ΑΓΙΑ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΕΚΛΑ

 +++

 

 

Μνήμη: 24 Σεπτεμβρίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΔ΄ (24ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῆς Ἁγίας Πρωτομάρτυρος καὶ Ἰσαποστόλου ΘΕΚΛΗΣ

ΘΕΚΛΑ ἡ ἔνδοξος Πρωτομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ἡ πιστὴ τοῦ θείου Παύλου μαθήτρια, ἦτο ἀπὸ τὸ Ἰκόνιον τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, θυγάτηρ οὖσα εὐγενοῦς τινος καὶ ἐπιφανοῦς Ἑλληνίδος γυναικὸς ὀνόματι Θεοκλείας, εἶχε δὲ καὶ ἀρραβωνισθῆ μὲ ἄνδρα τινὰ ὀνόματι Θάμυριν. Κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν παρεγένετο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν εἰς τὸ Ἰκόνιον ὁ μέγας κήρυξ καὶ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀληθείας Παῦλος, ἡ πολύφθογγος σάλπιγξ τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ κηρύξῃ τὸν σωτήριον λόγον, ἔχων εἰς τὴν συνοδείαν του δύο ἄνδρας, Δημᾶν τε καὶ Ἑρμογένην, οἵτινες ἦσαν πονηροὶ καὶ ὑποκριταί, δεικνύοντες ὅτι τὸν ηὐλαβοῦντο εἰς τὸ φαινόμενον, ἐνῷ ἡ γνώμη των ἦτο ὅλως διεστραμμένη. Ὁ δὲ θεῖος Παῦλος, ὡς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μιμητὴς καὶ ἀγαθὸς ἄνθρωπος, δὲν εἶχε πανουργίαν τινά, ἀλλὰ τοὺς ἠγάπα ὡς ἀδελφοὺς καὶ τοὺς ἐδίδασκε πᾶσαν τὴν ἔνσαρκον οἰκονομίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, πῶς τοῦ ἀπεκαλύφθη ὁ Κύριος ἐνῷ ἐβάδιζε πρὸς Δαμασκὸν καὶ πῶς ἐπίστευσεν εἰς ἐκεῖνον.

Ὅταν λοιπὸν ἔφθασαν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Ἰκονίου καὶ τὸ ἔμαθεν ὁ ἐκεῖ διαμένων εὐσεβὴς καὶ ἀγαθὸς ἄνθρωπος Ὀνησιφόρος, ἐξῆλθεν εὐθὺς μὲ τὴν γυναῖκα καὶ τοὺς παῖδας αὑτοῦ ζητῶν τὸν Παῦλον, τὸν ὁποῖον δὲν εἶδε ποτέ του, καὶ μόνον ἀπὸ τὸν μαθητήν του Τῖτον εἶχεν ἀκούσει τίνος εἴδους ἦτο εἰς τὴν θεωρίαν, δηλαδὴ μικρὸς τὸ ἀνάστημα, φαλακρὸς εἰς τὴν κεφαλήν, καμπυλομύτης καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ὅλος Πνεύματος Ἁγίου πεπληρωμένος καὶ χάριτος. Ἰδὼν λοιπὸν αὐτόν, τὸν ἐγνώρισεν ἀπὸ τὰ ρηθέντα σημεῖα, καὶ ἐχαιρέτησεν αὐτόν, λέγων· «Χαίροις, ὑπηρέτα τοῦ εὐλογημένου Χριστοῦ». Ὁ δὲ Παῦλος ἀπεκρίθη μὲ σεμνὸν καὶ χαρούμενον πρόσωπον· «Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἴη μετὰ τοῦ οἴκου σου». Δημᾶς δὲ καὶ Ἑρμογένης, οἱ ἄνωθι ἀναφερόμενοι, εἶπον εἰς αὐτόν· «Ἆρα δὲν εἴμεθα καὶ ἡμεῖς δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ; διατί μόνον αὐτὸν ἐχαιρέτησες;». Ὁ δὲ Ὀνησιφόρος ἀπὸ ταῦτα τὰ λόγια ἐννοήσας τὴν κακίαν αὐτῶν εἶπεν· «Ἐγὼ δὲν βλέπω εἰς σᾶς καρπὸν δικαιοσύνης· ὅμως καλῶς ἤλθετε· κοπιάσατε καὶ σεῖς ἕως τὸν οἶκόν μου νὰ ἀναπαυθῆτε». Ἀπελθόντες δέ, ἔβαλε τράπεζαν, καὶ τοὺς ἐφιλοξένησεν ἐπιμελῶς ὁ Ὀνησιφόρος· ἔπειτα ἤρχισε νὰ διδάσκῃ ὁ Παῦλος τὸ Εὐαγγέλιον, λέγων· «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. Μακάριοι οἱ σώφρονες καὶ ἐγκρατεῖς, οἵτινες δὲν ἐμόλυναν τὴν παρθενίαν αὑτῶν· διότι οἱ τοιοῦτοι γίνονται Ναοὶ καὶ οἰκητήρια τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μακάριοι οἱ τὸ θεῖον τοῦ Χριστοῦ δεξάμενοι Βάπτισμα καὶ τηροῦντες τὰ σώματα αὑτῶν ἄσπιλα καὶ καθαρὰ ἕως τέλους· διότι οἱ τοιοῦτοι θὰ ἀξιωθῶσι μεγάλης δόξης εἰς τὸν Παράδεισον, καὶ δὲν θὰ δοκιμάσωσι βάσανόν τινα τῆς αἰωνίου κολάσεως»...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

