ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ

+++

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

ΑΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

 

Ἀναρτήσεις σχετικές μὲ τὸν Ἅγιο

1. Βίος τοῦ Ἁγίου Πατρός ἡμῶν Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/λεως

2. Ὑπόμνημα στὴν Ἀνακομιδὴ τοῦ τιμίου Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Πατρός ἡμῶν Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/λεως

3. Ἀπολυτίκιον (Νίκην ήνεγκε τῃ Εκκλησίᾳ...)

4. Ἀπὸ τὴν Εἰκονολογία τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν
Νικηφόρου Πατριάρχου Κων/λεως

5. Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος, Πατριάρχης Κων/λεως

ὁ Ὁμολογητὴς

 



Μνήμη: 2α Ἰουνίου
Ἀνακομιδή: 13η Μαρτίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

Τῇ Β΄ (2ᾳ) τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη του ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ὁ ἁγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐγεννήθη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ψνη΄ (758), γέννημα καὶ θρέμμα τῆς βασιλευούσης τῶν πόλεων. Οἱ γονεῖς αὐτοῦ, Θεόδωρος καὶ Εὐδοκία ὀνομαζόμενοι, ἦσαν εὐγενεῖς καὶ ὀνομαστοί, διότι ὁ πατήρ του ἦτο ἀπογραφεὺς καὶ νοτάριος τῶν προσταγμάτων καὶ διαταγῶν τοῦ βασιλέως. Διαβληθεὶς δὲ εἰς τὸν βασιλέα ὅτι προσκυνεῖ τὰς θείας Εἰκόνας, κατεξεσχίσθη διὰ δαρμῶν καὶ μαστιγώσεων καὶ ἐξωρίσθη εἰς τὴν πόλιν Μύλασα, φρούριον ὀχυρὸν καὶ φοβερὸν ἀπομονωτήριον παραθαλάσσιον, κείμενον εἰς τὴν ἐν τῇ Μικρᾷ Ἀσίᾳ Καρίαν, μὲ θρόνον Ἐπισκόπου τετιμημένην, ὑπαγόμενον ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Σταυρουπόλεως. Μετὰ ταῦτα, ἀνακληθεὶς ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ μὴ ὑπακούσας εἰς τὰ παράνομα τοῦ βασιλέως προστάγματα, πάλιν ἐξωρίσθη εἰς τὴν Νίκαιαν, ὅπου, διατρίψας ἐπὶ ἓξ ἔτη, μὲ πολλὰς κακοπαθείας ἐτελείωσε τὴν ζωήν του ὁ ἀξιομακάριστος.

Ὁ δὲ υἱὸς τούτου, ὁ τίμιος οὗτος Νικηφόρος, ἀφ’ ὅτου σχεδὸν ἐγεννήθη, ἐγαλουχήθη ἐντὸς τῶν σπαργάνων τῆς ὀρθοδοξίας. Ἀφ’ οὗ δὲ διῆλθε τὴν νηπιακὴν ἡλικίαν καὶ ἐξεπαιδεύθη καλῶς εἰς τὰ Ἱερὰ Γράμματα, ἐγένετο βασιλικὸς γραμματεύς. Κατόπιν θεωρήσας ἅπαντα τὰ τοῦ κόσμου ὡς σκύβαλα καὶ ὑφάσματα τῆς ἀράχνης, ἀνεχώρησεν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως καὶ μετέβη εἰς τὴν Προποντίδα. Ἐκεῖ δὲ μόνος εὑρισκόμενος, μόνῳ τῷ Θεῷ προσεῖχε καὶ ἐσχόλαζεν ἀσκούμενος εἰς πόνους καὶ ταλαιπωρίας. Καὶ ἐπειδὴ ὁ μέγας Ταράσιος, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐτελεύτησεν, ὁ τότε βασιλεὺς Νικηφόρος Πατρίκιος καὶ Γενικὸς Λογοθέτης, ὁ ἐν ἔτει ωβ΄ (802) βασιλεύσας, ἐπίεσε τὸν ἅγιον Νικηφόρον καὶ ἐγένετο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἐν τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς βασιλείας του, ἤτοι ἐν ἔτει ωϛ΄ (806), κατὰ τὴν Κυριακὴν τοῦ Πάσχα.

