ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

+++

1

 

Μνήμη: 9ῃ Μαρτίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ Θ΄ (9ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῶν Ἁγίων ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ Μεγάλων Μαρτύρων, τῶν ἐν Σεβαστείᾳ τῇ πόλει μαρτυρησάντων

ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ οἱ τοῦ Χριστοῦ πανευκλεεῖς καὶ πανυπέρλαμπροι οὗτοι Ἅγιοι Μάρτυρες, οἱ κατὰ τὴν σήμερον ἑορταζόμενοι, ἠξιώθησαν τῶν μαρτυρικῶν στεφάνων ἐν τῇ πόλει τῆς Σεβαστείας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς βασιλείας τοῦ μισοχρίστου τυράννου τῆς Ἀνατολῆς Λικινίου τοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη τη΄-τκγ΄ (308-323). Ἦσαν δὲ οὗτοι στρατιῶται ἐκλεκτοί, ἐνάρετοι καὶ γενναῖοι, ὑπηρετοῦντες εἰς τὸν στρατὸν τοῦ Λικινίου, διακρινόμενοι καὶ τιμώμενοι ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους στρατιώτας δι’ αὐτὰς ἀκριβῶς τὰς ψυχικὰς καὶ σωματικὰς ἀρετάς των, αἱ ὁποῖαι τοὺς ἔκαμαν ὀνομαστοὺς εἰς ὅλον τὸ στράτευμα. Διότι τοιαύτας τιμὰς ἐξασφαλίζουν εἰς τοὺς ἐργάτας αὐτῶν αἱ θεοφιλεῖς καὶ θεάρεστοι ἀρεταί.

Εἶναι δὲ αἱ ἀρεταὶ ἄλλαι μὲν τῆς ψυχῆς, ἄλλαι δὲ τοῦ σώματος. Καὶ τῆς μὲν ψυχῆς ἀρεταὶ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς πάντας τοὺς ἀνθρώπους, ὄχι μόνον πρὸς τοὺς φίλους, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς, ἐχθροὺς δέ, ὄχι ἐκείνους οἵτινες ἐχθρεύονται τὴν ψυχήν μας, διότι τοὺς τοιούτους, ἐὰν τοὺς μισῶμεν, ἔχομεν ἔπαινον ἐκ Θεοῦ, καθὼς ὁ θεῖος Προφητάναξ Δαβὶδ λέγει· «Οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε, Κύριε, ἐμίσησα καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθρούς σου ἐξετηκόμην; Τέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς, εἰς ἐχθροὺς ἐγένοντό μοι» (Ψαλμ. ρλη΄ 21-22). Ὄχι λοιπὸν τοὺς τοιούτους ἐχθροὺς νὰ ἀγαπῶμεν, ἀλλ’ ἐκείνους τοὺς ὁποίους νομίζομεν ἐχθροὺς διὰ πειρασμόν τινα σωματικὸν ἢ λύπην τινά, τὴν ὁποίαν ἐπροξένησαν εἰς ἡμᾶς, ἐκείνους ἐντελλόμεθα ὑπὸ τοῦ Κυρίου νὰ ἀγαπῶμεν. Εἶναι λοιπόν, ὡς εἴπομεν, ψυχικὴ ἀρετὴ πρώτη καὶ καλλίστη ἡ ἀγάπη· ὁμοίως δὲ ἡ πρᾳότης καὶ ἡ μακροθυμία, τὸ νὰ ὑπομένωμεν δηλαδὴ τοὺς ὑβρίζοντας ἡμᾶς. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνεξικακία καὶ ἡ σωφροσύνη ἀρεταὶ τῆς ψυχῆς εἶναι.

Τοῦ σώματος δὲ ἀρεταὶ εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ταλαιπωρία τοῦ σώματος ὑπὲρ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ἡ κακοπάθεια, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ φιλοξενία, ἡ πρὸς τοὺς πάσχοντας καὶ τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην βοήθεια καὶ αἱ τούτων ὅμοιαι. Λέγονται δὲ αὗται ἀρεταὶ τοῦ σώματος ὄχι διότι δὲν συνεργάζεται καὶ ἡ ψυχὴ διὰ τὴν ἄσκησιν αὐτῶν, ἀλλὰ διότι ἡ προαίρεσις τῆς ψυχῆς ἄνευ τῆς ὑπηρεσίας τοῦ σώματος δὲν δύναται νὰ τὰς συμπληρώσῃ, ὡς ἐπὶ παραδείγματι ἐπὶ τῆς ἐλεημοσύνης ἢ τῆς νηστείας. Ἐὰν δηλαδὴ ἡ ψυχὴ προαιρῆται νὰ ἐλεήσῃ τὸν πτωχόν, ἢ νὰ νηστεύσῃ, τὸ δὲ σῶμα δὲν ὑπακούσῃ νὰ μὴ δεχθῇ βρῶσιν καὶ πόσιν, ἢ ὰν δὲν ἐργασθῇ διὰ νὰ ἔχῃ νὰ δώσῃ εἰς τοὺς πτωχούς, ἡ ψυχὴ μόνη δὲν δύναται νὰ κάμῃ τίποτε. Ἄλλωστε, ἐὰν ἐξετάσῃς τὴν φύσιν τῆς ψυχῆς, αὕτη οὔτε τρώγει οὔτε πίνει οὔτε κοιμᾶται, ἀλλὰ πάντοτε νηστεύει καὶ ἀγρυπνεῖ...

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++