O AΓΙΟΣ ΤΙΤΟΣ

 +++

 

 

Μνήμη: 25ῃ Αὐγούστου

 

* * * 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ 25ῃ τοῦ Αὐγούστου μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΤΙΤΟΥ Ἐπισκόπου Γόρτυνος τῆς ἐν Κρήτῃ καὶ μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου

ΤΙΤΟΣ ὁ Ἀπόστολος κατήγετο ἐκ τοῦ γένους τοῦ Μίνωος, βασιλέως τῆς Κρήτης, καθὼς λέγει Ζηνᾶς ὁ νομικός, ὁ συγγράψας τὸν Βίον του. Οὗτος ὁ θεσπέσιος ἐκ τρυφερᾶς ἡλικίας ἀναδείξας τάσιν πολλὴν καὶ ἐπιμέλειαν εἰς τὴν παιδείαν καὶ μάθησιν, τὴν παρὰ τῶν Ἑλλήνων θαυμαζομένην, εἰκοσαετὴς γενόμενος ἤκουσεν ἄνωθεν θείας φωνῆς, ἥτις ἔλεγεν εἰς αὐτὸν ταῦτα· «Τίτε, ἄπελθε ἐντεῦθεν ἵνα τὴν ψυχήν σου σώσῃς, ἐπειδὴ ἡ ἐξωτερικὴ αὕτη παιδεία οὐδόλως σὲ ὠφελεῖ». Θέλων δὲ νὰ ἀκούσῃ καὶ πάλιν τὴν ἰδίαν φωνήν, ἵνα πληροφορηθῇ μᾶλλον καὶ μὴ πλανηθῇ (διότι ἐγνώριζε τὰς γινομένας πλάνας ἐκ τῶν φωνῶν τῶν εἰδώλων καὶ τῶν δαιμόνων), κατέγεινεν ἑπτὰ ἀκόμη ἔτη εἰς τὴν ἐπιστήμην τῶν γραμμάτων· προσταχθεὶς δὲ διὰ θείου ὁράματος νὰ ἀναγνώσῃ τὴν Βίβλον τῶν Ἑβραίων, ἔλαβε τὴν παλαιὰν Γραφήν, τὴν ὁποίαν ἀνοίξας εὑρίσκει πρῶτον τὸ ρητὸν τοῦ προφήτου Ἡσαΐου τὸ λέγον· «Ἐγκαινίζεσθε πρός με, νῆσοι, Ἰσραὴλ σῴζεται ὑπὸ Κυρίου σωτηρίαν αἰώνιον». (Ἡσαΐας με’ 16-17).

Ὁ δὲ ἀνθύπατος καὶ ἡγεμὼν τῆς Κρήτης, ὅστις ἦτο θεῖος τοῦ Ἁγίου Τίτου, ἀκούσας τὴν σωτήριον γέννησιν τοῦ Κυρίου καὶ ὅσα ἐποίει θαύματα εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ἄλλους τόπους τῆς Παλαιστίνης, καὶ συμβουλευθεὶς τοὺς πρώτους ἄρχοντας τῆς Κρήτης, ἀπέστειλε τὸν ἀνεψιόν του Τίτον εἰς Ἱεροσόλυμα, καθὸ ἱκανὸν νὰ παραστήσῃ διὰ τοῦ λόγου ὅσα ἐκεῖ θὰ ἀντελαμβάνετο. Ἀπελθὼν λοιπὸν ὁ Τίτος εἰς Ἱεροσόλυμα προσεκύνησε τὸν Δεσπότην Χριστόν, ἀντελήφθη διὰ τῶν ἰδίων του αἰσθήσεων τῶν θαυμασίων του, καὶ εἶδε τὰ σωτήρια Πάθη του, τὴν Ταφήν, τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν θείαν Ἀνάληψίν του καὶ τὴν εἰς τοὺς σεπτοὺς Ἀποστόλους ἐπιδημίαν καὶ ἔλευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅθεν πιστεύσας εἰς τὸν Χριστὸν συνηριθμήθη καὶ αὐτὸς μετὰ τῶν ἑκατὸν εἴκοσιν, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς.

Χειροτονηθεὶς εἶτα ὁ μακάριος Τίτος ἀποστέλλεται μετὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς Ἀντιόχειαν, Σελεύκειαν καὶ Κύπρον καὶ εἰς τὰς ἐν Κύπρῳ πόλεις Σαλαμῖνα καὶ Πάφον· ἐντεῦθεν δὲ εἰς Πέργην τῆς Παμφυλίας, εἰς Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας καὶ εἰς τὸ Ἰκόνιον, παρὰ τῷ Ἁγίῳ Ὀνησιφόρῳ. Ἔπειτα ἐπῆγεν εἰς Λύστραν καὶ Δέρβην, καὶ ἐν συντόμῳ εἰς πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν ἐκήρυττε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μετὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Μετ’ αὐτοῦ δὲ ἐπανῆλθεν εἰς Κρήτην, ἀφοῦ πρὸ διετίας εἶχε καταλάβει τὴν ἐξουσίαν τῆς νήσου ὁ ἐπ’ ἀδελφῇ γαμβρός του Ρουστῖλος· καὶ ἐκεῖθεν πάλιν ἀναχωρήσας ἀπῆλθε μετὰ τοῦ Παύλου εἰς Ἀσίαν καὶ εἶτα εἰς Ρώμην, ἔνθα διέμεινεν ἕως οὗ ἐφονεύθη ὁ Παῦλος ὑπὸ τοῦ τυράννου Νέρωνος.