Παναγία Μυρτιδιώτισσα, μία Θαυμαστή Διήγηση

+++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ

ΜΙΑ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΗΓΗΣΗ

Σύναξις: 24ῃ Σεπτεμβρίου



*  *  *

+++

ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΣΤ΄ (Η ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ)

+++

  +++

Η ΤΡΊΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

+++

Η ΤΡΙΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

ΕΔΩ, ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΧΡΟΝΙΚΟ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

Μνήμη: 20η Σεπτεμβρίου

 

* * *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 Τῇ Κ΄ (20ῇ) τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ καὶ τῆς συνοδείας αὑτοῦ, ΘΕΟΠΙΣΤΗΣ τῆς αὑτοῦ συζύγου, ΑΓΑΠΙΟΥ τε καὶ ΘΕΟΠΙΣΤΟΥ τῶν υἱῶν αὐτῶν

Τοι­χο­γρα­φί­α ἐκ τοῦ κα­θο­λι­κοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς
Ξε­νο­φῶ­ντος Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους. Ἔρ­γον Ι­Εʹ αἰ­ῶ­νος

 

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ὁ καλλίνικος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἦτο Στρατηλάτης ἐν Ρώμῃ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ τοῦ ἐν Ρώμῃ βασιλεύσαντος κατὰ τὸ ἔτος ϟη’ (98) μ.Χ. Ἦτο δὲ οὖτος ὀνομαστὸς καὶ περιφανέστατος διὰ τὰς ἐπιτυχεῖς νίκας του ἐν πολέμοις καὶ διὰ τὰ ἔξοχα καὶ μεγάλα ἀνδραγαθήματά του. Καὶ πλοῦτον δὲ εἶχεν οὐκ ὀλίγον καὶ ἐξ εὐγενῶν κατήγετο γονέων, καὶ ἀνδρειότατος ἦτο καὶ πολὺ ἐμβριθὴς εἰς τὰς σκέψεις καὶ πράξεις του· ὠνομάζετο δὲ Πλακίδας πρὶν βαπτισθῇ καὶ γίνῃ ὀπαδὸς τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλ’ ἐκτὸς τῶν στρατιωτικῶν προτερημάτων του εἶχε καὶ πολλὰς ἄλλας