Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026
Αγία Ζώνη
ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ
Κατάθεσις: 31ῃ Αὐγούστου
...Ποῖος πιστός, ὦ Θεοτόκε, προσατενίσας τῇ Ζώνῃ Σου τῇ τιμίᾳ
δὲν πληροῦται εὐθέως θυμηδίας καὶ τέρψεως;
Ποῖος ἐν αὐτῇ προσπεσών, ἐξῆλθε κενὸς τῆς συμφερούσης αἰτήσεως;
Ποῖος ἐνοπτριζόμενος τὸν ἱερὸν χαρακτῆρα τῆς ἡλιομόρφου Εἰκόνος Σου
δὲν ἐπιλανθάνεται εὐθέως πᾶσαν θλίψιν;...
Ὦ Ζώνη, ποὺ περιέζωσες τὴν Πηγὴν τῆς ζωῆς καὶ παρέχεις
αἰώνια ζωὴ σ’ ὅσους σὲ τιμοῦν.
Ὦ Ζώνη, ποὺ πάντοτε χαρίζεις σ’ ὅσους προσέρχονταν σὲ σένα τὴ νέκρωση τῶν παθῶν,
ἀνδρεία καὶ δύναμη γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῶν ἀρετῶν.
Ὦ Ζώνη, ποὺ ἀναστέλλεις καὶ δυναμώνεις τὴν ἀσθένεια τῆς φύσεώς μας
καὶ ἐμποδίζεις τοὺς ἀοράτους καὶ ὁρατοὺς ἐχθρούς μας. Καὶ δὲν εἶναι ἄξιον θαυμασμοῦ.
Διότι ὅταν δοξάζεται ἡ Μητέρα, καὶ ὁ Υἱός, ποὺ τὴν ἀγαπᾶ, χαίρεται. Ἀλλὰ ὑπακούοντας
στὸν νόμο τῆς φύσεως, ἂν καὶ τὰ πράγματα εἶναι ὑπερφυσικά, στὴ Μητέρα
θὰ ἀφιερώσουμε τὸ ἐγκώμιο. Καὶ δὲν θὰ τὸ ἀπορρίψει ὁ ὑπεράγαθος Κύριος.
Γιατί ὅπως ἀληθινὰ θέλησε νὰ γεννηθεῖ ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ αὐτὴν καὶ δέχθηκε
νὰ ὀνομάζεται Υἱός της, θὰ δεχθεῖ ὁ πολυεύσπλαχνος
τὴν ἀνθρώπινη τόλμην τοῦ ἐγκωμίου.
Ὦ Ζώνη σεπτή, δῶσε τὸν ἁγιασμό, τὴ θεραπεία, τὴ συγχώρηση, τὴν ὑγεία σὲ μᾶς
ποὺ ἤλθαμε μὲ πίστη καὶ πόθο νὰ προσκυνήσουμε τὸν σεβάσμιο Ναό σου.
Ὦ Ζώνη σεπτή, ποὺ περικυκλώνεις καὶ φρουρεῖς τὴν πόλη καὶ τὸν λαό Σου
καὶ τὸν διασώζεις ἀπὸ κάθε βαρβαρικὴ ἐπιδρομή.
Ὦ Ζώνη τιμία, ποὺ περιτύλιξες τὸν Θεὸν Λόγον, ποὺ βρισκόταν στὴ κοιλία
τῆς Παρθένου, καὶ ποὺ ἀπ’ ἐκεῖ γέμισε μὲ τὴν εὐλογία τῶν ἰαμάτων,
ποὺ τώρα σκορπίζονται σέ μας.
Ὦ Ζώνη φαιδρά, ποὺ πλησίασες μὲ σεβασμὸ τὸ ὑπέρσεμνο σῶμα
τῆς ἄφθαρτης Μητέρας τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ντύθηκες τὴν ἀφθαρσία,
ἂν καὶ παρέμεινες ἄφθαρτη, ὅπως φανερώνει ὁ ἀληθινὸς λόγος,
ποὺ ἔφθασε μέχρι σὲ μᾶς...
(Ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ Λόγου τοῦ Ἁγίου Πατρός ἡμῶν Γερμανοῦ
Πατριάρχου Κων/λεως τοῦ Ὁμολογητοῦ
εἰς τὴν κατάθεσιν καὶ προσκύνησιν τῆς σεπτῆς καὶ τιμίας Ζώνης
τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας)
ΣΥΝΑΞΑΡΙ
Τῇ ΛΑ΄ (31ῃ) τοῦ Αὐγούστου μηνὸς ἡ ἀνάμνησις τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ Σορῷ καταθέσεως τῆς ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν ἔτει φλ΄ (530), καὶ θαύματος γεγονότος εἰς τὴν βασίλισσαν Ζωήν, σύζυγον Λέοντος τοῦ σοφωτάτου βασιλέως, ἐν ἔτει ωπϛ΄ (886)
ΚΑΘ’ ΟΛΟΝ τὸ ἔτος εἴμεθα ὑπόχρεοι νὰ εὐχαριστῶμεν καὶ νὰ δοξάζωμεν πρῶτον μὲν τὴν ὑπερτάτην καὶ Παναγίαν Τριάδα, Πατέρα, Υἱὸν καὶ Πνεῦμα Πανάγιον, τὸν ἕνα καὶ μόνον Θεόν, ὅστις μᾶς ἔπλασε καὶ ἀνέπλασε διὰ τὴν πολλὴν αὐτοῦ εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀγαθότητα· δεύτερον δὲ τὴν Ὑπερένδοξον καὶ Ἀειπάρθενον Θεοτόκον, δι’ ἦς ἀπηλαύσαμεν καὶ ἀπολαμβάνομεν τόσα ἀγαθά, τὰ ὁποία ὑπερβαίνουσι κατὰ τὸν ἀριθμὸν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὴν ψάμμον τῆς θαλάσσης. Ἐὰν ὅλους τοὺς ἄλλους Ἁγίους ἑορτάζωμεν χαρμονικῶς καὶ ἐγκωμιάζωμεν, διότι ἐφάνησαν πρὸς τὸν Δεσπότην εὐγνώμονες, φυλάττοντες τὰ ἅγια καὶ σωτήρια προστάγματά του, πόσῳ μᾶλλον πρέπει νὰ ἑορτάζωμεν τὴν Ὑπέραγνον τοῦ Θεοῦ Μητέρα, ἥτις διὰ τὴν πολλὴν ἁγιότητα, ταπεινοφροσύνην καὶ καθαρότητά της, τὸν ἔκαμε καὶ ἔκλινεν οὐρανούς, καὶ ἐσαρκώθη ἀπ’ αὐτῆς, ἵνα σώσῃ τὸν ἄνθρωπον ὁ φιλάνθρωπος;
Διὰ τοῦτο καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας πρεπόντως ἐθέσπισαν νὰ τὴν ἑορτάζωμεν ὄχι μόνον εἰς τὰς μεγάλας της ἑορτάς, τὴν Γέννησιν, τὰ Εἰσόδια, τὴν Ὑπαπαντήν, τὸν Εὐαγγελισμὸν καὶ τὴν Κοίμησιν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας ἡμέρας καθ’ ἃς ἐτέλεσε διάφορα θαυμάσια καὶ μάλιστα διὰ τῶν ἁγίων της ἱματίων, τὰ ὁποῖα ἔκαμαν πολλάκις σημεῖα καὶ τέρατα. Καὶ τί θαυμαστόν; Ἐὰν οἱ δοῦλοί της, ἐνδυναμούμενοι ὑπ’ αὐτῆς, ἐτέλεσαν τοιαῦτα τερατουργήματα, ἀφοῦ τοῦ Πέτρου ἡ ἅλυσις καὶ ἄλλων Ἁγίων δεσμὰ καὶ σουδάρια ἐθαυματούργησαν, διὰ τί καὶ ἡ Τιμία Ζώνη τῆς ὑπερτίμου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, δι’ ἧς καὶ τὸν Δεσπότην ἴσως θὰ ἔζωσε, νὰ μὴ κάμῃ θαύματα; Μὴ ἀμφιβάλλετε λοιπὸν εἰς ὅσα ἐγράφησαν καὶ θὰ γράφωνται ὡς πρὸς τοῦτο, ἀλλὰ πιστεύετε ὅτι ὅσα θέλει καὶ βούλεται δύναται νὰ πραγματοποιῇ, ὡς Θεὸν κυήσασα παντοδύναμον.
Ἂς ἔχωμεν λοιπὸν τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Θεοτόκου εἰς ἀνείκαστον πίστιν καὶ εὐλάβειαν, προσευχόμενοι πρὸς αὐτὴν πολλάκις. Μάλιστα πρέπει νὰ ἀγαλλιώμεθα καὶ νὰ χαίρωμεν, ὅταν εὐχώμεθα πρὸς τὸν Δεσπότην Χριστόν, καὶ εἰς αὐτὴν τὴν Ὑπέραγνον Μητέρα Του, καθώς τινες εὐφραίνονται καὶ καυχῶνται ἔχοντες φίλον τὸν πρόσκαιρον βασιλέα καὶ τὴν βασίλισσαν, καὶ κολακεύονται καὶ δοξάζονται συνομιλοῦντες πρὸς τοιαῦτα πρόσωπα ἔνδοξα, ἐλπίζοντες νὰ ἀπολάβωσι παρ’ αὐτῶν πλούσια δῶρα καὶ πρωτοκαθεδρίας. Ἐὰν εἰς τοὺς ἐπιγείους ἄρχοντας ἔχετε τοσαύτην πίστιν, ὦ ἄνθρωποι, ἂν καὶ σᾶς ἐλέγχει ὁ Προφητάναξ Δαβὶδ λέγων· «Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία», πόσην πρέπει νὰ ἔχωμεν ἀσυγκρίτῳ λόγῳ πρὸς τὸν ἀδιάδοχον Βασιλέα καὶ ἐπουράνιον καὶ πρὸς τὴν Ἀειπάρθενον Μητέρα του;
Ἂς ἔχωμεν λοιπὸν εἰς εὐλάβειαν, ἑορτάζοντες καὶ τὰς μικρὰς πανηγύρεις, καὶ μάλιστα τὴν σημερινήν, ὅπου εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ ἔτους, κατὰ τὴν παλαιὰν χρονολογίαν, καθὼς καὶ αὔριον ὅπου εἶναι ἡ πρώτη, ἂς τὴν ἑορτάζωμεν μετ’ ἄλλων πολλῶν Ἁγίων, καθὼς ἐν τῷ Συναξαρίῳ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου φαίνεται. Ὅθεν ἂς γράψωψεν ἐν συντομίᾳ τὰ θαυμάσια, ἅπερ ἠκολούθησαν εἰς ταύτην τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Θεοτόκου εἰς πίστωσιν τῶν πολλῶν, ἅτινα ἐτέλεσεν ἡ παντοδύναμος Κυρία καὶ Παντάνασσα.