Μετὰ δὲ τὸν μαρτυρικὸν θάνατον τοῦ Παύλου ἐπανελθὼν ὁ Τίτος εἰς Κρήτην κατέστησεν, ἤτοι ἐχειροτόνησεν, ἐν αὐτῇ Ἐπισκόπους καὶ Πρεσβυτέρους, ἔνθα καὶ διαλάμψας ἀνεπαύσατο ἐν Κυρίῳ. Ἔζησε δὲ ὁ θεῖος Τίτος ὅλα ἔτη ἐνενήκοντα τέσσαρα, διότι, ὅταν ἐπῆγεν ἐκ Κρήτης εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἦτο εἰκοσαετής, διέμεινε δ’ ἐκεῖ μέχρι τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἓν ἔτος καὶ ἕτερα δέκα ἔτη μετὰ τὴν Ἀνάληψιν· ἐχειροτονήθη ἔπειτα Ἐπίσκοπος ὑπὸ τῶν κορυφαίων Ἀποστόλων καὶ διῆλθεν εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ἔτη δεκαοκτώ, ἐκήρυξε δὲ εἰς τὰς νήσους ἐπὶ ἓξ ἔτη, καὶ ἐν τῇ πατρίδι του ἔτη τριάκοντα ἐννέα, τὰ ὁποῖα ὅλα συμποσοῦνται εἰς ἐνενήκοντα τέσσαρα. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις ἐν τῇ ἁγιωτάτῃ μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ.

 

 

+++

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

+++

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

 Μνήμη: 11η Ἰουνίου

 Ἀνακομιδὴ Ἱεροῦ Λειψάνου: 25η Αὐγούστου

 

 

Τῇ ΚΕ΄ (25ῃ) τοῦ Αὐγούστου μηνὸς ἡ ἐπάνοδος τοῦ λειψάνου
τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 

Ἐκ τῶν θαυ­μα­σί­ων ψη­φι­δω­τῶν τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς
Ὁ­σί­ου Λου­κᾶ Λε­βα­δε­ί­ας. Ἔρ­γον Ι­Αʹ αἰ­ῶ­νος

 

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ὁ ἔνδοξος Ἀπόστολος καὶ τοῦ Χριστοῦ Μαθητής, περιερχόμενος διαφόρους τόπους, ἐκήρυττε τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τελευταῖον δὲ φθάσας εἰς τὴν μεγάλην Ἀρμενίαν, ἐκεῖ ἐσταυρώθη καὶ ἀπῆλθε τὸ πνεῦμά του εἰς τὰ οὐράνια. Τὸ δὲ ἅγιον τούτου λείψανον ἐναποθέσαντες οἱ ἐκεῖ Χριστιανοὶ ἐντὸς θήκης λιθίνης τὸ ἔκρυψαν εἰς τὴν Οὐρβανούπολιν, ἐξ αὐτοῦ δὲ ἐπήγαζον διάφοροι ἰατρεῖαι· ὅθεν οἱ λαοὶ συνετρεχον ἐκεῖ καὶ ἐλυτρώνοντο ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὰς ἀσθενείας των. Ταῦτα τα θαύματα καὶ τὰς ἰατρείας βλέποντες οἱ τοῦ διαβόλου ὑπηρέται, ἐλύσσων κατὰ τῆς ἁγίας ἐκείνης λάρνακος καὶ τοῦ ἐν αὐτῇ περιεχομένου ἀποστολικοῦ λειψάνου· τυχόντες δέ ποτε εὐκαιρίας ἔρριψαν ἐν τῇ θαλάσσῃ τὴν θήκην ταύτην μετὰ τεσσάρων ἄλλων, ἐμπεριεχουσῶν τὰ λείψανα τῶν Μαρτύρων Παπιανοῦ, Λουκιανοῦ, Γρηγορίου καὶ Ἀκακίου. Τοῦτο δὲ ᾠκονόμησεν ὁ Θεὸς ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἵνα δι’ αὐτῶν ἁγιασθῇ ἡ ὄχι ὀλίγη θάλασσα, τὴν ὁποίαν διεπέρασαν, ἐξ ἄλλου δὲ ἵνα καὶ οἱ τόποι εἰς τοὺς ὁποίους διεμοιράσθησαν τὰ ἅγια ταῦτα λείψανα εὐλογηθῶσι.

