Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚῌ

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ

Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚῌ

Μνήμη: 26η Ἰουνίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚϚ΄ (26ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΔΑΒΙΔ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ

ΔΑΒΙΔ ὁ πολυΰμνητος οὗτος Πατήρ, ἐπίγειος Ἄγγελος καὶ ἐπουράνιος ἄνθρωπος, ἐγεννήθη καὶ ἀνετράφη εἰς τὴν λαμπρὰν καὶ μεγαλόπολιν Θεσσαλονίκην, καὶ ἀπαρνηθεὶς τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐγκόσμια ἐγκατέλιπε φίλους καὶ συγγενεῖς, τιμὴν καὶ δόξαν πρόσκαιρον, χρήματα, κτήματα καὶ πᾶσαν ἄλλην εὐδαιμονίαν πρόσκαιρον, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν παραγγελίαν, καὶ ἠκολούθησε τῷ Δεσπότῃ, σηκώσας τὸν Σταυρὸν ἐκ νεότητος, ἐπειδὴ ἐτρώθη βαθέως ἡ καρδία του ἀπὸ τὸν ἔνθεον ἔρωτα. Ἔκοψε λοιπὸν τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς καὶ ἔμεινεν εἰς τὸ Μοναστήριον τῶν Μαρτύρων Θεοδώρου καὶ Μερκουρίου τῶν Κουκουλιατῶν ἐπονομαζόμενον, εἰς τὸ ὁποῖον ἡσύχαζεν ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ ἄνθρωπον, τηρῶν πᾶσαν ἀρετὴν ἐπιμελέστατα· ἐξαιρέτως δὲ ἤσκει ἀπὸ ὅλας τὰς ἀρετὰς τὴν ἐγκράτειαν καὶ ταπείνωσιν, γνωρίζων καλῶς ὅτι ὁ χορτασμὸς τῆς κοιλίας ἀποδιώκει τὴν ἀγρυπνίαν καὶ σωφροσύνην, καὶ ἡ κενοδοξία πάλιν ἀφανίζει ὅλας τὰς ἀρετὰς παντελῶς. Διὰ τοῦτο ἐσπούδαζε νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ταπεινοφροσύνην ὡς φρόνιμος.

Ἀναγινώσκων δὲ ὁ Ὅσιος τὰς θείας Γραφὰς ἡμέραν καὶ νύκτα, ἐθαύμαζε τὰς ἀρετὰς τῶν Ἁγίων, τῶν πρὸ τοῦ νόμου, καὶ μετὰ τὸν νόμον, πῶς τοὺς ἐδόξασεν ὁ Θεός, διότι ὑπήκουον εἰς τὰς ἐντολὰς Του καὶ εὐηρέστησαν Αὐτῷ ὡς ἔπρεπε. Καὶ τὸν μὲν Ἄβελ μὲ τὴν θυσίαν ἐθαυμάστωσε, τὸν δὲ Ἀβραὰμ διὰ πίστεως, τὸν Ἰωσὴφ μὲ τὴν σωφροσύνην, τὸν Ἰὼβ μὲ τὴν ὑπομονήν, τὸν Μωυσῆν νομοθέτην ἀνέδειξε, τὸν Δανιὴλ καὶ τοὺς τρεῖς παῖδας ἐφύλαξεν ἀβλαβεῖς ἀπὸ τὸ πῦρ καὶ τοὺς λέοντας. Τούτων τὴν πολιτείαν συλλογιζόμενος ὁ θαυμάσιος Δαβὶδ ἐσπούδαζεν ὁλοψύχως νὰ τοὺς μιμῆται τὸ κατὰ δύναμιν διὰ νὰ γίνῃ καὶ συγκληρονόμος αὐτῶν εἰς τὴν Βασιλείαν τὴν Οὐράνιον. Ἀναγινώσκων δὲ καὶ τοὺς βίους τῶν Ὁσίων, οἱ ὁποῖοι ἠσκήτευσαν μετὰ τὴν σάρκωσιν τοῦ Σωτῆρος τὴν σωτήριον, οἵτινες ἐτέλεσαν τοιούτους θαυμασίους ἀγῶνας καὶ ἀριστείας, ἐξεπλήττετο· καὶ μάλιστα τὸν θαυμαστορείτην Συμεών, καὶ τὸν τούτου συνώνυμον, καὶ τὸν Δανιὴλ καὶ Πατάπιον, τοὺς στυλίτας, οἱ ὁποῖοι διῆλθον τὴν ζωήν των ὑπαίθριοι καὶ ἄστεγοι, ὑπὸ ἀνέμων, ὑετῶν καὶ χιόνων βασανιζόμὲνοι, τῶν ὁποίων τοὺς βίους ἀναγινώσκων ἔκλαιε καὶ τόσον κατενύγετο, ὥστε ἔκαμεν ἀπόφασιν νὰ περάσῃ ὁμοίαν στενοχωρίαν ὅσον καιρὸν δυνηθῇ ὁ ἀείμνηστος, διὰ νὰ εὕρῃ εὐρυχωρίαν μετὰ θάνατον...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++

ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ, ΚΤΙΤΩΡ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΑΘῼ

 +++

 

 

Τῇ 25ῃ τοῦ Ἰουνίου μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ τοῦ κτίτορος τῆς ἐν τῷ Ὄρει τοῦ Ἄθω ἱερᾶς καὶ κοινοβιακῆς Μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντος.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ὁ θαυμάσιος οὗτος Πατὴρ ἡμῶν ἦτο ἀπὸ τὰ περίχωρα τῆς Καστορίας, ἀπὸ χωρίον Κορησσὸν καλούμενον. Οἱ γονεῖς του ἦσαν γεωργοί, οὔτε πολλὰ πλούσιοι, οὔτε πένητες, ἀλλὰ ζῶντες πρὸς αὐτάρκειαν, πλὴν ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι. Γεννηθεὶς λοιπὸν ἀπὸ τοιούτους γονεῖς ὁ εὐγενὴς τὴν ψυχὴν Διονύσιος, ἔμαθεν ὀλίγα γράμματα· ἔπειτα, ἐπειδὴ ἦτο ἐκ φύσεως συνετὸς καὶ φρόνιμος, κατεφρόνησε τὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσης ζωῆς ὡς φθαρτὰ καὶ ρέοντα, καὶ ἐπόθησε τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια, τὰ ὁποῖα ἐστοχάζετο καθ’ ἑκάστην καὶ ἐμελέτα κατὰ διάνοιαν· καὶ καθὼς μία διψασμένη ἔλαφος τρέχει μὲ πόθον πολὺν εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτω καὶ τούτου ἡ καρδία κατεφλέγετο περισσῶς ἀπὸ τὸν ἔνθεον ἔρωτα. Ὅθεν, κατὰ τὴν καλὴν αὐτοῦ γνώμην, τὸν ἠξίωσε καὶ ὁ Κύριος καὶ ἔγινε δοῦλός του γνήσιος· καὶ ἀκούσατε ἐξ ἀρχῆς τὴν διήγησιν.

Οὗτος ὁ καλὸς Διονύσιος εἶχεν ἀδελφὸν εἰς τὴν ἡλικίαν μεγαλύτερον, ὀνόματι Θεοδόσιον· καὶ καθὼς ἦσαν ἀδελφοὶ κατὰ σάρκα καὶ ὅμοιοι εἰς τὸν χαρακτῆρα τῆς ὄψεως, οὕτως ὡμοίαζον καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς ψυχῆς καὶ κατάστασιν. Ὅταν ἔγινε ιη’ (18) ἐτῶν ὁ Θεοδόσιος, ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν διὰ νὰ ἀνταμώσῃ ἐναρέτους ἀνθρώπους, ἵνα ὠφεληθῇ ἀπὸ τοὺς λόγους των. Ἀφῆκεν ὅθεν τὴν πατρίδα, τοὺς γονεῖς του καὶ τὸν ἀδελφὸν Διονύσιον, παιδίον μικρὸν καὶ ἀνήλικον, καὶ ἀπελθὼν εἰς τὴν βασιλεύουσαν, κατῴκησεν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, ὅπου ἦσαν Μοναχοὶ ἐνάρετοι καὶ θαυμάσιοι εἰς τὴν ὑμνῳδίαν καὶ ἄσκησιν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔλαβε πολλὴν ὠφέλειαν καὶ γράμματα ἔμαθεν ἱκανά, διότι ὀλίγα ἤξευρε πρότερον.