Ὁ βασιλεὺς Ἀρκάδιος, ὁ τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου υἱός, ὁ βασιλεύσας ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ, ἐνενηκοστῷ πέμπτῳ (395), ἔκαμε παντοίους τρόπους διὰ τοῦ χρυσίου καὶ τῆς δυνάμεώς του τῆς βασιλικῆς καὶ ἔστειλε καὶ ἔφερεν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόσυλα εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία ἐφυλάττετο ἐκεῖ ὁμοῦ μετὰ τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου ὑπὸ μιᾶς παρθένου Ἰουδαίας καὶ τὴν ἐναπέθεσεν εἰς λαμπρὰν θήκην, τὴν ὁποίαν ὠνόμασεν ἁγίαν Σορόν. Μετὰ δὲ παρέλευσιν ἐτῶν τετρακοσίων δέκα, Λέων ὁ Σοφὸς βασιλεὺς ἤνοιξε τὴν ἁγίαν ταύτην Σορόν, χάριν τῆς συζύγου του βασιλίσσης Ζωῆς, ἡ ὁποία ἠνωχλεῖτο ἀπο πνεῦμα ἀκάθαρτον. Διότι εἶδεν αὐτὴ κατ’ ὄναρ, ὅτι ἂν τεθῇ ἐπάνω εἰς αὐτὴν ἡ Τιμία Ζώνη τῆς Θεοτόκου θὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τοῦ δαιμονίου.
Ἀνοιχθείσης λοιπὸν τῆς ἁγίας θήκης καὶ Σοροῦ, εὑρέθη ἡ Τιμία Ζώνη τῆς
Θεοτόκου ἀκτινοβολοῦσα λαμπρότατα ὡς θεοΰφαντος, ἔχουσα δὲ καὶ χρυσῆν
σφραγῖδα καὶ ὑπόμνημα σύντομον, τὸ ὁποῖον ἀνέφερε λεπτομερῶς τὸ ἔτος,
τὴν ἰνδικτιῶνα καὶ τὴν ἡμέραν καθ’ ἣν ἀνεκομίσθη εἰς τὴν βασιλεύουσαν ἡ
Ἁγία Ζώνη, καὶ προσέτι ὅτι ἐναπετέθη ἐν τῇ θήκῃ καὶ ἐσφραγίσθη διὰ
χειρῶν τοῦ βασιλέως Ἀρκαδίου. Ἀφοῦ λοιπὸν προσκυνήσας ἠσπάσθη τὴν ἁγίαν
Ζώνην ὁ βασιλεύς, τὴν ἥπλωσεν ὁ τότε Πατριάρχης ἐπὶ τῆς πασχούσης
βασιλίσσης, καὶ ὦ τοῦ θαύματος! πάραυτα ἠλευθερώθη αὕτη ἀπὸ τοῦ
δαιμονίου. Ὅθεν ἅπαντες δοξάσαντες τὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα Χριστὸν καὶ
εὐχαριστήσαντες τὴν πανάχραντον Μητέρα του, ἀπέθεντο πάλιν τὴν Τιμίαν
Ζώνην ἐντὸς τῆς ἁγίας Σοροῦ, ὅπου ὑπῆρχε καὶ πρότερον.
+++
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2026
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΩΫΣΗΣ Ο ΑΙΘΙΟΨ (ΕΙΚΟΝΑ-ΔΙΔΑΧΕΣ-ΣΥΝΑΞΑΡΙ)
Τῇ ΚΗ΄ (28ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΜΩΫΣΕΩΣ τοῦ Αἰθίοπος
ΜΩΫΣΗΣ ὁ μακάριος καὶ ἐν Ὁσίοις πατὴρ ἡμῶν ἦτο Αἰθίοψ, ὡς δὲ ἦτο φυσικὸν μέλας κατὰ τὴν χροιὰν τοῦ σώματος. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν ἦτο ὁμοίως τὸ πρότερον, διότι τὸν Χριστὸν δὲν ἐγνώριζεν, ἀλλ’ ἦτο ἀλλόφυλος καὶ κακότροπος ἄνθρωπος. Ἦτο δὲ πρότερον δοῦλος ἑνὸς πολιτικοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἀπέβαλε διὰ τὴν πολλὴν κακίαν καὶ ληστρικὴν καὶ μοχθηρὰν γνώμην του.
