάλει ἐκ τῆς γῆς, εἰ μὴ ὁ Ἀαρών, οὐδὲ θέλει ἀνοίξει τις αὐτήν, οὕτε Ἱερεύς, οὔτε Προφήτης, εἰ μὴ ὁ Μωϋσῆς, ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ. Εἰς δὲ τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν, πρώτη θέλει ἀναστηθῆ ἡ Κιβωτὸς καὶ ἀφοῦ ἀποκαλυφθῇ ἐκ τῆς γῆς θέλει ἀποτεθῆ εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι θέλουν συναχθῆ εἰς αὐτήν, ὅσοι προσμένουν νὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος καὶ ὅσοι φεύγουν τὸν ἐχθρὸν διάβολον, τὸν ἐπιθυμοῦντα νὰ θανατώσῃ αὐτούς. Ἐπὶ τῆς πέτρας δὲ ἐκείνης, ἥτις ἐδέχθη τὴν Κιβωτόν, ἔγραψεν ὁ Ἱερεμίας διὰ τοῦ δακτύλου του τὸ φοβερὸν ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἤτοι τὸ Ἰεχωβὰ καὶ ἔγιναν τὰ γράμματα ἐκεῖνα ὡς νὰ ἐγλύφησαν μὲ σμίλην καὶ σίδηρον καὶ εὐθὺς νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασε τὸ ὄνομα εκεῖνο καὶ οὐδεὶς θέλει μάθει τὸν τόπον τοῦτον, οὐδὲ θέλει δυνηθῆ νὰ ἀναγνώσῃ τὸ τοῦ Θεοῦ ὄνομα μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης.

Ἡ πέτρα δὲ αὕτη εἶναι εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου τὸ πρῶτον κατεσκευάσθη ἡ Κιβωτὸς ὑπὸ τοῦ Βεσελεήλ, μεταξὺ τῶν δύο ὀρέων, εἰς τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται τὰ λείψανα τοῦ Μωϋσέως καὶ τοῦ Ἀαρών. Ὅθεν κατὰ τὴν νύκτα φαίνεται εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον ὡς νεφέλη, κατὰ τὸν ἀρχαῖον τύπον, καθὼς δηλαδὴ ἐφαίνετο νεφέλη εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας κατὰ τὴν νύκτα καὶ ἐφώτιζεν αὐτούς. Ἦτο δὲ ὁ Προφήτης Ἱερεμίας γηραλέος κατὰ τοὺς χρόνους, μικρὸς κατὰ τὸ μέγεθος τοῦ σώματος, ἔχων τὸ γένειον ἄνω πλατὺ καὶ κάτω στενόν. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου, τὸν εὑρισκόμενον πλησίον τῆς ἁγιωτάτης Μεγάλης Ἐκκλησίας.

+++

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

+++

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

ΥΙΟΣ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ

ΑΔΕΛΦΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Μνήμη: 30η Απριλίου

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Λ΄ (30ῇ) τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου ΙΑΚΩΒΟΥ, ἀδελφοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

ΙΑΚΩΒΟΣ ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολος ἦτο υἱὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἀδελφὸς πρεσβύτερος Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Μετὰ δὲ τὴν κλῆσιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου προσεκλήθη ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου, ἵνα μαθητεύσῃ παρ’ Αὐτῷ μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ του Ἰωάννου. Εὐθὺς λοιπὸν ἀφήσαντες τὸν πατέρα καὶ τὸ πλοῖον των, ὡς καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των, ἠκολούθησαν τὸν Κύριον. Τόσον δὲ πολὺ ἠγάπησεν αὐτοὺς ὁ Δεσπότης Χριστός, ὥστε εἰς μὲν τὸν ἕνα ἀδελφόν, τὸν Ἰωάννην, προσέφερε τὸ στῆθος του, ἵνα ἀνακλιθῇ ἐπ’ αὐτοῦ, εἰς δὲ τὸν ἄλλον ἀδελφόν, τοῦτον δηλαδὴ τὸν θεῖον Ἰάκωβον, ἔδωκε τὴν τιμὴν νὰ πίῃ τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖον Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἔπιεν. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ μακάριοι τόσον πολὺ ἠγάπησαν τὸν Κύριον καὶ τόσον ζῆλον ἐπέδειξαν δι’ αὐτόν, ὥστε ἠθέλησαν νὰ καταβιβάσωσι πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, ἵνα κατακαύσωσι τοὺς Σαμαρείτας, διότι δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὸν Κύριον ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐδέχθησαν αὐτὸν (Λουκ. θ΄ 54). Ἰσως δὲ ἤθελον πράξει τοῦτο, ἐὰν ὁ Χριστός, ἡ Αὐτοαγαθότης, δὲν ἠμπόδιζεν αὐτούς. Διὰ ταῦτα, λοιπόν, ὁ Κύριος παρελάμβανε πάντοτε μεθ’ ἑαυτοῦ, κατ’ ἐξαίρεσιν, εἰς τὰς προσευχὰς καὶ εἰς τὰς ἄλλας οἰκονομίας του τούτους τοὺς δύο Ἀποστόλους, ὁμοῦ μετὰ τοῦ κορυφαίου Πέτρου, μυσταγωγών καὶ ἀποκαλύπτων πρὸς αὐτοὺς τὰ ὑψηλότερα καὶ μυστικώτερα δόγματα.