ἀρετάς· ἦτο ἐγκρατὴς εἰς τὰς ὀρέξεις καὶ ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, σώφρων, φιλοδίκαιος, φιλελεήμων καὶ μὲ ἕνα λόγον ἐνάρετος. Εἶχε δύο ἄρρενα τέκνα, τὰ ὁποῖα καθ’ ὅλα ὡμοίαζον μὲ αὐτόν, καὶ εἰς τὰ σωματικὰ καὶ εἰς τὰ πνευματικὰ χαρίσματα· καὶ ἡ σύζυγός του δέ, ἥτις ὠνομάζετο Τατιανή, εἰς ὅλας τὰς ἐναρέτους πράξεις ὡμοίαζε πρὸς αὐτόν. Ἐν καιρῷ δὲ εἰρήνης, ἵνα μὴ μένῃ ὁ στρατὸς ἄεργος καὶ συνηθίζῃ εἰς τὴν ἀνανδρίαν καὶ ὀκνηρίαν, ἐγύμναζε τοὺς στρατιώτας εἰς τὸ κυνήγιον διαφόρων ζῴων, συναγωνιζόμενος ὁ ἴδιος μετ’ αὐτῶν καὶ διαγωνιζόμενος περὶ τὴν κυνηγετικὴν τέχνην.

Ἐν ᾧ λοιπὸν ἡμέραν τινὰ κατεγίνετο εἰς ἓν δάσος περὶ τὸ κυνήγιον, βλέπει μακρόθεν μίαν ἔλαφον μεγαλόσωμον, ἡ ὁποία φεύγουσα ἔστρεφε καὶ τὸν παρετήρει εἰς τοὺς ὀφθαλμούς· ὁ δὲ Ἅγιος, ἰδὼν αὐτήν, ὥρμησεν ἔφιππος κατ’ αὐτῆς νὰ τὴν φθάσῃ, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη νὰ τὴν πλησιάσῃ· ἔτρεξαν δὲ τότε καὶ ἄλλοι τινὲς εἰς βοήθειάν του, πλὴν καὶ τούτων οἱ ἵπποι ἀπέκαμον, αὐτοὶ δὲ ἀπελπισθέντες πλέον νὰ τὴν φθάσωσιν, ἐστάθησαν· μόνος δὲ ὁ Ἅγιος, χωρὶς νὰ ἀγανακτήσῃ διὰ τοῦτο, ἐξηκολούθει νὰ τὴν κυνηγᾷ, ἕως οὗ κάθιδρως καὶ αὐτὸς καὶ ὁ ἵππος του ἔφθασαν εἰς μέγα χάσμα τῆς γῆς· καὶ ἡ μὲν ἔλαφος, πηδήσασα τὸ χάσμα, ἐστάθη ἀντίκρυ καὶ τὸν ἔβλεπεν, ὁ δὲ ἵππος τοῦ Ἁγίου ἦτο τῶν ἀδυνάτων νὰ τὸ πηδήσῃ· διὰ τοῦτο παρετήρει ὁ Ἅγιος νὰ εὕρῃ κανὲν μέρος κατάλληλον, ἵνα διέλθῃ τὸ χάσμα. Αἴφνης στραφεὶς βλέπει ὅτι ἐν τῷ μέσῳ τῶν κεράτων τῆς ἐλάφου ὑπῆρχε σταυρὸς λαμπρότερος τοῦ ἡλίου, φέρων τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐσταυρωμένον,...

 
Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

+++

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΑΛΩ!