Μαθὼν ὅθεν ὅλην τὴν θείαν Γραφὴν καὶ τὰ δόγματα, διότι ἦτο εἰς τὸν νοῦν ἐπιδέξιος καὶ κατενόει εὐκόλως τὰ μαθήματα, ἔγινεν εἰς ὅλους ποθητὸς καὶ αἰδέσιμος, διότι ἦτο εἰς τὴν ὄψιν τοῦ προσώπου εὐγενής, σεμνός, χαριέστατος εἰς τὸ ἦθος καὶ τὴν ὁμιλίαν ἐπιεικὴς καὶ γλυκύτατος, καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν θαυμάσιος. Ὅθεν καὶ ὁ Πατριάρχης τοῦ τότε καιροῦ τὸν ἠγάπησε, καὶ τὸν ἐχειροτόνησε διάκονον πρότερον, ἔπειτα καὶ πρεσβύτερον, βλέπων μεγάλας ἀρετὰς εἰς αὐτόν. Ὁ δὲ Θεοδόσιος, ἀφ’ ὅτου ἔλαβε τὸ τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα, ἠγωνίζετο εἰς τὰς ἀρετὰς περισσότεοον, προκόπτων καθ’ ἑκάστην καὶ προβαίνων ἀπὸ δυνάμεως εἰς δύναμιν...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

ΑΓΙΑ ΦΕΒΡΩΝΙΑ Η ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ

+++

Μνήμη: 25η Ιουνίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚΕ΄ (25ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῆς Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ

 

 

ΦΕΒΡΩΝΙΑ ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς ἤθλησεν ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ, ὅτε μέγας διωγμὸς ἠγέρθη ὑπὸ τούτου κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Κατὰ τοὺς χρόνους δηλαδὴ τοῦ βασιλέως αὐτοῦ, ἔζη εἰς τὴν Ρώμην ἔπαρχός τις, ὀνόματι Ἄνθιμος, ὅστις εἶχεν υἱὸν καλούμενον Λυσίμαχον, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀρραβωνιασμένον μὲ τὴν θυγατέρα ἑνὸς συγκλητικοῦ, Προσφόρου ὀνόματι. Οὗτος ὁ ἔπαρχος ἠσθένησε βαρύτατα, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ἀδελφόν του, Σελῆνον καλούμενον, εἶπεν αὐτῷ. «Εἰς τὰς χεῖράς σου παραδίδω τὸν υἱόν μου Λυσίμαχον, τὸν ὁποῖον ἔχε ὡς υἱόν σου, καὶ αὐτὸς σὲ ὡς πατέρα του. Καὶ ἐὰν ἀποθάνω, τελείωσον ὡς πρέπει χαρμοσύνως τοὺς γάμους του».

Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ἄνθιμος, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀπέθανεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς προσεκάλεσε τὸν Λυσίμαχον, καὶ τοῦ λέγει ἔμπροσθεν τοῦ θείου του. «Ἐγώ, νεανία, σκέπτομαι νὰ σὲ κάμω ἔπαρχον διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ πατρός σου. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἤκουσα ἀπό τινας, ὅτι ἐπλανήθης ἀπὸ τὴν μητέρα σου καὶ σέβεσαι τὸν Χριστόν, ἀνέμενα μέχρις ὅτου βεβαιωθῶ περὶ τούτου. Λοιπὸν τώρα ἀπεφάσισα νὰ σὲ στείλω εἰς τὴν Ἀνατολήν, διὰ νὰ καταπολεμήσῃς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ὅταν δὲ ἐπιστρέψῃς νὰ σὲ τιμήσω ὡς τὸν πατέρα σου.

