Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 +++

 

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 

 +++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑ, Η ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΑΣ ΜΑΝΟΥΛΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ...ΘΗΛΑΖΟΥΜΕ!

+++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑ

(Σύναξις: 3η Ἰουλίου)


Η ιερὰ Εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης, σύμφωνα με προφορικές
παραδόσεις, βρισκόταν στη Λαύρα του Όσιου Σάββα του Ηγιασμένου.
Πριν κοιμηθεί ο Όσιος Σάββας είπε σ' αυτούς που ήταν γύρω από το κρεβάτι του,
ότι κάποτε θα επισκεφθεί τη Λαύρα κάποιο βασιλοπαίδι, Σάββας ονομαζόμενος
και αυτός, στον οποίο έπρεπε να δοθεί η Εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης,
μαζί με αυτήν της Τριχερούσης, ως ευλογία.

Αυτό πραγματοποιήθηκεε τον 13ο αιώνα, όταν τη Λαύρα επισκέφθηκε
ο Άγιος Σάββας, πρώτος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας και κτήτορας
της Ιεράς Μονής Χιλιανδαρίου του Αγίου Όρους.
Αυτός μετέφερε την Αγία αυτήν Εικόνα στο Άγιο Όρος,
και συγκεκριμένα στη Μονή την οποία ο ίδιος ίδρυσε.
Ο Άγιος Σάββας την αφιέρωσε στο σερβικό Κελλί των Καρυών «Τυπικαριό»,
όπου ο ίδιος συχνά διέμενε και όπου υπάρχει μέχρι σήμερα, τοποθετημένη
στο τέμπλο στα δεξιά της Ωραίας Πύλης, δηλαδή στη θέση της Εικόνας του Χριστού,
η οποία εδώ βρίσκεται στα αριστερά, αντίθετα με την επικρατούσα συνήθεια.


** * * * * * * * * * * * * * * *

Από το Περιοδικό "Άγιος Κυπριανός"

+++

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (1)

--

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΗΣΑΪΟΥ

(Ἐκ τῶν «Λόγων ΚΘ΄»)

 

(Μνήμη: 3 Ἰουλίου)

 

«Ὁ αὐτὸς (Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος) εἶπεν, ὅτι καθεζομένου μου ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ

πρὸ ἐτῶν κγ’, ἦλθεν ἀδελφός τις πρός με καὶ νίψας αὐτοῦ τοὺς πόδας, ἤρξατο

ὁμιλεῖν μοι καὶ λέγειν· θέλω Ἀββᾶ κἀγὼ οἰκῆσαι τὴν ἔρημον ταύτην· καὶ λέγω αὐτῷ,

ἐὰν δύνῃ ὑπομεῖναι ἔχεις προκόψαι. Καὶ ταῦτα μὲν τῇ γλώσσῃ ἔλεγον,

τῇ δὲ καρδίᾳ κατέκρινα αὐτόν.

«Ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: Ἐνῶ ἡσύχαζα στὴν ἐσωτέρα ἔρημο, πρὶν 23 χρόνια, ἦλθε σ’ ἐμένα κάποιος Ἀδελφός. Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔπλυνα τὰ πόδια, ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ καὶ μοῦ λέει: Θέλω καὶ ἐγὼ Ἀββᾶ νὰ κατοικήσω στὴν ἔρημο αὐτήν.

Καὶ τοῦ λέω: Ἐὰν μπορεῖς νὰ ὑπομείνης, θὰ προκόψης. Καὶ αὐτὰ μὲν τὰ ἔλεγα μὲ τὴν γλώσσα μου, μέσα στὴν καρδιά μου ὅμως τὸν κατέκρινα.

Μετὰ δὲ τὸ ἀναχωρῆσαι αὐτὸν ἀνέστην τοῦ εὔξασθαι, καὶ γίνομαι ὡς ἐν ἐκστάσει,

καὶ θεωρῶ ἄνδρα φοβερὸν τῷ εἴδει, ἔκλαμπρον τῇ ὄψει,

κατέχοντα ρομφαίαν πύρινον καὶ λέγοντα πρός με:

 

Ἀφοῦ ἀνεχώρησε σηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ καὶ περιῆλθα σὰν σὲ ἔκστασι,

καὶ βλέπω ἕναν ἄνδρα φοβερὸ στὴν μορφή καὶ ὁλόλαμπρο στὸ πρόσωπο,

νὰ κρατῆ πύρινη ρομφαία καὶ νὰ μοῦ λέγη:

Εἰπὲ γέρων, τὶς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐστερέωσε; καὶ λέγω αὐτῷ, ὁ Θεός·