Διελθὸν λοιπὸν τὸ ἱερὸν λείψανον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου τοὺς μεγάλους κόλπους τοῦ Εὐξείνου Πόντου, καὶ παρατρέξαν τὰ στενὰ βάθη τοῦ Ἑλλησπόντου, ἔφθασεν εἰς τὸ Αἰγαῖον πέλαγος καὶ ἐκεῖθεν εἰς τὸ Ἀδριατικόν, τὸ ὁποῖον ἄρχεται ἀπὸ τῶν Κυθήρων καὶ φθάνει μέχρι Βενετίας· ἀφήσας δὲ ἀριστερὰ τὴν περιφανῆ καὶ μεγάλην νῆσον τῆς Σικελίας, κατευωδώθη εἰς τὴν νῆσον τὴν καλουμένην Λιπάραν, ἔχων συνοδοιπόρους του, καθ ὅλον αὐτὸ τὸ μεγάλο διάστημα, καὶ τοὺς τέσσαρας καλλινίκους Μάρτυρας τοὺς εἰς τὰς τέσσαρας ἄλλας θήκας εὑρισκομένους. Οὗτοι δὲ οἱ τέσσαρες καλλίνικοι Μάρτυρες (ὡς θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, Κύριε, καὶ τίς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου!), ἀφοῦ συνώδευσαν τὸν Ἅγιον Ἀπόστολον Βαρθολομαῖον μέχρι τοῦ τόπου ἐκείνου, ὑπερτιμῶντες αὐτὸν ὡς βασιλέα, ἐπανῆλθον καὶ ἐπῆγεν ἕκαστος ὅπου ηὐδόκησεν ἡ θεία Πρόνοια· καὶ ὁ μὲν Μάρτυς Παπιανὸς ἐξῆλθεν εἰς τὴν Ἄμιλαν, πόλιν τῆς Σικελίας, ὁ δὲ Μάρτυς Λουκιανὸς εἰς Μεσσήνην τῆς αὐτῆς Σικελίας, ὁ δὲ Γρηγόριος εἰς Κολίμην, πόλιν τῆς ἐν Ἰταλίᾳ Καλαβρίας, ὁ δὲ Ἅγιος Ἀκάκιος εἰς πόλιν καλουμένην Ἀσκάλους.

Τότε λοιπὸν ἀπεκαλύφθη ὁ θεῖος Ἀπόστολος Βαρθολομαῖος διὰ θείας ἀποκαλύψεως εἰς τὸν Ἐπίσκοπον τῆς νήσου Λιπάρας, Ἀγάθωνα καλούμενον, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε νὰ κατέλθῃ πάραυτα εἰς τὸν αἰγιαλόν, ἔνθα ἰδὼν τὸ μέγα καὶ φρικτὸν τεράστιον, ἤτοι τὴν περιέχουσαν τὸ ἀποστολικὸν λείψανον θήκην, κατελήφθη ἐκ θάμβους καὶ ἀπορίας καὶ ἀνεβόησε ταῦτα μετ’ ἐκπλήξεως· «Πόθεν σοι, ὦ νῆσος Λιπάρα, πόθεν σοι ὁ πλοῦτος καὶ θησαυρός; καθ’ ὑπερβολὴν ὄντως ἐμεγαλύνθης! Πολὺ τῷ ὄντι ἐδοξάσθης! Λοιπὸν χόρευσον, σκίρτησον καὶ ὑπόδεξαι μὲ τὰς ἰδίας σου χεῖρας τὸν θησαυρόν, βοῶσα πρὸς αὐτὸν· Καλῶς ἦλθες, καλῶς ἦλθες ὁ Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου». Ταῦτα καὶ ἄλλα πολλὰ ὁ Ἐπίσκοπος εἰπὼν καὶ ἐγκωμιάσας τόν τε Ἅγιον Ἀπόστολον καὶ τὴν νῆσον Λιπάραν, κατέπαυσε τὸν λόγον.

Ἐπειδὴ δὲ ἔπρεπε νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ ἱερὰ θήκη τοῦ Ἀποστόλου εἰς τόπον ἔνδοξον, ὅπου ἔμελλε μετὰ ταῦτα νὰ ἱδρυθῇ καὶ Ναὸς εἰς δόξαν τοῦ πανευφήμου Ἀποστόλου, πολλοὶ μὲν ἔσυρον εἰς ἕνα καὶ ἂλλον τόπον τὴν τιμίαν ἐκείνην καὶ παμμεγέθη λάρνακα, αὕτη ὅμως δὲν μετεκινεῖτο ποσῶς κατὰ τὴν θέλησίν των, ἕως ὅτου ὁ μακάριος Ἀγάθων ἔδεσε, κατὰ θείαν ἀποκάλυψιν, αὐτὴν μὲ σχοινία εἰς δύο δαμάλεις καὶ τὴν ἔσυρε διὰ τῶν δαμάλεων εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὅπου ἦτο τὸ θέλημα τοῦ Ἁγίου. Τούτου δὲ γενομένου, εἰς ὅλα τὰ ἄλλα θαύματα τὰ ἐνεργηθέντα ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου προσετέθη καὶ τοῦτο, τὸ ὁποῖον φαίνεται ἴσως ἀπίστευτον εἰς τοὺς ἀπείρους τῶν τοῦ Θεοῦ θαυμάτων.