Ἀκούσας ταῦτα ὁ νέος δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀποκριθῇ διότι ἦτο περίπου εἴκοσι ἐτῶν. Ὁ δὲ θεῖος αὐτοῦ παρεκάλεσε τον βασιλέα νὰ τὸν ἀφήσῃ νὰ τελειώσουν τοὺς γάμους, κατόπιν δὲ νὰ ὑπάγουν ἀμφότεροι. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· «ὑπάγετε εἰς τὴν Ἀνατολὴν πρότερον, νὰ ἀφανίσετε τοὺς Χριστιανούς, καὶ ὅταν ἔλθητε, θὰ σᾶς βοηθήσω καὶ ἐγὼ νὰ ἑορτάσετε τὰ γαμήλια». Τότε πλέον δὲν ἐτόλμησαν νὰ εἴπουν λόγον δεύτερον, ἀλλὰ παραλαβόντες τὰ βασιλικὰ προστάγματα καὶ πλῆθος στρατιωτῶν, ἀνεχώρησαν διὰ τὴν Ἀνατολὴν καὶ ἔφθασαν εἰς μίαν χώραν τῆς Μεσοποταμίας Παλμύραν ὀνόματι. Ὁ δὲ Λυσίμαχος εἶχεν ἀνεψιόν, Πρῖμον καλούμενον, τοῦτον δὲ ὥρισεν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν στρατιωτῶν κόμητα.

Ὅσους εὗρον λοιπὸν εἰς τὴν Μεσοποταμίαν Χριστιανοὺς ἐθανάτωνεν ὁ ἄσπλαγχνος Σελῆνος, ἄλλους ἔκαιεν εἰς τὸ πῦρ, ἄλλους δὲ ἄλλως ἀσπλάγχνως ὁ κακότροπος ἀπέκτεινεν. Ὅθεν εἰς ὅλην τὴν Ἀνατολὴν ἔτρεμον ὅλοι οἱ φιλόχριστοι τὸν μισόχριστον τοῦτον τύραννον, διότι εἶχε πολλὴν ὠμότητα καὶ μισανθρωπίαν ἐκ φύσεως...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ



+++

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

+++

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Ἑορτάζεται 24ῃ Ἰουνίου


...Καὶ δὲν εἶναι περίεργον τὸ ὅτι ὁ ἱερεύς, ἂν καὶ ἦταν δίκαιος,
ἐταράχθη καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ φόβον, ἀφοῦ τὸ ἴδιον συνέβη καὶ ὅταν ὁ Δανιὴλ
ὁ «τῶν ἐπιθυμιῶν ἀνὴρ» (Δαν. ι´ 11), βλέποντας τὸν Ἄγγελον
θαμπώθηκε καὶ ἔμεινε ἄφωνος καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν,
ἀπό τοῦ Ἀγγέλου τὴν ὑπέρμετρον καὶ ἀσύγκριτον λαμπρότητα.
«Ἐφάνη» λέγει, «σ᾿ αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου».
Τί ἔχουν νὰ μᾶς εἴπουν γι᾿ αὐτὸ οἱ κατὰ τὸ ἥμισυ χριστιανοί, ποὺ δὲν ἱστοροῦν
Εἰκόνες τῶν ἁγίων Ἀγγέλων; Ἂν ποτὲ ἔχει φανερωθεῖ Ἄγγελος σὲ ἄνθρωπο,
τότε ἔχει καὶ ζωγραφιστεῖ ὅπως ἀκριβῶς καὶ ἐφανερώθη καὶ ὄχι μὲ μορφὴ διαφορετική.
Καὶ ἐφανερώθη μὲ τὴν ἰδίαν ἀκριβῶς μορφὴν ποὺ παρουσιάστηκαν
παλαιὰ εἰς τὸν Μωϋσῆν, εἰς τὸ ὅρος Σινᾶ, τὰ Χερουβεὶμ ποὺ περιστοιχίζουν
τὸ ἱλαστήριον τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης. Ἐὰν λοιπὸν αὐτὸ ποὺ οὔτε σῶμα
οὔτε ὑλικὴ μορφὴ ἔχει δύναται νὰ περιγραφεῖ - συμφώνως μὲ τὴν μορφὴν
ποὺ ἐφανερώθη - πῶς δὲν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἱστορήσωμεν Εἰκόνα γιὰ κάτι
ποὺ καὶ σῶμα ἔχει καὶ ὑλικὴν μορφὴν καὶ προσλαμβάνει διάφορα χρώματα
καὶ ψηλαφιέται ὡς τρισδιάστατον ἀντικείμενον, ὅπως εἶναι καὶ ἡ μορφὴ
τοῦ Σωτῆρος μας, ὥστε μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ κάνουμε ὁλοφάνερον
τὴν σάρκωσίν Του, γεγονὸς ποὺ πρέπει νὰ μένει ἔξω ἀπὸ κάθε φαντασίαν;
Ἂς μὴ νομίσουν λοιπὸν οἱ ἄφρονες ὅτι, ζωγραφίζοντας τὴν μορφὴν τοῦ Χριστοῦ,
ἀπεικονίζουμε ταυτοχρόνως καὶ τὴν θεότητά του, ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ
νὰ ἐκφραστεῖ, οὔτε νὰ κατανοηθεῖ ἢ νὰ περικλειστεῖ, οὔτε νὰ λάβει σχῆμα,
οὔτε θέσιν, οὔτε ἔκτασιν, οὔτε μέγεθος, οὔτε κανένα ἄλλο γνώρισμα,
ἀπ᾿ ὅσα εἶναι δυνατὸν νὰ περιγραφοῦν. Γιατὶ ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρος
καὶ ἀκατάληπτος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅταν ἱστοροῦμε τὴν Εἰκόνα του Ἰησοῦ Χριστοῦ,
μὲ τὸ νὰ περιγράφουμε τὴν μορφή του δὲν περιγράφουμε συγχρόνως
καὶ τὴν ψυχήν του (τὴν θεότητά Του), ποὺ εἶναι ἄϋλος καὶ ἄμορφος
- αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον - ἀλλὰ ἀποδίδουμε χωριστὰ καὶ μὲ κατάλληλο
τρόπο, στὸ καθένα αὐτὸ τὸ ὁποῖο τοῦ ἁρμόζει.
Δηλαδὴ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν περιγράφεται,
δὲν τὴν ἀπεικονίζουμε, ἀποδίδοντάς Της ἔτσι τὸ ἀπερίγραφον.
Εἰκονίζουμε ὅμως τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο δύναται νὰ περιγραφεῖ,
ὡς περιγραπτόν, συμφώνως μὲ ὅσα στοιχεῖα
μᾶς δίδει τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον...

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ἐγκώμιον στὸ Γενέθλιον τοῦ Τιμίου Προδρόμου
τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

ΕΔΩ, ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΠΡΟΔΡΟΜΟ

+++

«Νοῦς ἀποστὰς τοῦ Θεοῦ ἢ κτηνώδης γίνεται ἢ δαιμονιώδης» (Ὁμιλία Σεβασμ. Μητροπολίτου κ. Κυπριανοῦ)

 +++

 «Νοῦς ἀποστὰς τοῦ Θεοῦ ἢ κτηνώδης γίνεται ἢ δαιμονιώδης»

 

+++

2ο ΣΑΒΒΑΤΟ-ΚΥΡΙΑΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ «ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ» 2026

 +++

 

 

 

 

 

 

 

  

 

*  *  *

 