καὶ πάλιν λέγει, τὶς ἐμέτρησε τον οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ τὴν γῆν δρακί; (Ἡσαΐας μ’ 12),

τὶς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ; Τὶς ἐκρέμασε τὸ στερέωμα καὶ

ἐπέσφιγξεν αὐτὸ ἀδέσμως; Τὶς ἐσφράγισε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ἄβυσσον ἐχαλίνωσε;

Τὶς ἐκρέμασε νεφέλας καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν ἐκέλευσε; Τὶς ἐποίησεν ἥλιον καὶ ἤδρασε σελήνην καὶ ἠγλάϊσεν ἀστέρας; Τὶς ἐλεύκανε χιόνα καὶ κρύσταλλον; Τὶς δὲ ἐξαντλεῖ

τὸν βυθὸν νεφέλαις καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν, καὶ τοὺς ὄμβρους ρογεύειν ἐπὶ προσώπου

πάσης τῆς γῆς; τὶς ἐθησαύρισεν ἀνέμους καὶ σταθμῷ ἀκραδάντῳ ἀπέκλεισε;

Τὶς ὁ τὰς καρδίας ἐτάζων καὶ νεφροὺς ἐρευνῶν; (ψαλμ. ζ’ 10), καὶ ἐννοίας ἐμβατεύων,

καὶ γογγυσμοὺς διακρίνων, βλέπων ἀβύσσους, θεωρῶν τὰ ἐν τῷ σκότει;

«Πές μου, Γέροντα, ποιὸς δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ στερέωσε τὴν γῆ;

Καὶ λέω πρὸς αὐτόν: ὁ Θεός. Καὶ πάλι λέει: Ποιὸς μέτρησε μὲ τὴν σπιθαμή του

τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆ μὲ τὴν παλάμη του; Ποιὸς ἔστησε σταθμισμένα τὰ βουνὰ

καὶ ζυγισμένα τὰ δασωμένα φαράγγια; Ποιὸς συνέθεσε τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ

καὶ τὸ περιέβαλε μὲ τέτοιους νόμους, ὥστε νὰ μένη ἀσάλευτο;

Ποιὸς περιώρισε τὴν θάλασσα καὶ χαλιναγώγησε τὴν ἄβυσσο;

Ποιὸς κρέμασε στὸν οὐρανὸ τὰ σύννεφα καὶ τὰ διέταξε νὰ βαστάζουν

τὰ νερά τῶν βροχῶν; Ποιὸς δημιούργησε τὸν Ἥλιο, ἐδραίωσε τὴν Σελήνη

καὶ κατελάμπρυνε τὰ ἀστέρια; Ποιός λεύκανε τὸ χιόνι καὶ τοὺς πάγους;

Ποιὸς ἐπίσης μετατρέπει ὁλόκληρη τὴν θάλασσα σὲ σύννεφα καὶ τὰ ρυθμίζει,

ὥστε νὰ δίνουν εἰρηνικὲς βροχὲς σὲ ὅλη τὴν Οἰκουμένη;

Ποιὸς μπορεῖ νὰ χειρίζεται τὸν θησαυρὸ τῆς δυνάμεως τῶν ἀνέμων καὶ τὸ κάνει

μὲ τόσο ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δοκιμάζει τὶς προαιρέσεις

τῶν καρδιῶν καὶ ἐρευνᾶ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσέρχεται ἀκόμη

καὶ στοὺς λογισμοὺς καὶ διακρίνει τοὺς γογγυσμούς, βλέποντας τὶς ἀβύσσους

τῶν ψυχῶν καὶ γνωρίζοντας σαφῶς ὅσα εἶναι γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ

σκοτεινὰ καὶ δυσνόητα;

Συνεχίζεται...

--

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΕΣΘΗΤΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 +++

 

Τῇ Β΄ (2ᾳ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ἡ ἀνάμνησις τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ καταθέσεως τῆς τιμίας ΕΣΘΗΤΟΣ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθέμου ΜΑΡΙΑΣ ἐν ταῖς Βλαχέρναις