Ἀναπαυθέντος δὲ μετ’ ὀλίγον τοῦ βασιλέως Νικηφόρου, διεδέχθη τὴν βασιλείαν ὁ υἱός του Σταυράκιος, ἐν ἔτει ωια΄ (811). Ἀποθανόντος δὲ καὶ τούτου ταχέως, διότι δύο μῆνας μόνον ἐβασίλευσε, διεδέχθη τὴν βασιλείαν Μιχαὴλ ὁ Κουροπαλάτης ὁ καὶ Ραγκαβὲ ἐπονομαζόμενος, ὁ εὐσεβέστατος ἐκεῖνος καὶ ἀγαθὸς Αὐτοκράτωρ.

Τοῦτον δὲ καταβιβάσας ἐκ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου Λέων ὁ πέμπτος, ὁ Ἀρμένιος, ἐγένετο βασιλεὺς ἐν ἔτει ωιγ΄ (813) καὶ ἐκινήθη ὁ ἀλιτήριος κατὰ τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καὶ κατὰ τῆς εὐσεβοῦς ἡμῶν πίστεως. Ὅσους δὲ λόγους εἶπεν ἐλέγχων ὁ σεβάσμιος πατὴρ καὶ Ἅγιος οὗτος Νικηφόρος πρὸς τὸν δυσσεβῆ ἐκεῖνον βασιλέα διὰ τὴν τῶν ἁγίων Εἰκόνων προσκύνησιν, ἀδύνατον εἶναι νὰ γράψῃ τις. Ὅθεν, ὀργισθεὶς ὁ θεομισὴς τύραννος, κατεβίβασε τὸν Ἅγιον ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου, ἐξώρισεν αὐτὸν καὶ ἐφυλάκισε, προστάξας νὰ μὴ λάβῃ ὁ ἀοίδιμος οὐδεμίαν παρ’ οὐδενὸς παραμυθίαν. Οὕτω λοιπὸν ἔζησεν ὁ γενναῖος τῆς εὐσεβείας ἀγωνιστής, κακοπαθῶν καὶ ταλαιπωρούμενος ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἕως οὗ ὁ δείλαιος βασιλεὺς ἀπώλεσε τὴν ψυχήν του, κατακοπεὶς μεληδὸν ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ ἐν τῷ Φόρῳ Ναοῦ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων ὑπὸ τῶν οἰκείων του καὶ μάλιστα ὑπὸ Μιχαὴλ τοῦ Τραυλοῦ.

Ὁ δὲ μακάριος Νικηφόρος, καταπονηθεὶς ἐκ τῶν πολυχρονίων ταλαιπωριῶν καὶ εἰς τὸ ἑβδομηκοστὸν ἔτος τῆς ἡλικίας του εὑρισκόμενος, παρέδωκε τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ. Διότι ἐννέα ἔτη διήνυσεν ἐν τῇ πατριαρχείᾳ, δεκατρία δὲ ἐν τῇ ἐξορίᾳ. Κατὰ δὲ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώματος ἦτο κατὰ πάντα ὅμοιος πρὸς τὸν ἅγιον Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας, ἐκτὸς τῆς γενειάδος καὶ τῆς κόμης, τὴν ὁποίαν ὁ μὲν θεῖος Κύριλλος εἶχε βοστρυχοειδῆ, ὁ δὲ ἅγιος Νικηφόρος κατάλευκον. Ἀλλ’ οὔτε τὴν ρῖνα εἶχεν οὗτος μακράν, οὔτε τὰ χείλη παχέα, ὡς εἶχε ταῦτα ὁ μέγας Κύριλλος. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν σεπτὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τῶν Μεγάλων, ὅπου εὑρίσκεται καὶ τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον. Ἡ δὲ ἀνακομιδὴ τῶν ἁγίων αὐτοῦ λειψάνων ἑορτάζεται κατὰ τὴν ιγ΄ (13ην) τοῦ μηνὸς Μαρτίου.

 

+++

Η ΥΠΟΚΛΟΠΗ ΤΟΥ «ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ»

+++

+++

ΣΤΗΝ ...ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΜΑΣ!...

 +++

 ΣΤΗΝ ...ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΜΑΣ!...

