ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ... (ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ)

+++

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ...
(ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ)

 

«ΣΕΑΥΤΟΝ ΤΗΡΕΙ ΑΓΝΟΝ» (ΚΡΑΤΗΣΕ ΑΓΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ) from agiografikesmeletes on Vimeo.

+++

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΠΑΡΘΕΝΟΣ ΜΑΡΙΝΑ

+++

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΠΑΡΘΕΝΟΣ ΜΑΡΙΝΑ

Μνήμη: 17η Ἰουλίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΙΖ΄ (17ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη της Ἁγίας καὶ καλλινίκου Μάρτυρος ΜΑΡΙΝΗΣ

ΜΑΡΙΝΑ ἡ μακαρία κόρη καὶ καλλιπάρθενος Μάρτυς ἦτο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας, τὸν καιρὸν Διοκλητιανοῦ ἢ Κλαυδίου Καίσαρος ἐν ἔτει σο΄ (270), ἀπὸ γονεῖς περιφανεῖς. Ὁ πατὴρ αὐτῆς ἦτο ἱερεὺς τῶν εἰδώλων ἐπίσημος καὶ εἰς ὅλην τὴν πόλιν αἰδέσιμος, Αἰδέσιος δὲ καὶ τὸ ὄνομα. Ἦτο δὲ ἡ κόρη μονογενὴς θυγάτηρ τοῦ πατρὸς αὐτῆς, ὀλίγας δὲ ἡμέρας μετὰ τὴν γέννησιν αὐτῆς ἀπέθανεν ἡ μήτηρ της. Ἔδωκε τότε ὁ Αἰδέσιος τὸ βρέφος εἴς τινα γυναῖκα, ἵνα τὸ θηλάζῃ, ἥτις κατώκει ἔξω τῆς πόλεως δεκαπέντε στάδια.

Τοῦτο δὲ ἴσως ἦτο οἰκονομία Θεοῦ, νὰ δοθῇ ἐκεῖ ἔξωθεν τὸ κοράσιον ὅτι ἐκεῖ ἦσαν Χριστιανοί· ὅταν δὲ ἡλικιώθη ὀλίγον καὶ ὡμίλει, ἤκουσεν ἀπό τινας τὸν λόγον τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως· ἐπειδὴ δὲ ἔτυχεν ἐκ φύσεως ἀγαθῆς ψυχῆς καὶ καλῆς προαιρέσεως, ἔτι δὲ καὶ συνετὴ περισσῶς καὶ φρόνιμος, ἐδέχθη τὸν σωτήριον λόγον εἰς τὴν καρδίαν της εὐθὺς ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀγαθὸς Θεός, αἰώνιος καὶ πολυεύσπλαγχνος καὶ ἔγινε διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων ἄνθρωπος· σταυρωθεὶς δὲ ἑκουσίως ἀνέστη ἐνδόξως καὶ ἀνελθὼν εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐτίμησε μὲ τὴν πατρικὴν συνεδρίαν τὴν φύσιν τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτὰ καὶ ἕτερα ὅμοια ἀκοῦον τὸ χαριτωμένον κοράσιον ἐρρίζωσεν εἰς τὴν ψυχήν της ὁ σπόρος τῆς πίστεως ὡς κόκκος σινάπεως, συνεργούσης τῆς θείας χάριτος, μὲ τὸν καιρὸν δὲ ἀπέδωκε τὸν καρπόν, ὡς εὔκαρπος γῆ καὶ καλλίστη, ἑκατοντατλάσιον, αὐξάνουσα τὴν ὀρθόδοξον πίστιν μὲ τὸ μαρτύριον, καθὼς θέλετε ἀκούσει κατωτέρω σαφέστερον.