Νησίδιόν τι, Πρυχάνος ἢ Πυρπνόον (Βουλκᾶνος) κεῖται παρὰ τῇ νήσῳ Λιπάρᾳ, τὸ ὁποῖον ἔχον πηγὴν ἀναβράζουσαν νυχθημερὸν θερμὸν ὕδωρ παρέβλαπτε δι’ αὐτοῦ τὴν Λιπάραν, πολὺ πλησίον κειμένην. Τὸ νησίδιον λοιπὸν τοῦτο, κατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν, καθ’ ἣν ἐσύρετο ὑπὸ τῶν δαμάλεων ἡ θήκη τοῦ Ἀποστόλου, ἀπεμακρύνθη ὑπὸ τῆς θείας δυνάμεως μακρὰν τῆς Λιπάρας περίπου ἑπτὰ στάδια, ὡς φαίνεται μεμακρυσμένον μέχρι σήμερον· οὕτω δὲ καὶ τὴν Λιπάραν δὲν βλάπτει ἔκτοτε, καὶ τὴν δύναμιν καὶ χάριν τοῦ λειψάνου τοῦ Ἀποστόλου πάντοτε ἀνακηρύσσει. Ὦ παραδόξων θαυμάτων! ὦ ὑπερφυσικῶν τερατουργημάτων! Πότε ἠκούσθησαν τοιαῦτα θαύματα καθ’ ὅλην τὴν ὑφήλιον; Ὅταν δὲ ὁ Ἐπίσκοπος Ἀγάθων ἔκτισε Ναὸν ὡραιότατον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἀποστόλου, ἀπεθησαύρισεν ἐν αὐτῷ τὸ σεβάσμιον καὶ ἀποστολικὸν λείψανον ὁμοῦ μὲ τὴν λιθίνην λάρνακα. Τὰ δὲ καθ’ ἑκάστην ἐκεῖ τελούμενα θαύματα τίς δύναται νὰ διηγηθῇ;

Μετὰ παρέλευσιν πολλοῦ χρόνου, ἤτοι κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829) ἁλωθεῖσα ἡ νῆσος ἐκείνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἦτο τὸ τοῦ Ἀποστόλου λείψανον, ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν τῶν κατοίκων, ἠρημώθη καὶ ἔμεινεν ἀκατοίκητος. Ὅθεν ὁ ἄρχων τῆς πόλεως Βενεβέντου, μαθὼν τὰ τελούμενα θαύματα παρὰ τοῦ ἀποστολικοῦ λειψάνου, καὶ ὑπὸ ζεούσης πρὸς τὸν Ἀπόστολον τοῦ Κυρίου πίστεως κινούμενος, προσεκάλεσέ τινας ἐκ τῆς τῶν Ἀμαλφηνῶν πόλεως καὶ τοὺς παρεκάλεσεν ἵνα φέρωσιν εἰς αὐτὸν ἐκ Λιπάρας τὸ πολύτιμον λείψανον. Τούτου δὲ γενομένου, ἐπῆγεν ὁ ρηθεὶς ἄρχων μακρὰν διὰ θαλάσσης εἰς προϋπάντησιν τοῦ Ἀποστόλου, ἔχων μεθ’ ἑαυτοῦ καὶ τὸν Ἐπίσκοπον τῆς πόλεως, καὶ πολλοὺς ἄλλους κληρικούς τε καὶ λαϊκούς· προπέμψας δὲ μετὰ πολλῆς τιμῆς καὶ εὐλαβείας τὸ ἅγιον λείψανον μέχρι τῆς πόλεως, ἀπέθετο αὐτὸ ἐν σεβασμιωτάτῳ τόπῳ ὅπου ἐνεργεῖ καθ’ ἑκάστην διαφόρους ἰατρείας καὶ πολλὰ θαύματα εἰς τοὺς μετὰ πίστεως προστρέχοντας εἰς αὐτό, εἰς δόξαν τοῦ ὑπεραγάθου Θεοῦ.

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΦΩΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ (ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟ)

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΦΩΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

 

1. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ
(ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ)

 

2. Η ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

3. «ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...»

 

4. «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» 

 

Mνήμη: 24η Αὐγούστου

*  *  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ 24ῃ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου
ὁ Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος ΚΟΣΜΑΣ, ὁ ἐν Ἀλβανίᾳ μαρτυρήσας κατὰ τὸ ἔτος ͵αψοθ’ (1779) ἀγχόνῃ τελειοῦται

Με­τα­βυ­ζα­ντι­νὴ φο­ρη­τὴ εἰ­κὼν ἐν τῷ Ἱ. Να­ῷ Ἁγ.Νι­κο­λά­ου
Ἐ­λα­φο­τό­που Ζα­γο­ρί­ου τῆς Ἠ­πε­ί­ρου. Ἔρ­γον Ι­Ηʹ αἰ­ῶ­νος

 

 