ΒΑΣΙΛΙΣ τῶν πόλεων, ἡ περικαλλεστάτη Κωνσταντινούπολις, εὐθὺς ἀπ’ ἀρχῆς τῆς κτίσεώς της ὑπὸ τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ ἁγιωτάτου βασιλέως Κωνσταντίνου ἀφιερώθη πρεπόντως μὲ πολλὴν εὐλάβειαν εἰς τὸ ὄνομα τῆς Δεσποίνης καὶ Βασιλίσσης πάντων τῶν βασιλέων, ὡς πασῶν τῶν πόλεων βασιλεύουσα. Ἕνεκα τούτου ὑπερβαίνει καὶ εἰς τὴν εὐλάβειαν πάσας τὰς ἄλλας πόλεις τῆς οἰκουμένης· εὑρίσκονται δὲ εἰς αὐτὴν Ναοὶ περισσότεροι ἢ εἰς οἷον δήποτε ἄλλον τόπον, καλλωπισμένοι, κεκοσμημένοι ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς οἰκήτορας, καὶ σχεδὸν οὐδεὶς εὑρίσκεται τόπος βασιλικὸς καὶ δημόσιος ἢ οἶκος ἄρχοντος, ὅστις νὰ μὴ ἔχῃ Ναὸν ἢ εὐκτήριον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὅτι πανταχοῦ εἰς τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ὅπου καὶ ἂν ἐκηρύχθη τὸ μυστήριον τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου σαρκώσεως, ὑμνεῖται διὰ παντὸς ἡ ὑπερύμνητος Θεοτόκος καὶ κατὰ χρέος δοξάζεται, ἐπειδὴ κατῴκησεν εἰς αὐτὴν ἅπαν τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος. Ἐξαιρέτως δὲ εἰς ταύτην τὴν Πόλιν εὑρίσκονται Ναοὶ ἀναρίθμητοι, ἀφιερωμένοι εἰς τὸ πανάγιον αὐτῆς Ὄνομα. Ἀλλὰ ἀπὸ ὅλας τὰς Ἐκκλησίας της τὰ πρωτεῖα κατέχει ἡ τῶν Βλαχερνῶν, ἥτις ὑπερβαίνει τοὺς ὑπολοίπους Ναοὺς εἰς τὴν ὡραιότητα, ὡς τοὺς ἀστέρας ὁ ἥλιος.

Οὗτος ὁ Ναὸς τῶν Βλαχερνῶν πιστεύεται ὅτι εἶναι ὥσπερ τι βασίλειον ἱερώτατον τῆς Παναγίας καὶ θειότατον καταγώγιον· διὰ τοῦτο καὶ εἰς ἄλλας θέσεις ἢ πόλεις κτίζοντες οἱ εὐσεβεῖς Ἐκκλησίας, Βλαχέρνας ταύτας ὠνόμασαν, πιστεύοντες ὅτι ἡ πανάμωμος Δέσποινα εὐδοκεῖ εἰς ταύτας καὶ χαίρεται καὶ φαιδρύνει καὶ λαμπρύνει αὐτὰς μὲ τὴν ἔνθεον παρουσίαν της. Καὶ πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ ὁ εὐσεβὴς λαὸς εἰς τὰς Βλαχέρνας συντρέχουσι, προσφέροντες εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν Θεοτόκον χαριστήρια καὶ λαμβάνουσι πάντων τῶν λυπηρῶν λυτήρια, οἱ ἐν θλίψεσιν εὑρίσκουσι παραμυθίαν καὶ οἱ ἀσθενεῖς τὴν ἴασιν, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ὁ ἐν Βλαχέρναις θεῖος Ναὸς τῆς Πανυμνήτου Θεομήτορος εἶναι εἰς ὅλους μας πάσης ἐλπίδος σωτηριώδους ἀποθήκη καὶ θησαυροφυλάκιον, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖον πᾶν ἀγαθὸν ἀπολαμβάνομεν...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 +++

Ο Στάρετς Ζαχαρίας

--


Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ




(Μνήμη: 2ᾳ Ἰουλίου)


...Η χαριτωμένη Τατιάνα, όταν κατάλαβε ότι πλησιάζει το τέλος της,
ευλόγησε τα παιδιά της και είπε στην κόρη της Μαρία:
«Όλους τους αποχαιρέτησα και μόνο στον αγαπητό μου Ζαχαρία
δεν έδωσα την ευχή μου. Δεν θα πεθάνω όμως αν δεν τον ευλογήσω.
Γι' αυτό θα ζητήσω από τον Θεό μιά μικρή αναβολή
μέχρι να πας στην πόλι να τον ειδοποιήσης».

Όταν έφθασε ο Ζαχαρίας, η αγία μητέρα του προφήτευσε όσα θα του συμβούν
στο μέλλον, τους πειρασμούς που θα περάση και ότι τελικά θα γίνη Μοναχός.
Επίσης του έδωσε μία Εικόνα της Παναγίας του Καζάν λέγοντας:
«Να η οδηγός σου...».



Αυτήν την αγία Εικόνα την είχε ο Στάρετς μαζί του σ' όλη του την ζωή...