ΙΟΥΝΙΟΣ 2026

 

1

 

 

 

 

 

+++

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

--

 

 --

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ

 +++

 

+++

ΟΣΙΟΣ ΙΣΑΑΚΙΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

 

*  *  *

 

 

 

+++

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΙΣΣΑ

--

--

Διαβάστε εδώ τον Βίο της Αγίας

--

ΣΑΛΟΤΗΤΑ: Η ΘΕΙΑ ΤΡΕΛΛΑ...

+++

 

ΣΑΛΟΤΗΤΑ: Η ΘΕΙΑ ΤΡΕΛΛΑ...

 

 Μνήμη: 28η Μαΐου

Μνήμη: 21η Ἰουλίου

« Ἡ γάρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου, μωρία παρά τῶν Θεῶ ἐστίν» 
Πρός Κορινθίους 3,19.

«Ἡ ζωή καί ἡ ἀλήθεια τοῦ «ἄλλου κόσμου» εἶναι ἀντίθετη ἀπό τή ζωή καί τήν ἀλήθεια τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ «ἄλλου κόσμου», πρέπει μέ τή ζωή του νά δείξει αὐτή τήν ἀντίθεση. Ἔτσι ὁ Σαλός, συνδυάζοντας τή μεγαλύτερη αὐτοεγκατάλειψη καί αὐτοταπείνωση μέ τόν μεγαλύτερο ἡρωισμό, προσπαθεῖ νά ἀνατρέψει τά κατεστημένα ὅταν αὐτά δέν ἐξυπηρετοῦν ἀνώτερους σκοπούς καί καταντοῦν κενό γράμμα μίας φορμαλιστικῆς ἠθικῆς καί ἑνός κοινωνικοῦ εὐπρεπισμοῦ.» (Ernst  Benz)

Πόσες φορές σᾶς ἔχει τύχει νά ἀκούσετε τήν φράση «σάλεψες;» ἤ τόν χαρακτηρισμό, «αὐτός εἶναι σαλεμένος», πού σημαίνει ὅτι αὐτός γιά τόν ὁποῖο ἀναφερόμαστε τά ἔχει χαμένα, εἶναι τρελός ἤ δέν ξέρει τί κάνει.

Καί ὅμως, ἡ φράση αὐτή, δηλαδή τό «σαλεμένος», πέρα ἀπό τήν κοινή της καθημερινή χρήση, περιέχει μία ἀπό τίς πιό ἐνδιαφέρουσες καί σημαντικές  θρησκευτικές διαστάσεις τῆς ὀρθόδοξης μοναστικῆς ἱστορίας. Ἀναφέρεται στούς λεγομένους κατά «Χριστόν Σαλούς», δηλαδή τούς «τρελούς γιά τόν Θεό», δηλαδή τούς ἰδιότυπους ἁγίους  πού χαρακτηρίστηκαν σάν σαλεμένοι, σάν τρελοί, σύμφωνα μέ τά κοινά κατεστημένα πρότυπα. Πίσω  ὅμως ἀπό αὐτή τήν τρέλα τους, κρύβονταν καί  κρύβεται μία πραγματικά ἐκπληκτική διάσταση τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητάς τους, μία διάσταση πού ἦταν πλήρης θείας Χάριτος...

...Ἡ ἐπικράτηση  τούς περασμένους αἰῶνες ἑνός  ἄκρατου ὀρθολογισμοῦ, γέννησε ὅλες τίς σύγχρονες ψυχοπάθειες, μέ ἀποτέλεσμα, ὅλη ἡ ἐκσυγχρονισμένη κοινωνία μας νά χαρακτηρίζεται συχνά σάν ψυχικά ἄρρωστη. Στόν ἀντίποδα τοῦ ὀρθολογισμοῦ, μέ τήν ἔννοια τῆς Σαλότητας  ἀποδίδεται ἕνα εἶδος «θείας τρέλας», στήν πραγματικότητα μία στάση ζωῆς πού κρατοῦσαν ὁρισμένοι μοναχοί καί Χριστιανοί ἀσκητές, κυρίως τά πρῶτα χρόνια τῆς ἐπικράτησης τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιά νά καυτηριάσουν τήν θρησκευτική ὑποκρισία πού εἶχε ἀρχίσει τότε νά κυριαρχεῖ...