ΚΟΣΜΑΣ ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος, ὁ ἀληθῶς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, διδάσκαλος καὶ κήρυξ τοῦ θείου Εὐαγγελίου κατήγετο ἀπὸ τὸ μικρὸν χωρίον τῆς Αἰτωλίας τὸ ὀνομαζόμενον Μέγα Δένδρον. Ἦτο υἱὸς γονέων εὐσεβῶν, παρὰ τῶν ὁποίων ἀνετράφη καὶ ἐξεπαιδεύθη εἰς τὰ γράμματα ἐν νουθεσίᾳ Κυρίου, κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον. Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς ἡλικίαν περίπου εἴκοσιν ἐτῶν, ἤρχισε νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Ἱεροδιάκονον Ἀνανίαν, τὸν καλούμενον Δερβισᾶνον. Ἐπειδὴ ὅμως κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους ἤρχισε νὰ ἀκμάζῃ καὶ νὰ φημίζεται μεγάλως καὶ τὸ σχολεῖον τοῦ Βατοπαιδίου εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, μετέβη ἐκεῖ, ἵνα φοιτήσῃ εἰς τοῦτο μὲ ἄλλους ἀρκετοὺς συμπατριώτας του. Ἐκεῖ συνεπλήρωσε τὴν μάθησιν ὑπὸ διδάσκαλον τὸν Παναγιώτην Παλαμᾶν. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐδιδάχθη καὶ τὴν Λογικὴν ἀπὸ τὸν ἐκ Μετσόβου διδάσκαλον Νικόλαον Τζαρτζούλιον, ὅστις ἦτο ἐκεῖ σχολάρχης μετὰ τὸν σοφώτατον Εὐγένιον.

Ἦτο δὲ οὗτος ὁ Ἱερομάρτυς Κοσμᾶς ἀκόμη τότε λαϊκός, καλούνος Κώνστας. Ἀλλὰ ἂν καὶ τὸ σχῆμα τῶν λαϊκῶν ἔφερεν, ἐφαίνετο σεμνός, ὡς νὰ ἔφερε τὸ μοναχικὸν σχῆμα καὶ κατὰ πάντα τρόπον ἠγωνίζετο καὶ ἤσκει ἑαυτὸν ἕως τῆς τελειότητος. Ἐπειδὴ δὲ κακῇ τῇ τύχῃ ἡ σχολὴ ἐκείνη ἠρημώθη, ἀναχωρησάντων τῶν διδασκάλων, τότε καὶ ὁ καλὸς καὶ ἐνάρετος Κώνστας μετέβη εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Φιλοθέου. Ἐκεῖ κατὰ πρῶτον ἐκάρη Μοναχὸς λαβὼν τὸ ὄνομα Κοσμᾶς, ὑπετάγη δὲ εἰς τὴν ἄσκησιν καὶ τοὺς βαρυτάτους κόπους τῆς μοναχικῆς πολιτείας μετὰ πάσης προθυμίας. Μετὰ δὲ ταῦτα, ἐχούσης τῆς Μονῆς ταύτης τὴν ἀνάγκην ἐφημερίου, ὑπακούσας εἰς τὴν σφοδρὰν προτροπὴν τῶν πατέρων καὶ τὰς παρακλήσεις αὐτῶν, ἐχειροτονήθη ἱερομόναχος. Ἐξ ἀρχῆς δὲ ὁ μακάριος οὗτος ἀνήρ, καὶ ἔτι κοσμικὸς ὤν, πόθον εἶχε πολὺν νὰ ὠφελήσῃ τοὺς ἀδελφοὺς Χριστιανοὺς μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐδιδάχθη καὶ ἔμαθε. Διὸ πολλάκις ἔλεγεν, ὅτι οἱ ἀδελφοί μας Χριστιανοὶ μεγάλην ἔχουσιν ἀνάγκην ἀπὸ λόγον Θεοῦ. Καὶ ὅτι χρέος βαρύτατον ἔχουν ἐκεῖνοι, οἵτινες σπουδάζουν, νὰ μὴ προστρέχουν εἰς τὰ παλάτια τῶν ἀρχόντων καὶ τὰς αὐλὰς τῶν μεγιστάνων διὰ νὰ ἀποκτήσωσι πλοῦτον καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ πρωτίστως νὰ διδάσκωσι τὰς χριστιανικὰς ἀληθείας εἰς τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀνθρώπους, οἵτινες ζῶσιν εἰς τὴν ἀπαιδευσίαν καὶ τὴν ἄγνοιαν, διὰ νὰ ἀποκτήσουν οὕτω μισθὸν οὐράνιον καὶ ἀμάραντον δόξαν...

 

 Ἡ συνέχεια ἐδῶ:  https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-24h/syn-24ayg-4-kosmas?start=1

 

+++

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΜΑΣ «ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ 11» ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ (VIDEO-TRAILER ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014)

+++

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ

Trailer Egainion 2014 2015 from agiografikesmeletes on Vimeo.

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΑΧΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ (Παναγία Προυσιώτισσα)

--

Ταπεινὸ Ἀφιέρωμα
στὴν Πρόμαχο τῆς Ἑλλάδος

ΠΑΝΑΓΙΑ

ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ

Σύναξις: 22ᾳ Αὐγούστου

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α'.

Τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης Σύ προΐστασαι Πρόμαχος
καὶ τερατουργὸς ἐξαισίων, τῇ ἐκ Προύσσης Εἰκόνι Σου,
Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, καὶ γὰρ φωτίζεις
ἐν τάχει τοὺς τυφλούς, δεινούς τε ἀπελαύνεις δαίμονας
καὶ παραλύτους δὲ συσφίγγεις Ἀγαθή. Κρημνῶν τε σώζεις
καί πάσης βλάβης τοὺς Σοὶ προστρέχοντας.
Δόξα τῷ Σῷ ἀσπόρω Τοκετῷ, δόξα Τῷ Σέ θαυμαστώσαντι,
δόξα Τῷ ἐνεργούντι διά Σοῦ τοιαῦτα τέρατα.

*  *  *


ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑΣ


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 

 

*  *  *

  

ΣΥΝΑΞΑΡΙ  

Τῇ 22ᾳ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν τῷ Πυρσῷ τῆς Εὐρυτανίας

Ἡ θαυματουργὸς εἰκὼν τῆς Παναγίας
τῆς Προυσιωτίσσης

ΕΙΣ τὰ μέρη τῆς ποτὲ μὲν περιφήμου, νῦν δὲ τεταπεινωμένης Ἑλλάδος [1], κατὰ τὴν Ἐπαρχίαν τοῦ Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων εἶναι ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται Ὄρθρυς, διότι ἀπὸ τὸ ὕψος, τὸ ὁποῖον ἔχει, ὀρθρίζει, ἤτοι βλέπει τὸν ἐρχομὸν τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ ἡλίου πρωτύτερα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα βουνὰ τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος. Πρὸς τὰ δυτικὰ μέρη καὶ νότια τοῦ ὄρους τούτου εὑρίσκονται καὶ ἄλλα ὄρη, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον δύσβατα, ὅσον δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραστήσῃ ὁ λόγος, ἀπὸ αὐτὰ δὲ ἐξέρχονται οἱ δεξιοὶ κλῶνοι καὶ ἀρχαὶ τοῦ Ἀχελῴου ποταμοῦ. Μέσον τῶν ὀρέων τούτων, εἰς τοὺς πλέον βαθυτάτους καὶ δυσαναβάτους τόπους, εὑρίσκεται ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Προυσιωτίσσης.

Ἡ Μονὴ αὕτη περισφίγγεται ἐξόχως κάτωθεν μὲν ὑπὸ ἑνὸς βαθυτάτου χάους, ἄνωθεν δὲ ὑπὸ φοβερωτάτου καὶ ἀβάτου σπηλαίου, τοῦ ὁποίου τὸ Καθολικόν, ἤτοι ἡ Ἐκκλησία, εἶναι μέσα εἰς τὸ σπήλαιον μὲ θόλον καὶ ὡραιοτάτη, ἀφιερωμένη εἰς μνήμην τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐν ταύτῃ εὑρίσκεται καὶ μέρος ἐκ τῆς ἁγίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας μετὰ καί ἄλλων ἁγίων λειψάνων, καὶ μέρος τοῦ Τιμίου Ξύλου. Εἰς δὲ τὰ ἀριστερὰ αὐτῆς πλάγια, εἰς τὸ ἐνδότατον σπήλαιον, εἶναι τὸ Παρεκκλήσιον τῆς Προυσιωτίσσης, εἰκονογραφημένον καὶ μὲ τέμπλον ὡραῖον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἕως τῆς σήμερον ἡ θαυματουργὸς ἐκείνη καὶ εἰς τὴν θέαν ὡραιοτάτη Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου. Ἡ ὁποία, εἰς τὸν καιρὸν τῆς Εἰκονομαχίας Θεοφίλου, ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιφανεστάτην πόλιν τῆς Προύσης, ὡς θέλετε ἀκούσει παρέμπροσθεν, ἥτις, τῇ ἀληθείᾳ, τόσον εἶναι χαριτωμένη καὶ σεβασμία, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ τὴν ἀτενίσῃ τις κατὰ πρόσωπον καὶ νὰ μὴ θαυμάσῃ καὶ δειλιάσῃ. Ἔμπροσθεν δὲ αὐτῆς κρέμανται τρία κανδήλια ἀκοίμητα, ἔχουσι δὲ οἱ πατέρες ἕνα ἀδελφὸν πνευματικὸν προσμονάριον εἰς αὐτὴν πάντοτε.

Περὶ ταύτης τῆς Προυσιωτίσσης θείας Εἰκόνος φέρεται λόγος παλαιός, ὅτι εἶναι ἐξ ἐκείνων, τὰς ὁποίας ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐζωγράφησε· διότι καὶ ἂν δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς τρεῖς ἐκείνας, ὁποῦ ἐπῆγεν ὁ θεῖος Λουκᾶς ἔμπροσθεν εἰς τὴν Παναγίαν πρὸ τῆς ἁγίας της Μεταστάσεως, λέγεται ὅμως ὅτι εἶναι μία ἀπὸ ἐκείνας ὁποῦ μετὰ τὸν θάνατον καὶ Μετάστασιν αὐτῆς ὁ Ἅγιος ἐζωγράφησε...