Ἐπειδὴ δὲ ἦτο ληστὴς καὶ ἐφόνευε χωρὶς αἰτίαν τον τυχόντα, ἔχων μὲ ἕνα βοσκὸν ἔχθραν μεγάλην, διότι τὸν ἠμπόδισε νὰ κάμῃ κακόν τι, ἐβουλεύθη νὰ θανατώσῃ τὸν βοσκὸν ἐκεῖνον. Ὅθεν μαθὼν ὅτι εὑρίσκετο ἀντίπερα τοῦ ποταμοῦ Νείλου, ὅστις τότε εἶχε πλημμυρήσει, κρατήσας μὲ τοὺς ὀδόντας τὴν μάχαιράν του καὶ τὸ ἐπανωφόριόν του τυλίξας εἰς τὴν κεφαλήν του, ἐπέρασε τὸν ποταμὸν κολυμβῶν. Ἐννοήσας δὲ ὁ βοσκὸς τὸν ἐρχομόν του, ἄφησε τὰ πρόβατά του καὶ ἔφυγεν, ὁ δὲ Μωϋσῆς, ἐπειδὴ δὲν εὗρε τὸν βοσκὸν νὰ τὸν φονεύσῃ, καθὼς ἐμελέτησεν, ἐκλέξας τέσσαρας κριοὺς παχεῖς καὶ ἐκλεκτοὺς ἀπὸ τὴν μάνδραν τοῦ πτωχοῦ ἐκείνου τοὺς ἔσφαξε, καὶ ἔπειτα δέσας αὐτοὺς μὲ σχοινίον, τὸ ὁποῖον εἶχε δεδεμένον εἰς τὴν μέσην του, ἐπέρασε πάλιν τὸν Νεῖλον ποταμὸν κολυμβῶν. Ἀποφαγὼν δὲ τὰ κρέατα τῶν κριῶν καὶ πωλήσας τὰ δέρματα ἐπῆγεν εἰς τοὺς φίλους του, οἵτινες ἦσαν μακρὰν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ τὸν εἶχον ἀρχηγὸν τῆς ληστείας. Ταῦτα διηγήθην περὶ τοῦ Ὁσίου τούτου, διὰ νὰ δείξω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῶσι διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας ὅσοι θέλουσι, κἂν μυρίας πρότερον διαπράξωσιν ἁμαρτίας.
Οὗτος ὁ Ὅσιος κατανυχθεὶς τελευταῖον ἀπὸ περιστατικόν τι, τὸ ὁποῖον ἠκολούθησεν εἰς αὐτὸν ἀπὸ θείαν πρόνοιαν, ὄχι μόνον ἐπίστευσεν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐβαπτίσθη, ἀλλὰ καὶ Μοναχὸς ἔγινε, διὰ νὰ δώσῃ μεγαλυτέραν πληγὴν κατὰ τοῦ δαίμονος, ὅστις τὸν ἐκυρίευε πρότερον. Ἀναχωρήσας λοιπὸν ἀπὸ τὴν ταραχὴν τοῦ κόσμου καὶ σύγχυσιν, ἐπειδὴ ἐμίσησε τὴν ἁμαρτίαν ἐξ ὅλης καρδίας καὶ τὸν Χριστὸν ὁλοψύχως ἐπόθησεν, ἀπηρνήθη τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του, τὰ χρήματα καὶ πᾶσαν ἄλλην σωματικὴν ἀπόλαυσιν, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Σκήτην τῶν Μοναχῶν, ζητῶν τόπον ἥσυχον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀγνώριστον, διὰ νὰ θρηνήσῃ διὰ τὰς ἁμαρτίας του. Εὑρὼν δὲ μακρὰν ἀπὸ τὰ ἄλλα κελλία ἕν σπήλαιον, ὠρέχθη τὸν τόπον ὡς ἐρημικώτερον καὶ ἤθελε νὰ μείνῃ ἐκεῖ, καθὼς ἐπόθει, καὶ νὰ ἀγωνίζεται τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως...
Ἡ συνέχεια ἐδῶ
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟ
Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΜΑΣ
«ΜΟΝΑΧΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΗΣΥΧΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ...» (ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΑΝΘΙΖΕΙ Η ΧΑΡΑ)
ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Α. Β. Γ.
ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ο ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΕΙΚΟΝΑ)
Α. Β. Γ.
* * *
ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Άγιος Φανούριος ( Βίος, Ανέκδοτο Θαύμα)
(Ὁ Ἅγιος, τὸν ὁποῖο γνωρίσαμε μόνον ἀπὸ τὴν Εἰκόνα του)
Βίος του Αγίου Φανουρίου
1. Γενικά για τη ζωή του
Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει
τίποτε συγκεκριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν
σε καιρούς ανωμαλίας.
Τα μόνα στοιχεία που έχομε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση
της Εικόνας του, γύρω στα 1500 μ.Χ.
2. Η εύρεση της Εικόνας
Επιστρέφομε στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο
και αποφάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα
κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.
Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ' το νότιο μέρος του φρουρίου
και να μαζεύουν πέτρες απ' τα μισογκρεμισμένα σπίτια των κατοίκων,
για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους.
Ξαφνικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιότατη, αλλά μισοχαλασμένη
στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό Εικόνες,
που απ' την πολυκαιρία δεν ξεχώριζαν τις μορφές των Αγίων
καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.
Μια μόνο καταπληκτική Εικόνα ξεχώριζε απ' όλες, που ο χρόνος
δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο στρατιώτη.
Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε
καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος.
Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε
πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρατώντας στο αριστερό
χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα.
Ο αγιογράφος ακόμα ολόγυρα της Εικόνας ζωγράφισε σε δώδεκα
παραστάσεις τα μαρτύρια, που υπέφερε ο Άγιος και,
που εξιστορούν ολοφάνερα τον γενναίο αγώνα του
για την Πίστη και την Αγάπη του Χριστού...
Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:
Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπροστά στο Ρωμαίο ανακριτή του
και φαίνεται ν' απολογείται με θάρρος και να υπερασπίζει
την χριστιανική πίστη του.
Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυπούν με πέτρες στο κεφάλι
και στο στόμα τον Φανούριο, για ν' αναγκασθεί
να υποκύψει και ν' αρνηθεί τον Κύριο.
Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ' την επιμονή του Φανουρίου,
γι' αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα,
για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.
Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται
με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνεται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες
ολόγυρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία.
Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.
Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυλακή και προσεύχεται στον Θεό,
για να τον ενισχύσει ν' αντέξει μέχρι τέλους τα βασανιστήρια.
ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή
για ν' απολογηθεί για τη στάση του. Απ' την ατάραχη έκφραση
του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπέφερε,
ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του εκλόνισαν την πίστη
και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.
Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίουν με αναμμένες
λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του
για τον Εσταυρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλιν με την αδάμαστη θέληση
και καρτερία και Πίστη του στον Κύριο.
Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμοποιούν και μηχανικά μέσα
για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο
πάνω σ' ένα μάγκανο κι αυτό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα.
Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του
είναι ζωγραφισμένη ανέκφραστη αγαλλίαση,
γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.
Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ' ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων
κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέλος του.
Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτικά εξημερωθεί απ' τη χάρη του Θεού,
γι' αυτό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια
και απολαμβάνουν τη θαυμάσια συντροφιά του.
Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ' το προηγούμενο αποτέλεσμα
κι έτσι τον βγάζουν απ' τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ' ένα
μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν.
Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.
ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπροστά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του
τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα.
Ο Φανούριος βγαίνει και απ' αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται
από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέρα
και κλαίει για την αποτυχία του.
ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο
ριγμένο σ' ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ' ένα σκαμνί
και να τον περιζώνουν φλόγες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προσεύχεται
αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκφράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό
κι έτσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση
για όσα βάσανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.
3. Το χτίσιμο του Ναού
Ο Μητροπολίτης τότε του νησιού, ο Νείλος, όταν μελέτησε επισταμένως
την Εικόνα που βρέθηκε, αποφάνθηκε, πως ο Φανούριος ήταν ένας
απ' τους σπουδαιότερους μεγαλομάρτυρες της Πίστεώς μας.
Αμέσως έστειλε αντιπροσωπεία στον ηγεμόνα του νησιού και τον παρακαλούσε
να του δώσει άδεια για ν' ανακαινίσει την Εκκλησία.
Όταν όμως ο ηγεμόνας αρνήθηκε, τότε ο Μητροπολίτης μετέβη ο ίδιος
προσωπικά στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να εξασφαλίσει
απ' τον Σουλτάνο την άδεια που ζητούσε. Επέστρεψε σύντομα στη Ρόδο
κι αναστήλωσε το Ναό ακριβώς στην παλιά θέση του, έξω από τα τείχη της.
Ο Ναός σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί από τότε
ιερό προσκύνημα όλων των Χριστιανών.
4. Στοιχεία που εξάγονται απ' την ανάγνωση της Εικόνας.
Βλέποντας την Εικόνα του Αγίου Φανουρίου που βρέθηκε στη Ρόδο,
εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακόλουθα:
Α. Σαν διαβάσουμε στην Εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως,
πως είναι Ελληνικής καταγωγής.
Β. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς,
για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.
Γ. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορφωμένος
για να γίνει στρατιωτικός.
Δ. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου
έγιναν τον β' ή γ' αιώνα, όταν οι διωγμοί των Χριστιανών
βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους.
Ε. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύεται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας
απ' τα πολλά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.
ΣΤ. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ' τους πιστούς Χριστιανούς
απ' τα χρόνια του μαρτυρίου του σε Χριστιανικούς Ναούς,
για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος Ναός και στη Ρόδο.
Ζ. Απ' την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος
μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία.
5. Ένα ανέκδοτο θαύμα του Αγίου
Θα είναι περίπου δέκα χρόνια τώρα (2000) που ο αγαπητός μας Α.Ψ.
συνταξιούχος αξιωματικός της αεροπορίας, μας διηγήθηκε,
πολύ συγκινημένος το ακόλουθο θαύμα του Μεγαλομάρτυρος:
"Όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του εξαταξίου Γυμνασίου,
δίναμε εξετάσεις. Οι εποχές δύσκολες, η φτώχεια μεγάλη,
και δεν υπήρχαν τα μέσα· ούτε τα στοιχειώδη.
Το γνωρίζω ότι θα φανεί παράξενο, ίσως και αστείο,
αλλά πήγαινα και διάβαζα το βράδυ κάτω από τον γλόμπο
της κολώνας της ΔΕΗ, διότι στο σπίτι δεν είχαμε ρεύμα!
Εκείνο το βράδυ το μάθημα ήταν δύσκολο, η κόπωση μεγάλη
και τα μάτια μου έκλειναν μόνα τους απ' την πολλή νύστα
Το φως του γλόμπου δεν έφθανε νομίζεις μέχρι τις πυκνογραμμένες
σελίδες του βιβλίου, το οποίο φαινόταν τόσο βαρύ.
