ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

ΑΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

 

Ἀναρτήσεις σχετικές μὲ τὸν Ἅγιο

1. Βίος τοῦ Ἁγίου Πατρός ἡμῶν Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/λεως

2. Ὑπόμνημα στὴν Ἀνακομιδὴ τοῦ τιμίου Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Πατρός ἡμῶν Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/λεως

3. Ἀπολυτίκιον (Νίκην ήνεγκε τῃ Εκκλησίᾳ...)

4. Ἀπὸ τὴν Εἰκονολογία τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν
Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/λεως

5. Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος, Πατριάρχης Κων/λεως

ὁ Ὁμολογητὴς

 



Μνήμη: 2α Ἰουνίου
Ἀνακομιδή: 13η Μαρτίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

Τῇ Β΄ (2ᾳ) τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη του ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ὁ ἁγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐγεννήθη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ψνη΄ (758), γέννημα καὶ θρέμμα τῆς βασιλευούσης τῶν πόλεων. Οἱ γονεῖς αὐτοῦ, Θεόδωρος καὶ Εὐδοκία ὀνομαζόμενοι, ἦσαν εὐγενεῖς καὶ ὀνομαστοί, διότι ὁ πατήρ του ἦτο ἀπογραφεὺς καὶ νοτάριος τῶν προσταγμάτων καὶ διαταγῶν τοῦ βασιλέως. Διαβληθεὶς δὲ εἰς τὸν βασιλέα ὅτι προσκυνεῖ τὰς θείας Εἰκόνας, κατεξεσχίσθη διὰ δαρμῶν καὶ μαστιγώσεων καὶ ἐξωρίσθη εἰς τὴν πόλιν Μύλασα, φρούριον ὀχυρὸν καὶ φοβερὸν ἀπομονωτήριον παραθαλάσσιον, κείμενον εἰς τὴν ἐν τῇ Μικρᾷ Ἀσίᾳ Καρίαν, μὲ θρόνον Ἐπισκόπου τετιμημένην, ὑπαγόμενον ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Σταυρουπόλεως. Μετὰ ταῦτα, ἀνακληθεὶς ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ μὴ ὑπακούσας εἰς τὰ παράνομα τοῦ βασιλέως προστάγματα, πάλιν ἐξωρίσθη εἰς τὴν Νίκαιαν, ὅπου, διατρίψας ἐπὶ ἓξ ἔτη, μὲ πολλὰς κακοπαθείας ἐτελείωσε τὴν ζωήν του ὁ ἀξιομακάριστος.

Ὁ δὲ υἱὸς τούτου, ὁ τίμιος οὗτος Νικηφόρος, ἀφ’ ὅτου σχεδὸν ἐγεννήθη, ἐγαλουχήθη ἐντὸς τῶν σπαργάνων τῆς ὀρθοδοξίας. Ἀφ’ οὗ δὲ διῆλθε τὴν νηπιακὴν ἡλικίαν καὶ ἐξεπαιδεύθη καλῶς εἰς τὰ Ἱερὰ Γράμματα, ἐγένετο βασιλικὸς γραμματεύς. Κατόπιν θεωρήσας ἅπαντα τὰ τοῦ κόσμου ὡς σκύβαλα καὶ ὑφάσματα τῆς ἀράχνης, ἀνεχώρησεν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως καὶ μετέβη εἰς τὴν Προποντίδα. Ἐκεῖ δὲ μόνος εὑρισκόμενος, μόνῳ τῷ Θεῷ προσεῖχε καὶ ἐσχόλαζεν ἀσκούμενος εἰς πόνους καὶ ταλαιπωρίας. Καὶ ἐπειδὴ ὁ μέγας Ταράσιος, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐτελεύτησεν, ὁ τότε βασιλεὺς Νικηφόρος Πατρίκιος καὶ Γενικὸς Λογοθέτης, ὁ ἐν ἔτει ωβ΄ (802) βασιλεύσας, ἐπίεσε τὸν ἅγιον Νικηφόρον καὶ ἐγένετο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἐν τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς βασιλείας του, ἤτοι ἐν ἔτει ωϛ΄ (806), κατὰ τὴν Κυριακὴν τοῦ Πάσχα.