Ὅσον ἐπρόκοπτεν ἡ κόρη εἰς τὴν ἡλικίαν τοῦ σώματος, τοσοῦτον ηὔξανεν ἡ γνῶσις καὶ φρονησις αὐτῆς, ἐφλόγιζε δὲ ὁ πόθος τοῦ Χριστοῦ τὴν καρδίαν της καὶ καθ’ ἡμέραν προσηύχετο πρὸς αὐτόν, νὰ τὴν ἀξιώσῃ νὰ γίνῃ κοινωνὸς τῶν Μαρτύρων καὶ μέτοχος. Ὄχι δὲ μόνον εἰς τὴν ψυχὴν ἐμελέτα ταῦτα ἡ θεοφώτιστος, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ λόγου τὰ ἔλεγεν εἰς ἕκαστον, τὸν ὁποῖον ἔβλεπε· ὡμολόγει δὲ εἰς ὅλους ὅτι ἦτο Χριστιανή, ὑβρίζουσα τὰ εἴδωλα. Διὰ ταῦτα καὶ ὁ ψευδώνυμος πατὴρ αὐτῆς, ὁ ἀναιδὴς Αἰδέσιος, τὴν ἐμίσησεν ὁλοψύχως, ἀκούσας τὴν ὁμολογίαν αὐτῆς καὶ δὲν ἤθελε κἂν νὰ τὴν ἴδῃ εἰς τὸ πρόσωπον, ἀλλὰ τὴν ἔκαμεν ἀπόκληρον...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ

+++

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

+++

 ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

Μνήμη: 15ῃ Ἰουλίου

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τον ψυχωφελέστατο σύντομο Βίο
των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΙΕ΄ (15ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων ΚΗΡΥΚΟΥ καὶ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ τῆς μητρὸς αὐτοῦ

 

Τοιχογραφία ἐκ τοῦ ἐξωνάρθηκος τοῦ Καθολικοῦ τῆς
Ἱερᾶς Μονῆς Δοχειαρίου, Ἁγίου Ὄρους Ἄθω.
Ἔργον ΙΗʹ αἰῶνος.

ΙΟΥΛΙΤΤΑ ἡ Ἁγία Μάρτυς ἔζη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϟϛ’ (296)· καὶ κατήγετο μὲν ἐξ Ἰκονίου, φεύγουσα δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν κατέφυγε μετὰ τοῦ υἱοῦ της Κηρύκου εἰς τὴν Σελεύκειαν, ἔνθα εὑροῦσα τὸν αὐτὸν διωγμόν, μετέβη εἰς τὴν Ταρσὸν τῆς Κιλικίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἦτο ἡγεμὼν θηριώδης τις καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος ἐτιμώρει τοὺς Χριστιανούς. Οὗτος συλλαβὼν τὴν Ἁγίαν ἔδειρεν αὐτήν, τὸν δὲ Ἅγιον Κήρυκον, νήπιον ὄντα, χωρίσας ἀπὸ τῆς μητρός του, προσεπάθει διὰ θωπειῶν νὰ τὸν ἑλκύσῃ εἰς ἑαυτόν, ἀλλὰ δὲν ἠδύνατο, ἐπειδὴ τὸ νήπιον, ἐνατενίζον ἀκλινῶς εἰς τὴν μητέρα του, μὲ φωνὴν ὑποψελλίζουσαν ἐπεκαλεῖτο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ Ἅγιος Κήρυκος, παρὰ τὴν νηπιακὴν ἡλικίαν του, ἐκ Θεοῦ βεβαίως κινούμενος, ἐλάκτισεν ὅσον ἠδύνατο τὴν κοιλίαν τοῦ ἡγεμόνος τόσον, ὥστε τὸν ἔκαμε νὰ πονέσῃ, εἶπε δὲ εἰς αὐτόν· «Ἐγὼ τὸν Χριστὸν ἀγαπῶ».