Η απελπισία με είχε ζώσει και τα νυσταγμένα μάτια μου
ψάχνοντας για βοήθεια και παρηγοριά
έπεσαν σε ένα προσκυνηταράκι που υπήρχε δίπλα στην κολώνα.
Πρόσεξα στο βάθος μιά Εικόνα χάρτινη παλιωμένη,
η οποία φαινόταν ακόμη πιό παλιά, πανάρχαια, στο τρεμάμενο φως
του καντηλιού που έκαιγε μπροστά της.
Πλησίασα και σκύβοντας είδα τον Άγιο που παρίστανε·
ήταν ο Άγιος Φανούριος.
Ήξερα να προσεύχομαι. Τότε υπήρχε ακόμη πολλή ευσέβεια
και αρετή, ακόμη και στον απλό λαό.
Γονάτισα, έκανα τον Σταυρό μου και παρακάλεσα τον Άγιο,
με ταπεινή, τρεμάμενη φωνή και με παιδική απλότητα,
να μου "φανερώσει", σύμφωνα με το όνομά του
...τι θέμα θα "πέσει" αύριο στις εξετάσεις!
Όπως σηκωνόμουν, αφού προσκύνησα την Εικόνα,
για να γυρίσω στο σπίτι μου, παραπάτησα
και το βιβλίο έπεσε κάτω ανοικτό...
Τότε είπα αποφασιστικά μέσα μου: θα διαβάσω μόνο αυτές
τις δύο σελίδες και θα πάω αύριο να γράψω,
ο Άγιος θα κάνη το θαύμα του.
Το είπα και το έκανα, και ω του παραδόξου θαύματος!
Μεγάλη η Χάρη σου Άγιε μου Φανούριε!
Τα τρία από τα τέσσερα θέματα που "έπεσαν" την άλλη ημέρα
ήταν από αυτές τις δύο σελίδες!!!
Ευχαρίστησα θερμά τον Άγιο, τον οποίο από τότε αγάπησα πολύ,
και τον ευλαβούμαι και τον τιμώ σε κάθε ευκαιρία
Πρέπει να συμπληρώσω ότι από τότε έγινε το ίδιο θαύμα
κι άλλες φορές. Πήγαινα μπροστά στην Εικόνα του Αγίου,
προσευχόμουν, παρακαλώντας τον ταπεινά να με βοηθήσει,
έριχνα το βιβλίο κάτω και διάβαζα εκεί που άνοιγε...
--
Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026
ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΦΩΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ (ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟ)
Τῇ 24ῃ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου
ὁ Ἅγιος
Νέος Ἱερομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος ΚΟΣΜΑΣ, ὁ ἐν Ἀλβανίᾳ μαρτυρήσας κατὰ τὸ
ἔτος ͵αψοθ’ (1779) ἀγχόνῃ τελειοῦται
Μεταβυζαντινὴ φορητὴ εἰκὼν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ἁγ.Νικολάου
Ἐλαφοτόπου Ζαγορίου τῆς Ἠπείρου. Ἔργον ΙΗʹ αἰῶνος
ΚΟΣΜΑΣ ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος, ὁ ἀληθῶς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, διδάσκαλος καὶ κήρυξ τοῦ θείου Εὐαγγελίου κατήγετο ἀπὸ τὸ μικρὸν χωρίον τῆς Αἰτωλίας τὸ ὀνομαζόμενον Μέγα Δένδρον. Ἦτο υἱὸς γονέων εὐσεβῶν, παρὰ τῶν ὁποίων ἀνετράφη καὶ ἐξεπαιδεύθη εἰς τὰ γράμματα ἐν νουθεσίᾳ Κυρίου, κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον. Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς ἡλικίαν περίπου εἴκοσιν ἐτῶν, ἤρχισε νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Ἱεροδιάκονον Ἀνανίαν, τὸν καλούμενον Δερβισᾶνον. Ἐπειδὴ ὅμως κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους ἤρχισε νὰ ἀκμάζῃ καὶ νὰ φημίζεται μεγάλως καὶ τὸ σχολεῖον τοῦ Βατοπαιδίου εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, μετέβη ἐκεῖ, ἵνα φοιτήσῃ εἰς τοῦτο μὲ ἄλλους ἀρκετοὺς συμπατριώτας του. Ἐκεῖ συνεπλήρωσε τὴν μάθησιν ὑπὸ διδάσκαλον τὸν Παναγιώτην Παλαμᾶν. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐδιδάχθη καὶ τὴν Λογικὴν ἀπὸ τὸν ἐκ Μετσόβου διδάσκαλον Νικόλαον Τζαρτζούλιον, ὅστις ἦτο ἐκεῖ σχολάρχης μετὰ τὸν σοφώτατον Εὐγένιον.