Ἀναπαυθέντος δὲ μετ’ ὀλίγον τοῦ βασιλέως Νικηφόρου, διεδέχθη τὴν βασιλείαν ὁ υἱός του Σταυράκιος, ἐν ἔτει ωια΄ (811). Ἀποθανόντος δὲ καὶ τούτου ταχέως, διότι δύο μῆνας μόνον ἐβασίλευσε, διεδέχθη τὴν βασιλείαν Μιχαὴλ ὁ Κουροπαλάτης ὁ καὶ Ραγκαβὲ ἐπονομαζόμενος, ὁ εὐσεβέστατος ἐκεῖνος καὶ ἀγαθὸς Αὐτοκράτωρ.

Τοῦτον δὲ καταβιβάσας ἐκ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου Λέων ὁ πέμπτος, ὁ Ἀρμένιος, ἐγένετο βασιλεὺς ἐν ἔτει ωιγ΄ (813) καὶ ἐκινήθη ὁ ἀλιτήριος κατὰ τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καὶ κατὰ τῆς εὐσεβοῦς ἡμῶν πίστεως. Ὅσους δὲ λόγους εἶπεν ἐλέγχων ὁ σεβάσμιος πατὴρ καὶ Ἅγιος οὗτος Νικηφόρος πρὸς τὸν δυσσεβῆ ἐκεῖνον βασιλέα διὰ τὴν τῶν ἁγίων Εἰκόνων προσκύνησιν, ἀδύνατον εἶναι νὰ γράψῃ τις. Ὅθεν, ὀργισθεὶς ὁ θεομισὴς τύραννος, κατεβίβασε τὸν Ἅγιον ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου, ἐξώρισεν αὐτὸν καὶ ἐφυλάκισε, προστάξας νὰ μὴ λάβῃ ὁ ἀοίδιμος οὐδεμίαν παρ’ οὐδενὸς παραμυθίαν. Οὕτω λοιπὸν ἔζησεν ὁ γενναῖος τῆς εὐσεβείας ἀγωνιστής, κακοπαθῶν καὶ ταλαιπωρούμενος ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἕως οὗ ὁ δείλαιος βασιλεὺς ἀπώλεσε τὴν ψυχήν του, κατακοπεὶς μεληδὸν ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ ἐν τῷ Φόρῳ Ναοῦ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων ὑπὸ τῶν οἰκείων του καὶ μάλιστα ὑπὸ Μιχαὴλ τοῦ Τραυλοῦ.

Ὁ δὲ μακάριος Νικηφόρος, καταπονηθεὶς ἐκ τῶν πολυχρονίων ταλαιπωριῶν καὶ εἰς τὸ ἑβδομηκοστὸν ἔτος τῆς ἡλικίας του εὑρισκόμενος, παρέδωκε τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ. Διότι ἐννέα ἔτη διήνυσεν ἐν τῇ πατριαρχείᾳ, δεκατρία δὲ ἐν τῇ ἐξορίᾳ. Κατὰ δὲ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώματος ἦτο κατὰ πάντα ὅμοιος πρὸς τὸν ἅγιον Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας, ἐκτὸς τῆς γενειάδος καὶ τῆς κόμης, τὴν ὁποίαν ὁ μὲν θεῖος Κύριλλος εἶχε βοστρυχοειδῆ, ὁ δὲ ἅγιος Νικηφόρος κατάλευκον. Ἀλλ’ οὔτε τὴν ρῖνα εἶχεν οὗτος μακράν, οὔτε τὰ χείλη παχέα, ὡς εἶχε ταῦτα ὁ μέγας Κύριλλος. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν σεπτὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τῶν Μεγάλων, ὅπου εὑρίσκεται καὶ τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον. Ἡ δὲ ἀνακομιδὴ τῶν ἁγίων αὐτοῦ λειψάνων ἑορτάζεται κατὰ τὴν ιγ΄ (13ην) τοῦ μηνὸς Μαρτίου.

 

+++