Τούτου ἕνεκα ὁ ἡγεμὼν θυμωθεὶς ἔρριψε τὸ νήπιον ἀπὸ τῶν βαθμίδων τοῦ κριτηρίου· ὅθεν κτυπηθὲν εἰς την κεφαλήν, παρέδωκε τὸ μακάριον τὴν ἁγίαν του ψυχὴν εἰς τὸν Δεσπότην Χριστόν, παρ’ οὗ καὶ ἐστεφανώθη μὲ ἀθλητικὸν στέφανον. Ἡ δὲ μακαρία Ἰουλίττα, δοκιμάσασα πολλὰς βασάνους καὶ μὴ πεισθεῖσα νὰ ἀρνηθῇ τὸν Χριστόν, ἀπεκεφαλίσθη καὶ ἔλαβεν ἡ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτῶν σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν εὐκτήριον Ναὸν τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, εἰς τόπον λεγόμενον Ἀδδῶ.

 

+++

ΤΟ ΠΑΓΩΤΟ ΚΑΙ Η ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ (ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ «ΣΕΜΝΟΤΗΤΑΣ»)

+++

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Μνήμη: 14η Ἰουλίου

* * *

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας χάριτι, Πάτερ κοσμούμενος, σάλπιγξ θεόφθογγος,

ὤφθης τοῦ Πνεύματος, καὶ ἀρετῶν ὑφηγητής,

Νικόδημε θεηγόρε, πᾶσι γὰρ παρέθηκας, σωτηρίας διδάγματα,

βίου καθαρότητος, διεκφαίνων τὴν ἔλλαμψιν,

τῷ πλούτῳ τῶν ἐνθέων σου λόγων,

δι᾽ ὧν ὡς φῶς τῷ κόσμῳ ἔλαμψας.

 * * *

 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ  ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

1. Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

 2. Ὁ διαχρονικὸς Διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

3. «Κολλυβάδες»

 

3. ΝΕΟ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ: ΜΕΓΑ ΕΘΝΕΓΕΡΤΗΡΙΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΚΑΙ «ΚΩΔΩΝΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ»!

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ τοῦ Ἁγιορείτου καὶ σοφωτάτου τῆς Ἐκκλησίας διδασκάλου

Η ΑΡΕΤΗ εἶναι ὄντως μέγα καὶ οὐράνιον πρᾶγμα, ὡς ἔχον πηγὴν καὶ ἀρχὴν τὸν Θεόν, καὶ ὡς τιμῶσα καὶ δοξάζουσα τοὺς φίλους καὶ ἐργάτας αὐτῆς. Δι’ αὐτῆς ἐτιμήθησαν οἱ Ἅγιοι Προφῆται, ἐμεγαλύνθησαν οἱ θεηγόροι Ἀπόστολοι, ἠνδραγάθησαν οἱ καλλίνικοι Μάρτυρες, ἐλαμπρύνθησαν οἱ θεοειδεῖς Ἱεράρχαι καὶ ᾠκειώθησαν τῷ Θεῷ οἱ ἀπ’ αἰῶνος θεοφόροι Πατέρες. Διὰ τῆς ἀρετῆς εἰργάσαντο «ξένα καὶ παράδοξα» ἐν τῷ κόσμῳ οἱ ἀγαπήσαντες ὁλοψύχως τὸν Θεὸν Ἅγιοι καὶ ἀνεδείχθησαν πολύφωτοι φωστῆρες, «λόγον ζωῆς ἐπέχοντες» καὶ φαίνοντες «ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν», πρὸς φωτισμὸν «τῶν ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου» κατὰ τὴν θείαν ρῆσιν καὶ πρὸς σωτηρίαν ψυχῶν αἰώνιον. Ἡ ἀρετὴ ἀναδεικνύει τὸν ἄνθρωπον μακάριον, Ἄγγελον ἐπίγειον, πλήρη θείου φωτός, σιωπῶντα καὶ λαλοῦντα καὶ ὁρώμενον, ἔμψυχον στηλογραφίαν παντὸς καλοῦ καὶ λυσιτελοῦς, κληρονόμον Θεοῦ, συγκληρονόμον Χριστοῦ.