+++

+++

Αγιες Σοφία, Πίστις, Ελπίς, Αγάπη

--

Οἱ Ἁγίες Παρθενομάρτυρες Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη
καὶ ἡ μητέρα τους Σοφία

Μνήμη: 17ῃ Σεπτεμβρίου

 

 

*  ***  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΙΖ΄ (17ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμῃ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ Καλλινίκων Παρθένων ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΛΠΙΔΟΣ καὶ ΑΓΑΠΗΣ, καὶ τῆς μητρὸς αὐτῶν ΣΟΦΙΑΣ

ΣΟΦΙΑ ἡ Ἁγία Μάρτυς καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ καὶ ΑΓΑΠΗ ἔζων εἰς τὴν Ρώμην κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ δυσσεβοῦς αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ, ὅστις ἐβασίλευεν ἐκεῖ, παραχωρήσει Θεοῦ, κατὰ τὰ ἔτη ριζ΄-ρλη΄(117-138). Οὗτος, ἔχων ζῆλον διάπυρον εἰς τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων τῶν ψευδωνύμων θεῶν, προσεπάθει νὰ πείσῃ τοὺς Χριστιανούς, ἄλλους μὲ κολακείας καὶ ἄλλους μὲ ἀπειλάς, ὅπως θυσιάζωσιν εἰς τοὺς δαίμονας. Ἡ δὲ Σοφία ἦτο γυνὴ εὐσεβὴς εἰς τὴν πίστιν, εὐγενὴς εἰς τὸ γένος, καὶ εἰς τὴν πολιτείαν σεμνὴ καὶ σωφρονεστάτη, καταγομένη ἀπὸ μεγάλην τινὰ πόλιν τῆς Ἰταλίας· παραμείνασα δὲ χήρα ἐκ νεότητος εἶχε μεθ’ ἑαυτῆς τὰς τρεῖς θυγατέρας της, μὲ τὰς ὁποίας ἔτυχεν ἐξ ἀνάγκης νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν μεγαλόπολιν Ρώμην· διαμείνασα δὲ ἐκεῖ διῆγε ζωὴν ἐνάρετον, διδάσκουσα καὶ τὰς θυγατέρας της νὰ μιμῶνται τὴν μητέρα αὐτῶν, στολίζουσαι τὰ ἤθη των μὲ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν πόθον τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Προσεῖχε δὲ ἡ μακαρία Σοφία, κατὰ τὸ ὄνομα αὐτῶν νὰ συμφωνῇ καὶ ἡ πολιτεία· διὰ τοῦτο καὶ εἰς τοὺς λόγους καὶ εἰς τὰ ἔργα της ἐφαίνετο τῆς σοφίας ὁ καρπός, μὲ τὸν ὁποῖον ἀνέτρεφε καὶ τὰ γεννήματα αὐτῆς, ἤτοι τὰς θυγατέρας, αἱ ὁποῖαι ηὔξανον μὲ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς, διὰ μέσου τοῦ ὁποίου ἐδόθη εἰς αὐτὰς καὶ ἡ ὡραιότης τοῦ σώματος. Τούτου ἕνεκεν ἔφθασεν ἡ φήμη τῶν μακαρίων εἰς τὸ περισσότερον μέρος τῆς πόλεως, καὶ ἐπαινοῦσαν τὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα εἶχον ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ διὰ τὸ ὀρθόδοξον σέβας, καὶ διὰ τὴν κοσμιότητα τῶν ἠθῶν, δι’ ὧν καὶ τὰ σωματικὰ χαρίσματα ὡραΐζονται.