Τὰ περὶ τοῦ μακαρίου τούτου Ἰακώβου, πληροφορούμενος ὁ Ἡρῴδης ὁ Ἀγρίππας, ὁ τοῦ Ἀριστοβούλου υἱός, τοῦ ὁποίου θεῖος ἦτο ὁ Ἡρῴδης ὁ θανατώσας τὸν Πρόδρομον καὶ μὴ ὑποφέρων νὰ βλέπῃ αὐτὸν μετὰ τόσης παρρησίας διδάσκοντα τὸ Εὐαγγέλιον μετὰ τὸ Πάθος καὶ τὸ σωτήριον κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, ἐθανάτωσεν αὐτὸν διὰ μαχαίρας ἐν ἔτει ἀπὸ Χριστοῦ μδ΄ (44ῳ). Οὕτω μετὰ τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανον δεύτερον Μάρτυρα ἔστειλε τοῦτον πρὸς τὸν Χριστόν, ὡς γράφεται εἰς τὸ βιβλίον τῶν Πράξεων (ιβ΄ 2).

+++

ΑΡΓΥΡΗ: Η «ΠΑΓΧΡΥΣΗ» ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ

+++

...Η απόφαση του δικαστηρίου παρέμενε μία και έπρεπε να εκτελεσθεί με ακρίβεια:

«Ή θα αλλαξοπιστήσει και θα παντρευτεί τον υιό του προύχοντα ή θα κλεισθεί ισόβια

στη φυλακή». Η Αγία προτίμησε το δεύτερο. Αυτό της υπαγόρευε η συνείδησή της

και η αγάπη της προς τον Χριστό. Να παραμείνει πιστή στον Κύριο «άχρι θανάτου».

Οι συνθήκες στη φυλακή ήταν σκληρές. Υπήρχαν συγκρατούμενες Τουρκάλες

καταδικασμένες για βαριά παραπτώματα. Αυτές ενοχλούσαν την Αγία, την πείραζαν,

την έβριζαν, τη χλεύαζαν. Εκεί η Αγία δεχόταν ραβδισμούς και άλλα βάσανα.

Κακοπαθούσε για την αγάπη του Χριστού. Για το άγιο ήθος της και το υπομονετικό της παράδειγμα μίλησαν αυτόπτες μάρτυρες – γυναίκες χριστιανές που ήταν

και αυτές φυλακισμένες και είχαν ελευθερωθεί.

17 ολόκληρα χρόνια έμεινε στις φυλακές η Αγία Αργυρή «δεσμία Ιησού Χριστού».

Όλα τα υπέφερε εκεί με χαρά και αγαλλίαση. Η φυλακή ήταν γι’ αυτήν Παράδεισος

και ουρανός! Ανέπνεε τον Χριστό και ζούσε μέσα σε πλούσια Χάρη ειρήνης.

Συνέχεια δοξολογούσε τον Κύριο.
Όταν κάποτε την ειδοποίησαν ότι ένας ευλαβής πλούσιος, ο Μανώλης Κιουρτζίμπασης

μεσολαβεί για την απελευθέρωσή της, αυτή αρνήθηκε να δεχθεί την πρότασή του.

Προτίμησε να παραμείνει στη φυλακή, «το βασιλικόν παλάτιον» – όπως το ονόμαζε –

του Παμβασιλέως Χριστού.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Αργυρή, μετά από 17 συνολικά χρόνια εγκλεισμού,

παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο στις 5 Απριλίου 1721.

Η Αγία Νεομάρτυς Αργυρή δίκαια ονομάσθηκε

«Προστάτης του Γάμου και της ευσεβούς νεότητος»...