Τῆς ἀρετῆς φίλος γνήσιος καὶ ἀληθὴς ἐργάτης καὶ μυσταγωγὸς καὶ ὑποφήτης «ἔργῳ καὶ λόγῳ» ὑπῆρξε καὶ ὁ θεοφόρος Νικόδημος, ὁ μέγας τῆς Ἐκκλησίας καὶ πολύσοφος διδάσκαλος, τὸ θαῦμα τῶν ἐν Ἄθῳ μοναστῶν, ὁ φαεινὸς ἑωσφόρος τῆς οὐρανίου σοφίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ὁ ἐν ἐσχάτοις λάμψας καιροῖς καὶ καταφωτίζων τῆς οἰκουμένης τὰ πέρατα διὰ τῶν θεοσόφων αὐτοῦ συγγραμμάτων· ἡ εὔηχος σάλπιγξ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἡ μελίρρυτος καὶ σοφωτάτη γλῶσσα, ἡ ἐν «δυνάμει λόγου» διατρανοῦσα καὶ ἀναπτύσσουσα τὰ ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τὰ τῶν Πατέρων συνεπτυγμένα νοήματα· τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς ὁ πρακτικώτατος ὑφηγητής· τῶν πνευματικῶν ἀναβάσεων ὁ θεοειδὴς μυστογράφος καὶ τῶν ἐν αὐταῖς ἐλλάμψεων ὁ θεῖος ἐκφάντωρ· τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας «ὁ στῦλος καὶ τὸ ἑδραίωμα» καὶ τὸ ἐξαίρετον καύχημα, καὶ πάσης αἱρετικῆς καὶ κακοφώνου διδαχῆς ὁ ἰσχυρότατος καθαιρέτης· ὁ πολυειδῶς καὶ πολυτρόπως δοξάσας τὸν Θεόν, καὶ ἐπαξίως παρὰ Θεοῦ δοξασθείς. «Τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω», λέγει Κύριος Παντοκράτωρ.

Οὗτος ὁ πολὺς ἐν σοφίᾳ καὶ μέγας ἐν ἀρετῇ, ὁ περιφανὴς τῆς Ἐκκλησίας φωστὴρ καὶ διδάσκαλος, τὸ στόμα τῶν πάλαι Ὁσίων διδασκάλων θεῖος Νικόδημος, ἐγεννήθη ἐν τῇ νήσῳ τῶν Κυκλάδων Νάξῳ κατὰ τὸ σωτήριον ἔτος 1749, ἐκ γονέων εὐσεβῶν καὶ ἐναρέτων, Ἀντωνίου καὶ Ἀναστασίας, τὸ ἐπίθετον Καλλιβούρση. Διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος ὠνόμασαν αὐτὸν Νικόλαον, καὶ πρῶτοι οὗτοι ἐγαλούχησαν τὸν υἱόν των διὰ τῶν ζωηφόρων τῆς πίστεως ναμάτων, ἐκ βρεφικῆς ἡλικίας. Τρανὴ ἀπόδειξις τῆς θερμῆς τῶν γονέων τοῦ Ὁσίου εὐσεβείας, καὶ μάλιστα τῆς μητρὸς αὐτοῦ, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι βραδύτερον αὕτη ἐγένετο Μοναχή, ἄρασα τὸν ἐλαφρὸν τοῦ Κυρίου ζυγόν, μετονομασθεῖσα Ἀγάθη...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

  

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΠΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ
ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΓΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ
 

Μνήμη: Κυριακὴ μεταξὺ 13ῃς καὶ 19ῃς Ἰουλίου



Ἐδῶ μπορεῖτε νὰ ἀκούσετε σχετικὴ Ὁμιλία

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν ἐν αὐταῖς συνελθόντων Θεοφόρων Πατέρων

 

Ἀλληγορικὴ εἰκὼν τοῦ χοροῦ τῶν Πατέρων τῆς
Ἐκκλησίας προσκυνούντων τὸν Κύριον. Τοιχογραφία
ἐκ τοῦ Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως
τοῦ Σωτῆρος, Μεγάλου Μετεώρου

 