 

Ἡ συνέχεια ἐδῶ:

https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-22a/syn-22ayg-4-theotokos?start=1 

 

 

 

--

Ο Άγιος Απόστολος Θαδδαίος ( ή Ιούδας ή Λεββαίος)

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ

Μνήμη: 21ῃ Αὐγούστου

 

*  *  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΑ΄ (21ῃ) τοῦ Αὐγούστου μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΘΑΔΔΑΙΟΥ, τοῦ καὶ Λεββαίου καλουμένου

ΘΑΔΔΑΙΟΣ ὁ Ἀπόστολος πατρίδα εἶχε τὴν Ἔδεσσαν, Ἑβραῖος ὢν κατὰ τὸ γένος καὶ ἄριστα γεγυμνασμένος εἰς τὰς θείας Γραφάς. Οὗτος λοιπὸν ἀναβὰς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἵνα προσκυνήσῃ, κατὰ τὰς ἡμέρας Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, καὶ ἀκούσας τούτου τὸ κήρυγμα, καὶ ὑπερθαυμάσας τὴν ἀγγελικὴν ζωήν του, ἐβαπτίσθη ὑπ’ αὐτοῦ. Μετὰ ταῦτα, βλέπων τὸν Δεσπότην Χριστὸν καὶ τὰ ἄπειρα θαύματα, ὅσα ἐτέλει, ἀκούσας δὲ καὶ τὴν διδασκαλίαν του, ἠκολούθησεν αὐτὸν ἕως τὸ σωτήριον πάθος. Μετὰ δὲ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἐπανῆλθεν εἰς τὴν πατρίδα του Ἔδεσσαν, καὶ βαπτίσας τὸν Τοπάρχην Αὔγαρον, ἐκαθάρισε τὸ λείψανον ἐκεῖνο τῆς λέπρας, τὸ ὁποῖον εἶχε μείνει εἰς τὸ μέτωπόν του, καθὼς περὶ τούτου εἴπομεν κατὰ τὴν δεκάτην ἕκτην τοῦ Αὐγούστου. Πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλους διδάξας καὶ φωτίσας καὶ Ἐκκλησίας οἰκοδομήσας, διῆλθε τὰς πόλεις τῆς Συρίας καὶ φθάσας εἰς Βηρυτόν, πόλιν τῆς Φοινίκης, ἐδίδαξε πολλοὺς καὶ ἐβάπτισεν, ἔνθα καὶ τὴν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς χεῖρας Θεοῦ. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν σεπτὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Πέτρου, παρὰ τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ καὶ εἰς τὸ Μοναστήριον τοῦ Πρόβου.

 

+++

Ο ΒΛΕΠΩΝ

 +++

 

 

+++

Προφήτης Σαμουήλ

+++

Μνήμη: 20ῃ Αὐγούστου

 

 

Τῇ Κ΄ (20ῇ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου ΣΑΜΟΥΗΛ

Μεταβυζαντινὴ τοιχογραφία ἐκ τῆς Ἱ. Μονῆς
Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους. Ἔργον Θεοφάνους
τοῦ Κρητός, ΙϚʹ αἰῶνος

ΣΑΜΟΥΗΛ ὁ ἔνδοξος Προφήτης κατήγετο ἐκ τῆς Ἀρμαθαὶμ Σιφά, ἐκ τοῦ ὄρους Ἐφραίμ, υἱὸς ὢν Ἐλκανὰ καὶ Ἄννης τῆς Προφήτιδος. Ὁ δὲ Ἐλκανὰ ἔχων δύο γυναῖκας, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ μὲν ὀνομαζομένη Ἄννα ἦτο στεῖρα, ἡ δὲ ἄλλη, Φεννάνα, εἶχε τέκνα, ἀνέβη μετὰ τῆς Ἄννης εἰς τὸν τόπον Σηλώ, ὅπου ἦτο τότε ἡ Σκηνὴ καὶ ἡ Κιβωτός· ἐκεῖ δὲ ἦτο καὶ ὁ Ἱερεὺς Ἠλί, καὶ οἱ δύο υἱοί του, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Κύριος ἀπέκλεισε τὴν μήτραν τῆς Ἄννης καὶ ἔμεινεν ἄτεκνος, ἡ δὲ ἀντίζηλός της Φεννάνα ἐλύπει αὐτήν, προσηυχήθη αὕτη εἰς τὸν Θεὸν μετὰ πόνου καρδίας, καὶ εἰσηκούσθη παρ’ αὐτοῦ γεννήσασα δὲ υἱὸν τὸν μέγαν τοῦτον Προφήτην Σαμουὴλ (τὸ ὁποῖον ἑρμηνεύεται Θεαίτητος) ἀφιέρωσεν αὐτὸν εἰς τὸν Θεόν. Ὅθεν, ὅταν ηὐξήθη κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἐλειτούργει εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἔγινε μέγας Προφήτης· ὁ δὲ Ἠλὶ καὶ οἱ υἱοί του συνετρίβησαν ὑπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου καὶ ἠφανίσθησαν, διότι παρώργιζον τὸν Θεόν. Ἔκρινε δὲ Σαμουὴλ τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ εἰς ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του, καὶ δῶρα παρ’ οὐδενὸς ἔλαβεν. Αὐτὸς ἔχρισε τὸν Σαοὺλ βασιλέα, ὡς καὶ τὸν Προφήτην Δαβίδ· ἐλθὼν δὲ εἰς γῆρας βαθὺ καὶ πλήρης ἡμερῶν γενόμενος, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ προλαβὼν τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ χίλια τριάκοντα πέντε ἔτη, καὶ προφητεύσας ἔτη τεσσαράκοντα [1].