Από τον Βίο του Αγίου

--

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ, ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

 Μνήμη: 1η Ἰουλίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Α΄ (1ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου μνήμη τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργών Ἀναργύρων ΚΟΣΜΑ καὶ ΔΑΜΙΑΝΟΥ τῶν Ρωμαίων

 

ΚΟΣΜΑΣ καὶ ΔΑΜΙΑΝΟΣ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἤκμασαν κατὰ τοὺς χρόνους Καρίνου καὶ Νουμεριανοῦ τῶν αὐταδέλφων Βασιλέων ἐν ἔτει σπδ’ (284), κατήγοντο δὲ ἐκ τῆς μεγαλουπόλεων Ρώμης. Αὐτάδελφοι ὄντες μετήρχοντο καὶ οἱ δύο τὴν ἰατρικὴς καὶ ἐθεράπευον ὄχι μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ κτήνη καὶ ἄλογα ζῷα· δι’ ἀντιμισθίαν δὲ τῆς ἰατρείας ἐζήτουν τὸ νὰ πιστεύωσιν εἰς τὸν Χριστὸν οἱ ἰατρευόμενοι, χωρὶς νὰ λαμβάνωσι παρ’ αὐτῶν οὐδεμίαν ὑλικὴν ἀμοιβήν. Διαβληθέντες δε εἰς τὸν Βασιλέα Καρῖνον, ὅτι ἐνεργοῦσι τὰς ἰατρείας καὶ τὰ θαύματα μὲ μαγικὴν τέχνην, καὶ μὴ θέλοντες νὰ παραδοθῶσιν ἄλλοι ἀντὶ αὐτῶν, προσῆλθον αὐτόκλητοι καὶ παρεδόθησαν εἰς χεῖρας τοῦ Βασιλέως.

Ὄχι δὲ μόνον αὐτοὶ δὲν ἐπείσθησαν νὰ ἀρνηθῶσι τὸν Χριστόν, ἀλλὰ καὶ τὸν Βασιλέα Καρῖνον κατέπεισαν νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀσέβειαν, διότι ἔτυχε καὶ αὐτὸς τῆς παρὰ τῶν Ἁγίων ἰατρείας. Ὅταν δηλαδὴ ἤρχισεν ὁ Βασιλεὺς νὰ ἐρωτᾷ τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ ἀπειλῇ αὐτούς, ὅτι θὰ τοὺς θανατώσῃ, ἐὰν δὲν ἀρνηθῶσι τὸν Χριστόν, τότε, ὦ τῆς θείας δίκης! μετετοπίσθη ἡ θέσις τοῦ προσώπου του, καὶ ἐστράφη ὀπίσω πρὸς τὴν ράχιν του· ἰατρεύθη δὲ ὑπὸ τῶν Ἁγίων ἐκ τῆς ἀσθενείας ταύτης. Ὅθεν διὰ τὸ θαῦμα τοῦτο ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ οἱ ἐκεῖ παρεστῶτες καὶ ὁ ἰατρευθεὶς Βασιλεὺς μὲ τοὺς οἰκείους του, καὶ μετὰ τιμῶν ἀπέστειλε τοὺς Ἁγίους εἰς τοὺς συγγενεῖς καὶ οἰκείους των. Ὕστερον δὲ ὁ τῆς ἰατρικῆς τέχνης τῶν Ἁγίων διδάσκαλος, φθονήσας αὐτοὺς διὰ τὴν δόξαν καὶ προκοπήν των, τοὺς ἀνεβίβασεν εἰς ἓν ὄρος, ἵνα συλλέξωσι δῆθεν ἰατρικὰ βότανα, ἐκεῖ δὲ ἐξαναστὰς ὁ δόλιος κατὰ τῶν Ἁγίων ἐθανάτωσεν αὐτοὺς μὲ πέτρας ὡς ὁ Κάϊν τὸν Ἄβελ. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτῶν Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν ἁγιώτατον αὐτῶν Ναὸν τὸν εὑρισκόμενον εἰς τόπον καλούμενον τοῦ Παυλίνου.

 

+++

ΑΓΙΟΙ 12 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

+++

+++

«ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΙ» ΤΕΥΧ. 6

 +++

 

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ

ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ

Μνήμη: 29η Ἰουνίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ´.

Οἱ τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονοι,

καὶ τῆς Οἰκουμένης Διδάσκαλοι,

τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων πρεσβεύσατε,

εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι,

καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν

τὸ μέγα ἔλεος.

+++

ΟΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ, ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ...

 +++

 

+++