 Τῌ ΑΥΤῌ ἡμέρᾳ Κυριακή, τῶν Ἁγίων Πατέρων μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν ἐν αὐταῖς συνελθόντων Θεοφόρων Πατέρων ἤτοι τῶν τιη΄ (310) τῶν ἐν τῇ πρώτῃ Συνόδῳ συνελθόντων ἐν Νικαίᾳ κατὰ τῶν Ἀρειανῶν, ἐν ἔτει τκε΄ (325), τῶν ρν΄ (150) τῶν ἐν τῇ δευτέρᾳ Συνόδῳ συνελθόντων ἐν Κωνσταντινουπόλει κατὰ Πνευματομάχων, ἐν ἔτει τπα΄ (381), τῶν σ’ (200) τῶν ἐν τῇ τρίτῃ κατὰ τὴν Ἔφεσον συνελθόντων κατὰ Νεστορίου, ἐν ἔτει υλα΄ (431), τῶν χλ΄ (630) τῶν ἐν τῇ τετάρτῃ κατὰ τὴν Χαλκηδόνα συνελθόντων κατὰ τῶν Μονοφυσιτῶν, ἐν ἔτει υνα’ (451), τῶν ρξε΄ (165) τῶν ἐν τῇ πέμπτῃ Συνόδῳ συνελθόντων κατὰ Ὠριγένους καὶ τῶν ὀπαδῶν αὐτοῦ, ἐν ἔτει φνγ΄ (553), τῶν ρο΄ (170) τῶν ἐν τῇ ἕκτῃ συνελθόντων ἐν Κωνσταντινουπόλει κατὰ τῶν Μονοθελητῶν, ἐν ἔτει χπ΄ (680), καὶ τῶν τξζ΄ (367) τῶν ἐν τῇ ἑβδόμῃ Συνόδῳ συνελθόντων ἐν Νικαίᾳ τὸ δεύτερον κατὰ τῶν εἰκονομάχων, ἐν ἔτει ψπα΄ (781).

 

+++

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ

+++

+++

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

 +++

 

+++

"ΔΙΚΑΖΕ ΜΑΡΤΥΣ..." (ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ)

+++

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
 ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΥ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

Μνήμη: 16η Σεπτεμβρίου -  Μνήμη Θαύματος: 11η Ἰουλίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ'.

Θείας πίστεως

Λίαν εὔφρανας τοὺς Ὀρθοδόξους,
καὶ κατῄσχυνας τοὺς κακοδόξους,
Εὐφημία Χριστοῦ καλλιπάρθενε·
τῆς γὰρ Τετάρτης Συνόδου ἐκύρωσας,
ἃ οἱ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν,
Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

 

 

Tῷ αὐτῷ μηνί (Ἰουλίῳ) IA΄, μνήμη τῆς Ἁγίας Mεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Eὐφημίας, ὅτε τόν Tόμον τοῦ τῆς Πίστεως ὅρου τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Xαλκηδόνι συνελθόντων, τουτέστι τῆς ἁγίας καί Oἰκουμενικῆς Δ΄ Συνόδου, ἐκράτυνεν.

Στιχ. Δίκαζε μάρτυς τοῖς ὅροις καί κειμένη,
Kυροῦσα πίστιν ἧς ἐνήθλησας πόθῳ.

Ἡ Ἁγία αὕτη καί καλλίνικος Mάρτυς Eὐφημία, ἦτον κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Πρίσκου ἀνθυπάτου Pώμης ἐν ἔτει σπη’ (288). Ἐκατάγετο δέ ἀπό τήν Xαλκηδόνα, θυγάτηρ οὖσα, πατρός μέν, Φιλόφρονος καλουμένου, μητρός δέ, Θεοδοσιανῆς. Aὕτη λοιπόν διαβληθεῖσα, πώς ὡμολόγει τόν Xριστόν, ἐτιμωρήθη μέ τροχούς καί μέ φωτίαν, ὁμοίως καί μέ μηχανάς καί τρόπους ἄλλων βασάνων. Ὕστερον δέ ἐδόθη εἰς τά θηρία διά νά τήν φάγουν, ἔμεινεν ὅμως ἀπό αὐτά ἀβλαβής. Eἶτα δαγκαθεῖσα ὀλίγον ἀπό μίαν ἀρκούδαν, καί προσευ­χηθεῖσα, παρέδωκε τήν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ μέσα εἰς τό θέα­τρον. Tό δέ τίμιον αὐτῆς λείψανον ἀπετέθη μέσα εἰς μίαν θήκην.