+++

Τρίτη 12 Μαΐου 2026

OI AΓΙΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ ΚΑΙ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ

+++

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚΘ΄ (29ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ΙΑΣΟΝΟΣ καὶ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΥ

ΙΑΣΩΝ καὶ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολοι ἐγένοντο ἀπ’ ἀρχῆς γνήσιοι μαθηταὶ καὶ ἀκόλουθοι τοῦ μακαρίου Ἀποστόλου Παύλου, ἔφθασαν δὲ καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν, καθ’ ἃς ἐβασίλευεν ὁ Κερκυλλῖνος εἰς τὴν νῆσον Κέρκυραν, φόρου τότε ὑποτελῆ ὑπάρχουσαν εἰς τοὺς Ρωμαίους. Πολλοὶ δὲ τότε ἐκ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Κύριον, σκληρῶς παρὰ τούτου βασανιζόμενοι, ἀνελάμβανον τὸν τῆς ἀθανασίας ἀγῶνα καὶ κατηξιοῦντο τῶν στεφάνων τοῦ Μαρτυρίου, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρῶτοι ὑπῆρξαν οἱ ἔνδοξοι οὗτοι Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ μακάριος Παῦλος, τὸ πολύτιμον σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ φῶς εἰς τὸν κόσμον, ἕως ἐσχάτων τὴν οἰκουμένην ἅπασαν διατρέχων καὶ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας πανταχοῦ σπείρω, ἐξορίζων οὕτω ἐκ τῆς οἰκουμένης τὸν διάβολον, ὥστε οὐδὲν σημεῖον τῆς γῆς νὰ μείνῃ ἄνευ τῆς γνώσεως τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, ἔφθασε καὶ εἰς τὴν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἁπλώσας δὲ εἰς ταύτην τὰς μυστικὰς σαγήνας τῆς τοῦ Κυρίου διδασκαλίας, πρὸ παντὸς ἄλλου ἐσαγήνευσε τὸν Ἰάσονα καὶ μετὰ τοῦτον τὸν Σωσίπατρον ὁρμηθέντα ἐξ Ἀχαΐας, τούτους δὲ ἀειλαμπεῖς φωστῆρας ἀνέδειξε, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν καταυγάζοντας, τῶν ὁποίων πλέξας καὶ τὴν ἀρχὴν τῶν ἐγκωμίων, ἔλεγεν εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολήν του· «Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος οἱ συγγενεῖς μου» (Ρωμ. ιϛ΄ 21). Διότι οὗτοι, ἂν καὶ δὲν ἐτύγχανον συγγενεῖς αὐτοῦ ἐξ αἵματος, συνεταυτίσθησαν πρὸς αὐτὸν ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς των ἀρετῆς καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης των, ἐξ ἧς ὑπήκουον εἱς ὅλα αὐτοῦ τὰ νεύματα.

Οὗτοι λοιπὸν οἱ θεῖοι καὶ πανάριστοι ἄνδρες Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος, γενόμενοι ἐξ ἀρχῆς καρποφόρος ἀγρὸς τοῦ θείου Παύλου, ὡς προείπομεν, πᾶσαν τὴν Δύσιν, ἐντὸς τοῦ σκότους τῆς ἀσεβείας εὑρισκομένην, κατεπλημμύρισαν διὰ τοῦ φωτὸς τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀληθείας χωρὶς νὰ ὀλιγωρήσουν πρὸ οὐδενὸς κινδύνου, βίον μὲν ἀκηλίδωτον διάγοντες, τὸν δὲ θεῖον λόγον κηρύσσοντες πανταχοῦ. Καὶ ὁ μὲν τρισμακάριος Ἰάσων εἶχεν ἐξ ἀρχῆς ἀναλάβει τὴν διακυβέρνησιν τῆς Μητροπόλεως Ταρσοῦ, τὴν ὁποίαν ὡς ἰδιαιτέραν του πατρίδα τοῦ εἶχεν ἐμπιστευθῆ ὁ θεῖος Παῦλος, ὁ δὲ μακάριος Σωσίπατρος τῆς τοῦ Ἰκονίου Ἐκκλησίας τὴν προστασίαν ἐκληρώσατο. Ἀφοῦ δὲ ἐπ’ ἀρκετὸν χρόνον ἐποίμανον διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου τὰς Ἐκκλησίας ταύτας καὶ ηὔξησαν ἱκανῶς αὐτὰς διὰ τῶν διδασκαλιῶν των, ὑπὸ θείου ζήλου κινούμενοι ἦλθον ἀμφότεροι εἰς τὴν Δύσιν...