Δὲν ἠδυνήθη ὅμως ὁ πατὴρ τοῦ φθόνου νὰ βλέπῃ εἰς γυναικείαν ἀσθένειαν ἀνδρικὰ φρονήματα καὶ γενναῖα ἐπιτεύγματα, ἐπιτελούμενα διὰ μέσου τῆς χάριτος τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως· ὅθεν ὑπεκίνησεν ὁ μιαρὸς τὸν ἐπιστάτην τῆς πόλεως, Ἀντίοχον ὀνόματι, ὁ ὁποῖος καὶ ἐφανέρωσεν εἰς τὸν βασιλέα τὴν εὐσέβειαν τούτων τῶν ἀοιδίμων, καὶ διέβαλεν αὐτὰς ὡς καταφρονητρίας τῶν θεῶν καὶ ἀπειθεῖς εἰς τὰ βασιλικὰ προστάγματα. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἀδριανός, εὐθὺς μὲ θηριώδη θυμὸν ἔστειλε νὰ φέρουν εἰς τὸ δικαστήριον αὐτάς· αἱ ὁποῖαι, καθὼς ἤκουσαν τὸ πρόσταγμα τοῦ τυράννου, ἡτοιμάσθησαν μετὰ προθυμίας εἰς τὸν κατὰ Χριστὸν ἀγῶνα, ἔχουσαι μίαν καὶ τὴν αὐτὴν γνώμην καὶ ἀπόφασιν, καθὼς καὶ ἕνα φυτὸν ἔχει τὴν ρίζαν καὶ τοὺς κλώνους τῆς αὐτῆς φύσεως. Τὸ φρόνημα τῆς μητρὸς εὑρίσκετο εἰς τὰ τέκνα καὶ ἐκεῖναι πάλιν ὡς γνήσιαι ἀδελφαὶ δὲν διέφερον ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλην, καθὼς ἀπεδείχθη ὅταν ἦλθον εἰς τοὺς ἀγῶνας...

 Ἡ συνέχεια ἐδῶ

--

"ΔΙΚΑΖΕ ΜΑΡΤΥΣ..." (ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ)

+++

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
 ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΥ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

Μνήμη: 16η Σεπτεμβρίου -  Μνήμη Θαύματος: 11η Ἰουλίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ'.

Θείας πίστεως

Λίαν εὔφρανας τοὺς Ὀρθοδόξους,
καὶ κατῄσχυνας τοὺς κακοδόξους,
Εὐφημία Χριστοῦ καλλιπάρθενε·
τῆς γὰρ Τετάρτης Συνόδου ἐκύρωσας,
ἃ οἱ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν,
Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

 

 

Tῷ αὐτῷ μηνί (Ἰουλίῳ) IA΄, μνήμη τῆς Ἁγίας Mεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Eὐφημίας, ὅτε τόν Tόμον τοῦ τῆς Πίστεως ὅρου τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Xαλκηδόνι συνελθόντων, τουτέστι τῆς ἁγίας καί Oἰκουμενικῆς Δ΄ Συνόδου, ἐκράτυνεν.

Στιχ. Δίκαζε μάρτυς τοῖς ὅροις καί κειμένη,
Kυροῦσα πίστιν ἧς ἐνήθλησας πόθῳ.

Ἡ Ἁγία αὕτη καί καλλίνικος Mάρτυς Eὐφημία, ἦτον κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Πρίσκου ἀνθυπάτου Pώμης ἐν ἔτει σπη’ (288). Ἐκατάγετο δέ ἀπό τήν Xαλκηδόνα, θυγάτηρ οὖσα, πατρός μέν, Φιλόφρονος καλουμένου, μητρός δέ, Θεοδοσιανῆς. Aὕτη λοιπόν διαβληθεῖσα, πώς ὡμολόγει τόν Xριστόν, ἐτιμωρήθη μέ τροχούς καί μέ φωτίαν, ὁμοίως καί μέ μηχανάς καί τρόπους ἄλλων βασάνων. Ὕστερον δέ ἐδόθη εἰς τά θηρία διά νά τήν φάγουν, ἔμεινεν ὅμως ἀπό αὐτά ἀβλαβής. Eἶτα δαγκαθεῖσα ὀλίγον ἀπό μίαν ἀρκούδαν, καί προσευ­χηθεῖσα, παρέδωκε τήν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ μέσα εἰς τό θέα­τρον. Tό δέ τίμιον αὐτῆς λείψανον ἀπετέθη μέσα εἰς μίαν θήκην.