Μετά δέ παρέλευσιν χρόνων πολλῶν, ὅτε ἐπλατύνθη ἡ εὐσέβεια εἰς τόν κόσμον, τότε ἔγινε τοιοῦτον τεράστιον εἰς τάς ἡμέρας Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι’ (410). Ἕνας μοναχός καί ἱερεύς, Eὐτυχής ὀνομαζόμενος, ἔγινεν ἀρχηγός αἱρέσεως. Ἔλεγε γάρ ὁ φρενοβλαβής, ὅτι ὁ Kύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Xριστός ἔχει μίαν μόνην φύσιν, τήν τῆς θεότητος δηλαδή, καί μίαν μόνην ἐνέργειαν τήν τῆς θεότητος, ὅστις ἐκα­θηρέθη ἀπό τόν Ἅγιον Φλαβιανόν τόν Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως. Ὁ δέ δυστυχής Eὐτυχής μεταχειρισθείς ὄργανα καί μέσα τούς τοῦ βασιλέως ἀθέους εὐνούχους, δέν ἔπαυε ταράττων τήν Ἐκκλησίαν, καί ἐνέδρας ποιῶν, ἕως οὗ ὁ βασιλεύς Θεοδόσιος ἐτελεύτησεν.

Ἡ ἐν Χαλκηδόνι Ἁγία Οἰκουμενικὴ Δ΄ Σύνοδος

Ὅτε δέ ὁ Mαρκιανός ἐβασίλευσε μαζί μέ τήν Πουλχερίαν, ἐπρό­σταξε νά γένῃ Oἰκουμενική Σύνοδος ἐν Xαλκηδόνι ἐν ἔτει υνα’ (451). Ὅθεν ἐσυνάχθησαν ἑξακόσιοι τριάκοντα Ἐπίσκοποι. Ἐποίησαν δέ ἀμ­φότερα τά μέρη, τά τῶν Ὀρθοδόξων δηλαδή καί τά τῶν κακοδόξων Mονοφυσιτῶν, δύο τόμους, ἤτοι βιβλία. Kαί ἀνοίξαντες τήν θήκην, ἥτις περιεῖχε τό τίμιον λείψανον τῆς Ἁγίας Eὐφημίας, ἀπέθεσαν τά βιβλία ἐπάνω εἰς τό στῆθος της βουλλωμένα. Ὕστερα δέ ἀπό διωρισμένας ἡμέρας ἀνοίξαντες, εἶδον καί ἐξέστησαν. Ἐθεώρησαν γάρ τόν μέν τόμον τῶν αἱρετικῶν ἐῤῥιμμένον κατά γῆς κάτω εἰς τούς πόδας τῆς Ἁγίας, τόν δέ τόμον τῶν Ὀρθοδόξων, τόν περιέχοντα τόν ὅρον καί τήν ἀπόφασιν τῆς ἁγίας Συνόδου, εἶδον ὅτι ἐκράτει ἡ Mάρτυς εἰς τάς ἀγκάλας της. Tούτου δέ γενομένου, ἐθαύμασαν ἅπαντες διά τό τοι­οῦ­τον τεράστιον. Kαί οἱ μέν Ὀρθόδοξοι ἐστηρίχθησαν εἰς τήν πί­στιν καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, τόν ποιοῦντα καθ’ ἑκάστην μεγάλα καί παράδοξα πρός ἐπιστροφήν καί διόρθωσιν τῶν πολλῶν. Oἱ δέ αἱρετικοί Mονοφυσῖται κατησχύνθησαν.

(Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστής τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ, τόμ. Γ´, Ἀθήνα: Δόμος, 2005)

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 
ΕΥΦΗΜΙΑ ἡ πανεύφημος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἤκμαζε κατὰ τους χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος τῶν Ρωμαίων Διοκλητιανοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη σπδ΄-τε΄ (284-305), εἶναι δὲ αὕτη, ἥτις θαυμασίως ἐκράτυνε τὸν ὅρον τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνελθούσης Ἁγίας Τετάρτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ρμη΄ (148) ἔτη περίπου ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου αὐτῆς ἤτοι ἐν ἔτει ὑνα΄ (451). Αὕτη ἦτο ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ὁ μὲν πατήρ της ὠνομάζετο Φιλόφρων καὶ ἦτο περιφανὴς καὶ πλούσιος, συγκλητικὸς τὸ ἀξίωμα, ἡ δὲ μήτηρ της ἐκαλεῖτο Θεοδοσιανή, ἦτο δὲ γυνὴ εὐσεβὴς καὶ συμπαθεστάτη εἰς τοὺς πτωχούς. Ἀπὸ τοιαύτην ὅθεν ρίζαν ἀγαθὴν ἐκβλαστήσασα ἡ καλλίνικος Εὐφημία δὲν ἤργησε νὰ καταστῇ ὀνομαστὴ καὶ πανεύφημος διὰ τὴν πρὸς Χριστὸν πίστιν καὶ εὐσέβειαν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὡς εἴπομεν, ἐβασίλευε τῶν Ρωμαίων ὁ Διοκλητιανός, ὅστις ἐκίνησε μέγαν διωγμὸν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, ἡγεμόνευε δὲ εἰς τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς ὁ Πρίσκος, ἔχων συγκάθεδρόν του φιλόσοφόν τινα Ἀπελλιανόν, ὁ ὁποῖος ἦτο καὶ ἱερεὺς τοῦ ψευδωνύμου θεοῦ Ἄρεως. Ὅταν λοιπὸν ἔφθασεν ἡ ἑορτὴ τοῦ θεοῦ των, ἐστάλησαν πανταχοῦ γράμματα, προσταγαὶ καὶ κήρυκες εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν Χαλκηδόνος, προσκαλοῦντες ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἄρεως· ὅσοι δὲ ἐναντιωθοῦν καὶ δὲν ἔλθουν εἰς τὴν Χαλκηδόνα, ὅπου ἦτο ἡ ἑορτὴ καὶ ὁ ναὸς τοῦ Ἄρεως, νὰ φονεύωνται μὲ πικρὰς βασάνους. Τότε λοιπὸν ὅσοι ἦσαν Χριστιανοὶ καὶ εὐσεβεῖς συνηθροίζοντο ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἀπετέλουν ὁμάδας καὶ συντροφίας, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλοι μὲν ἐκλείοντο εἰς οἰκίας, ἄλλοι δὲ κατέφευγον εἰς τὰς ἐρημίας, εἰς προσευχὰς καὶ δεήσεις σχολάζοντες καὶ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν λατρεύοντες.

Ἑνὸς τοιούτου τάγματος Χριστιανῶν καὶ μιᾶς τοιαύτης ὁμάδος καὶ συντροφίας ἦτο πρώτη καὶ ὁδηγὸς ἡ ἔνδοξος Εὐφημία· ἀφοῦ δὲ συνηθροίσθη ἡ ἑορτή, ὁ Ἀπελλιανὸς παρεκίνησε τὸν ἡγεμόνα νὰ συλλάβῃ πολλὰ πλήθη τῶν Χριστιανῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν καλλιπάρθενον Εὐφημίαν μὲ τοὺς συντρόφους της, ἡ ὁποία καὶ κατὰ τὸ κάλλος τοῦ σώματος καὶ τῆς ἀρετῆς, καὶ διὰ τὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας καὶ τοῦ γένους τὴν εὐγένειαν ἔλαμπεν ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ὡς λαμπρὸς καὶ περιφανὴς ἀστήρ· ἦτο δὲ ἡ συντροφία της ὅλη τεσσαράκοντα ἐννέα...

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

+++