 «ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ» ΠΑΙΔΙΚΟΥ-ΠΡΟΕΦΗΒΙΚΟΥ Α΄

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

 

 

 

 

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

 

 

 

  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ «ΣΙΝΕΜΑ»

 

 

 

 ΚΕΡΑΣΜΑΤΑΚΙ

 

 

 

 ΠΑΙΓΝΙΔΙ

 

 

 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

(ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ) 

 

 

 ΚΛΗΡΩΣΗ ΔΩΡΟΥ

 

 

 

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ

+++

ΜΝΗΜΗ: 22α ΙΟΥΝΙΟΥ

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚΒ΄ (22ᾳ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος ΕΥΣΕΒΙΟΥ Ἐπισκόπου Σαμοσάτων

ΕΥΣΕΒΙΟΣ ὁ Μάρτυς ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, υἱοῦ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλη΄ (338), ἐχρημάτισε δὲ ζηλωτὴς διάπυρος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ μὲ πολλὴν ἀνδρείαν ψυχῆς καὶ καταφρόνησιν τῶν παρόντων κατεγίνετο διὰ τὴν πρόοδον τῆς εὐσεβείας καὶ Ὀρθοδοξίας, καίτοι ὁ βασιλεὺς Κωνστάντιος ἦτο ἐναντίος, ὡς ἄλλος οὐδείς, Ἀρειανιστὴς ὤν. Ὅθεν ὅταν ἠπείλησεν ὁ βασιλεὺς ὅτι θέλει κόψει τὴν δεξιὰν χεῖρα τοῦ Ἁγίου, ἐὰν δὲν δώσῃ το ὑπὸ τοῦ Μελετίου γενόμενον ψήφισμα, τότε ὁ Ἅγιος ἤπλωσε καὶ τὰς δύο χεῖράς του, θέλων νὰ δείξῃ ὅτι μετὰ χαρᾶς δέχεται καὶ τῶν δύο τὴν ἐκκοπήν, παρὰ νὰ παραδώσῃ τὸ ζητούμενον ψήφισμα, ὁμοῦ δὲ μὲ ἐκεῖνο νὰ προδώσῃ καὶ τὴν εὐσέβειαν.

Τοῦτον τὸν Ἅγιον πατέρα ἡμῶν Εὐσέβιον, μετὰ τὸν Κωνστάντιον καὶ Ἰουλιανόν, ἐξώρισεν ὁ Οὐάλης ἐκ τοῦ θρόνου του καὶ κατεδίκασεν αὐτὸν νὰ περιπατῇ ἐξόριστος κατὰ τὸν ποταμὸν Δούναβιν. Ἀφοῦ δὲ ἀπέθανεν ὁ Οὐάλης, ἐπανῆλθεν ὁ Ἅγιος εἰς τὴν Ἐπισκοπήν του εἰς Σαμόσατα, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται εἰς τὴν Συρίαν πλησίον τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Ἐδέσσης. Μετὰ πολλοὺς δὲ ἀγῶνας καὶ νίκας, τοὺς ὁποίους ἐποίησεν ὁ ἀοίδιμος ἔτι ζῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἠξιώθη καὶ μαρτυρικοῦ τέλους, διότι γυνή τις κακόδοξος, ἡ ὁποία ἠκολούθει τὴν αἵρεσιν τοῦ Ἀρείου, ἔλαβε κέραμον ἔκ τινος στέγης καὶ ἐκτύπησεν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἁγίου, ἐκ δὲ τοῦ κτυπήματος ἐκείνου ἐθανατώθη ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱεράρχης· πρὶν δὲ ἢ ἀποθάνῃ, ἐσυγχώρησε τὴν φονεύσασαν αὐτὸν γυναῖκα, μιμούμενος τὸν Δεσπότην του Χριστὸν καὶ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανον· Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου πλησίον τῶν Ἀρκαδιανῶν.

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΝΙΚΗΤΑΣ, Ο ΝΙΣΥΡΙΟΣ

 +++

+++