                                                                                                                                                     Ὑποσημειώσεις

[1] Ὁ Προφήτης οὗτος Σαμουὴλ συνέγραψε τὴν πρώτην καὶ δευτέραν τῶν Βασιλειῶν· ὅθεν καὶ ὑπὸ τῶν Ἑβραίων τὰ δύο ταῦτα βιβλία, ὡς ἓν θεωρούμενα, Σαμουὴλ ὀνομάζονται. Τὸ δὲ κέρας τοῦ Σαμουήλ, ἐν ᾧ ἦτο τὸ ἔλαιον τοῦ χρίσματος, μὲ τὸ ὁποῖον ἔχρισε τὸν βασιλέα Δαβίδ, εὑρίσκετο ἐν Κωνσταντινουπόλει, εἰς τὴν Μονὴν τὴν καλουμένην Μυριοκέρατον. (Ὅρα σελ. 1152 τῆς Δωδεκαβίβλου).

+++

ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤῼ 1593 ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΕΣ

 +++

 Τῇ ΙΘ΄ (19ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος ΑΝΔΡΕΟΥ τοῦ Στρατηλάτου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τελειωθέντων
Δισχιλίων Πεντακοσίων Ἐνενήκοντα Τριῶν

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ὁ ἔνδοξος Μάρτυς καὶ Στρατηλάτης ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ ἀσεβεστάτου Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σπθ΄ (289), στρατιώτης ὢν ἐν τῇ Ἀνατολῇ ὑπὸ τὸν Ἀντίοχον ἀρχιστράτηγον τοῦ βασιλικοῦ στρατοῦ. Ἀποσταλεὶς δὲ ὑπ’ αὐτοῦ μετ’ ἄλλων συστρατιωτῶν, ἵνα πολεμήσῃ τοὺς Πέρσας, οἵτινες, διαβάντες τὰ ὅριά των καὶ ἐλθόντες εἰς τὰ ὅρια τῶν Ρωμαίων, ἐλεηλάτουν αὐτὰ καὶ ἠφάνιζον, ἐπεκαλέσθη τὸν Χριστόν, πείσας δὲ καὶ τοὺς συντρόφους, του νὰ ἐπικαλεσθῶσιν αὐτόν, ἐνίκησε τοὺς Πέρσας καὶ τοὺς κατετρόπωσεν. Ὅθεν ἕνεκα τῆς ἀνελπίστου τούύτης νίκης προσείλκυσεν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ τοὺς στρατιώτας του.

Διαβληθέντες λοιπὸν ὅ τε Ἅγιος καὶ οἱ τούτου σύντροφοι πρὸς τὸν ἀρχιστράτηγον αὐτῶν Ἀντίοχον, παρεστάθησαν ὅλοι πρὸς αὐτὸν καὶ ὡμολόγησαν τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν· διὸ τὸν μὲν Ἅγιον Ἀνδρέαν ἥπλωσαν ἐπὶ σιδηρᾶς πεπυρωμένης κλίνης, τῶν δὲ συντρόφων του τὰς χεῖρας ἐκάρφωσαν ἐπὶ τετραγώνων ξύλων. Εἶτα κατὰ προσταγὴν τοῦ Ἀντιόχου ἐδίωξαν τοὺς Ἁγίους ἐκ τῶν ὁρίων τῆς χώρας ἐκείνης χίλιοι ἄλλοι στρατιῶται, τοὺς ὁποίους κατηχήσας ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ᾡδήγησε καὶ τούτους εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Ἀντίοχος κατεδίωξεν ὅλους, προστάξας νὰ θανατώσωσιν αὐτούς τε καὶ τοὺς ἐξ ἀρχῆς ὄντας συντρόφους τοῦ Ἁγίου, ὡς καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον πανένδοξον Ἀνδρέαν καὶ οὕτως ἔλαβον ὅλοι τοὺς στεφάνους τῆς ἀθλήσεως.

 

 

 

+++

ΣΥΝΕΧΕΙΑ «ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ» (Tέλη Αὐγούστου 2025)

+++

 

  ΣΥΝΕΧΕΙΑ «ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ»

(Tέλη Αὐγούστου 2025)

 

 

 

+++