 

...Ἡ σημερινή ἐποχή εἶναι γνωστό πώς ἔχει ἀπορρίψει τά  θρησκευτικά, ἀλλά καί κάθε εἴδους ἐσωτερικά ἰδανικά, ἐνῷ ἔχει θεοποιήσει αὐτά ἀκριβῶς γιά τά ὁποία εἶχαν ἀγωνιστεῖ οἱ Σαλοί νά καυτηριάσουν μέ τόν τρόπο τῆς ζωῆς τους. Χλιδή καί πρόκληση, ἀντί  προσευχῆς  καί κατάνυξης. Ὑποκρισία καί διαφθορά, ἀντί ἁγνότητας καί  τιμιότητας. Πολυπλόκαμη πλεονεξία ἀντί τῆς λιτότητας. Ἄκρατος καταναλωτισμός, ἀντί τῆς ἐγκράτειας.  Αὐτοπροβολή καί  αὐτοεπίδειξη ἀντί τοῦ αἰσθήματος τῆς ταπεινότητας. Καί ὅλα αὐτά μέσα στό πνεῦμα τοῦ σκληροῦ ἀνταγωνισμοῦ πού καταξιώνει τά ἰδανικά τοῦ πολιτισμοῦ μας.

Ὁ «πετυχημένος» τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ, ντύνεται μέ τά ἀκριβότερα ροῦχα, λούζεται μέ τά ἀκριβότερα ἀρώματα, κυκλοφορεῖ μέ τήν δερμάτινη τσάντα του καί μέ τά ἀκριβότερα μοντέλα αὐτοκινήτων, κοιτάζοντας συνέχεια τό πανάκριβο χρυσό ρολόι του. Ὁποία  τραγική ἀντίθεση μέ τόν ἀχτένιστο, κουρελιάρη, βρώμικο, ξυπόλυτο ἐκεῖνο Σαλό, πού  κοιμᾶται στά σκαλοπάτια κάποιας ἐκκλησίας. Ἄραγε, ποιός ἀπό τούς δύο εἶναι πιό εὐτυχισμένος καί τό κυριότερο ποιός θά ἔχει τήν δικαίωση στήν αἰωνιότητα; Ὁ πλούσιος ἤ ὁ φτωχός Λάζαρος ;

Κάποτε, τά παλιά χρόνια, στά ἑλληνικά χωριά ὑπῆρχε ὁ «τρελός» του χωριοῦ. Ἦταν ὁ μόνος πού εἶχε τήν δυνατότητα νά ἀποκαλύπτει φωναχτά τά ἁμαρτήματα τῶν συγχωριανῶν του καί νά καυτηριάζει τά «κακῶς κείμενα». Σήμερα δέν  ὑπάρχει ὁ τρελός του χωριοῦ καί ὅσοι μείνανε τούς ἔχουν κάνει  τρόφιμους ψυχιατρείων. Ἄλλωστε σέ λίγο καιρό δέν θά ὑπάρχουν οὔτε καί χωριά.

Σήμερα, ἄν ὑπῆρχε κάποιος ἅγιος Σαλός καί κυκλοφοροῦσε στούς δρόμους τῶν μεγαλουπόλεων, σίγουρα θά πίστευε πώς αὐτός εἶναι ὁ λογικός, ἐνῷ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία εἶναι μία Σαλότητα τυφλωμένη ἀπό τήν «ἁμαρτία» της, δηλαδή τή θεοποίηση τῆς ἡδονῆς καί τῆς κάθε εἴδους καταναλωτικῆς ἀπόλαυσης. Καί τό χειρότερο, αὐτή ἡ «ἁμαρτία» εἶναι τό ἔμβλημα τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ», τό πιστοποιητικό της «προόδου», ἡ σημαία τοῦ «πολιτισμοῦ» καί ἔγινε τό καλύτερο ἐμπορικό προϊόν στά «ρεάλιτυ σόου» καί στά δελτία εἰδήσεων ἀπό τίς ὀθόνες τῆς τηλεοράσεως, γεμίζοντας τίς τσέπες τῶν αὐτόκλητων σωτήρων τῆς σύγχρονης ψυχασθένειας. Τό σκάνδαλο, ἡ φυσική ἀνωμαλία καί ἡ κάθε εἴδους διαστροφή προβάλλεται μέ κάθε μέσο σάν πρότυπο μίας ἀρρωστημένης κοινωνίας καί εἶναι προϊόν ἄκρατου πλουτισμοῦ...

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο «Σαλότητα: ἡ Θεία τρέλα καὶ οἱ Ἀναρχικοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας»

+++