Ἦτο δὲ οὗτος ὁ Ἱερομάρτυς Κοσμᾶς ἀκόμη τότε λαϊκός, καλούνος Κώνστας. Ἀλλὰ ἂν καὶ τὸ σχῆμα τῶν λαϊκῶν ἔφερεν, ἐφαίνετο σεμνός, ὡς νὰ ἔφερε τὸ μοναχικὸν σχῆμα καὶ κατὰ πάντα τρόπον ἠγωνίζετο καὶ ἤσκει ἑαυτὸν ἕως τῆς τελειότητος. Ἐπειδὴ δὲ κακῇ τῇ τύχῃ ἡ σχολὴ ἐκείνη ἠρημώθη, ἀναχωρησάντων τῶν διδασκάλων, τότε καὶ ὁ καλὸς καὶ ἐνάρετος Κώνστας μετέβη εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Φιλοθέου. Ἐκεῖ κατὰ πρῶτον ἐκάρη Μοναχὸς λαβὼν τὸ ὄνομα Κοσμᾶς, ὑπετάγη δὲ εἰς τὴν ἄσκησιν καὶ τοὺς βαρυτάτους κόπους τῆς μοναχικῆς πολιτείας μετὰ πάσης προθυμίας. Μετὰ δὲ ταῦτα, ἐχούσης τῆς Μονῆς ταύτης τὴν ἀνάγκην ἐφημερίου, ὑπακούσας εἰς τὴν σφοδρὰν προτροπὴν τῶν πατέρων καὶ τὰς παρακλήσεις αὐτῶν, ἐχειροτονήθη ἱερομόναχος. Ἐξ ἀρχῆς δὲ ὁ μακάριος οὗτος ἀνήρ, καὶ ἔτι κοσμικὸς ὤν, πόθον εἶχε πολὺν νὰ ὠφελήσῃ τοὺς ἀδελφοὺς Χριστιανοὺς μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐδιδάχθη καὶ ἔμαθε. Διὸ πολλάκις ἔλεγεν, ὅτι οἱ ἀδελφοί μας Χριστιανοὶ μεγάλην ἔχουσιν ἀνάγκην ἀπὸ λόγον Θεοῦ. Καὶ ὅτι χρέος βαρύτατον ἔχουν ἐκεῖνοι, οἵτινες σπουδάζουν, νὰ μὴ προστρέχουν εἰς τὰ παλάτια τῶν ἀρχόντων καὶ τὰς αὐλὰς τῶν μεγιστάνων διὰ νὰ ἀποκτήσωσι πλοῦτον καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ πρωτίστως νὰ διδάσκωσι τὰς χριστιανικὰς ἀληθείας εἰς τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀνθρώπους, οἵτινες ζῶσιν εἰς τὴν ἀπαιδευσίαν καὶ τὴν ἄγνοιαν, διὰ νὰ ἀποκτήσουν οὕτω μισθὸν οὐράνιον καὶ ἀμάραντον δόξαν...
Ἡ συνέχεια ἐδῶ: https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-24h/syn-24ayg-4-kosmas?start=1
+++
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2026
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΑΧΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ (Παναγία Προυσιώτισσα)
Ταπεινὸ Ἀφιέρωμα
στὴν Πρόμαχο τῆς Ἑλλάδος
ΠΑΝΑΓΙΑ
Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α'.
Τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης Σύ προΐστασαι Πρόμαχος
καὶ τερατουργὸς ἐξαισίων, τῇ ἐκ Προύσσης Εἰκόνι Σου,
Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, καὶ γὰρ φωτίζεις
ἐν τάχει τοὺς τυφλούς, δεινούς τε ἀπελαύνεις δαίμονας
καὶ παραλύτους δὲ συσφίγγεις Ἀγαθή. Κρημνῶν τε σώζεις
καί πάσης βλάβης τοὺς Σοὶ προστρέχοντας.
Δόξα τῷ Σῷ ἀσπόρω Τοκετῷ, δόξα Τῷ Σέ θαυμαστώσαντι,
δόξα Τῷ ἐνεργούντι διά Σοῦ τοιαῦτα τέρατα.
* * *
Τῇ 22ᾳ τοῦ μηνὸς Αὐγούστου ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν ΘΕΟΤΟΚΟΥ ἐν τῷ Πυρσῷ τῆς Εὐρυτανίας
τῆς Προυσιωτίσσης
ΕΙΣ τὰ μέρη τῆς ποτὲ μὲν περιφήμου, νῦν δὲ τεταπεινωμένης Ἑλλάδος [1], κατὰ τὴν Ἐπαρχίαν τοῦ Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων εἶναι ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται Ὄρθρυς, διότι ἀπὸ τὸ ὕψος, τὸ ὁποῖον ἔχει, ὀρθρίζει, ἤτοι βλέπει τὸν ἐρχομὸν τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ ἡλίου πρωτύτερα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα βουνὰ τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος. Πρὸς τὰ δυτικὰ μέρη καὶ νότια τοῦ ὄρους τούτου εὑρίσκονται καὶ ἄλλα ὄρη, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον δύσβατα, ὅσον δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραστήσῃ ὁ λόγος, ἀπὸ αὐτὰ δὲ ἐξέρχονται οἱ δεξιοὶ κλῶνοι καὶ ἀρχαὶ τοῦ Ἀχελῴου ποταμοῦ. Μέσον τῶν ὀρέων τούτων, εἰς τοὺς πλέον βαθυτάτους καὶ δυσαναβάτους τόπους, εὑρίσκεται ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Προυσιωτίσσης.
Ἡ Μονὴ αὕτη περισφίγγεται ἐξόχως κάτωθεν μὲν ὑπὸ ἑνὸς βαθυτάτου χάους, ἄνωθεν δὲ ὑπὸ φοβερωτάτου καὶ ἀβάτου σπηλαίου, τοῦ ὁποίου τὸ Καθολικόν, ἤτοι ἡ Ἐκκλησία, εἶναι μέσα εἰς τὸ σπήλαιον μὲ θόλον καὶ ὡραιοτάτη, ἀφιερωμένη εἰς μνήμην τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐν ταύτῃ εὑρίσκεται καὶ μέρος ἐκ τῆς ἁγίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας μετὰ καί ἄλλων ἁγίων λειψάνων, καὶ μέρος τοῦ Τιμίου Ξύλου. Εἰς δὲ τὰ ἀριστερὰ αὐτῆς πλάγια, εἰς τὸ ἐνδότατον σπήλαιον, εἶναι τὸ Παρεκκλήσιον τῆς Προυσιωτίσσης, εἰκονογραφημένον καὶ μὲ τέμπλον ὡραῖον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἕως τῆς σήμερον ἡ θαυματουργὸς ἐκείνη καὶ εἰς τὴν θέαν ὡραιοτάτη Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου. Ἡ ὁποία, εἰς τὸν καιρὸν τῆς Εἰκονομαχίας Θεοφίλου, ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιφανεστάτην πόλιν τῆς Προύσης, ὡς θέλετε ἀκούσει παρέμπροσθεν, ἥτις, τῇ ἀληθείᾳ, τόσον εἶναι χαριτωμένη καὶ σεβασμία, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ τὴν ἀτενίσῃ τις κατὰ πρόσωπον καὶ νὰ μὴ θαυμάσῃ καὶ δειλιάσῃ. Ἔμπροσθεν δὲ αὐτῆς κρέμανται τρία κανδήλια ἀκοίμητα, ἔχουσι δὲ οἱ πατέρες ἕνα ἀδελφὸν πνευματικὸν προσμονάριον εἰς αὐτὴν πάντοτε.
Περὶ ταύτης τῆς Προυσιωτίσσης θείας Εἰκόνος φέρεται λόγος παλαιός, ὅτι εἶναι ἐξ ἐκείνων, τὰς ὁποίας ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐζωγράφησε· διότι καὶ ἂν δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς τρεῖς ἐκείνας, ὁποῦ ἐπῆγεν ὁ θεῖος Λουκᾶς ἔμπροσθεν εἰς τὴν Παναγίαν πρὸ τῆς ἁγίας της Μεταστάσεως, λέγεται ὅμως ὅτι εἶναι μία ἀπὸ ἐκείνας ὁποῦ μετὰ τὸν θάνατον καὶ Μετάστασιν αὐτῆς ὁ Ἅγιος ἐζωγράφησε...
Ἡ συνέχεια ἐδῶ:
https://msoe.gr/min-augoustos/aygoustou-22a/syn-22ayg-4-theotokos?start=1
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026
Ο Άγιος Απόστολος Θαδδαίος ( ή Ιούδας ή Λεββαίος)
Μνήμη: 21ῃ ΑὐγούστουΤῇ ΚΑ΄ (21ῃ) τοῦ Αὐγούστου μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΘΑΔΔΑΙΟΥ, τοῦ καὶ Λεββαίου καλουμένου
ΘΑΔΔΑΙΟΣ ὁ Ἀπόστολος πατρίδα εἶχε τὴν Ἔδεσσαν, Ἑβραῖος ὢν κατὰ τὸ γένος καὶ ἄριστα γεγυμνασμένος εἰς τὰς θείας Γραφάς. Οὗτος λοιπὸν ἀναβὰς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἵνα προσκυνήσῃ, κατὰ τὰς ἡμέρας Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, καὶ ἀκούσας τούτου τὸ κήρυγμα, καὶ ὑπερθαυμάσας τὴν ἀγγελικὴν ζωήν του, ἐβαπτίσθη ὑπ’ αὐτοῦ. Μετὰ ταῦτα, βλέπων τὸν Δεσπότην Χριστὸν καὶ τὰ ἄπειρα θαύματα, ὅσα ἐτέλει, ἀκούσας δὲ καὶ τὴν διδασκαλίαν του, ἠκολούθησεν αὐτὸν ἕως τὸ σωτήριον πάθος. Μετὰ δὲ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἐπανῆλθεν εἰς τὴν πατρίδα του Ἔδεσσαν, καὶ βαπτίσας τὸν Τοπάρχην Αὔγαρον, ἐκαθάρισε τὸ λείψανον ἐκεῖνο τῆς λέπρας, τὸ ὁποῖον εἶχε μείνει εἰς τὸ μέτωπόν του, καθὼς περὶ τούτου εἴπομεν κατὰ τὴν δεκάτην ἕκτην τοῦ Αὐγούστου. Πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλους διδάξας καὶ φωτίσας καὶ Ἐκκλησίας οἰκοδομήσας, διῆλθε τὰς πόλεις τῆς Συρίας καὶ φθάσας εἰς Βηρυτόν, πόλιν τῆς Φοινίκης, ἐδίδαξε πολλοὺς καὶ ἐβάπτισεν, ἔνθα καὶ τὴν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς χεῖρας Θεοῦ. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν σεπτὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Πέτρου, παρὰ τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ καὶ εἰς τὸ Μοναστήριον τοῦ Πρόβου.
+++