Μετά δέ παρέλευσιν χρόνων πολλῶν, ὅτε ἐπλατύνθη ἡ εὐσέβεια εἰς τόν κόσμον, τότε ἔγινε τοιοῦτον τεράστιον εἰς τάς ἡμέρας Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι’ (410). Ἕνας μοναχός καί ἱερεύς, Eὐτυχής ὀνομαζόμενος, ἔγινεν ἀρχηγός αἱρέσεως. Ἔλεγε γάρ ὁ φρενοβλαβής, ὅτι ὁ Kύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Xριστός ἔχει μίαν μόνην φύσιν, τήν τῆς θεότητος δηλαδή, καί μίαν μόνην ἐνέργειαν τήν τῆς θεότητος, ὅστις ἐκα­θηρέθη ἀπό τόν Ἅγιον Φλαβιανόν τόν Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως. Ὁ δέ δυστυχής Eὐτυχής μεταχειρισθείς ὄργανα καί μέσα τούς τοῦ βασιλέως ἀθέους εὐνούχους, δέν ἔπαυε ταράττων τήν Ἐκκλησίαν, καί ἐνέδρας ποιῶν, ἕως οὗ ὁ βασιλεύς Θεοδόσιος ἐτελεύτησεν.

Ἡ ἐν Χαλκηδόνι Ἁγία Οἰκουμενικὴ Δ΄ Σύνοδος

Ὅτε δέ ὁ Mαρκιανός ἐβασίλευσε μαζί μέ τήν Πουλχερίαν, ἐπρό­σταξε νά γένῃ Oἰκουμενική Σύνοδος ἐν Xαλκηδόνι ἐν ἔτει υνα’ (451). Ὅθεν ἐσυνάχθησαν ἑξακόσιοι τριάκοντα Ἐπίσκοποι. Ἐποίησαν δέ ἀμ­φότερα τά μέρη, τά τῶν Ὀρθοδόξων δηλαδή καί τά τῶν κακοδόξων Mονοφυσιτῶν, δύο τόμους, ἤτοι βιβλία. Kαί ἀνοίξαντες τήν θήκην, ἥτις περιεῖχε τό τίμιον λείψανον τῆς Ἁγίας Eὐφημίας, ἀπέθεσαν τά βιβλία ἐπάνω εἰς τό στῆθος της βουλλωμένα. Ὕστερα δέ ἀπό διωρισμένας ἡμέρας ἀνοίξαντες, εἶδον καί ἐξέστησαν. Ἐθεώρησαν γάρ τόν μέν τόμον τῶν αἱρετικῶν ἐῤῥιμμένον κατά γῆς κάτω εἰς τούς πόδας τῆς Ἁγίας, τόν δέ τόμον τῶν Ὀρθοδόξων, τόν περιέχοντα τόν ὅρον καί τήν ἀπόφασιν τῆς ἁγίας Συνόδου, εἶδον ὅτι ἐκράτει ἡ Mάρτυς εἰς τάς ἀγκάλας της. Tούτου δέ γενομένου, ἐθαύμασαν ἅπαντες διά τό τοι­οῦ­τον τεράστιον. Kαί οἱ μέν Ὀρθόδοξοι ἐστηρίχθησαν εἰς τήν πί­στιν καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, τόν ποιοῦντα καθ’ ἑκάστην μεγάλα καί παράδοξα πρός ἐπιστροφήν καί διόρθωσιν τῶν πολλῶν. Oἱ δέ αἱρετικοί Mονοφυσῖται κατησχύνθησαν.

(Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστής τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ, τόμ. Γ´, Ἀθήνα: Δόμος, 2005)

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 
ΕΥΦΗΜΙΑ ἡ πανεύφημος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἤκμαζε κατὰ τους χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος τῶν Ρωμαίων Διοκλητιανοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη σπδ΄-τε΄ (284-305), εἶναι δὲ αὕτη, ἥτις θαυμασίως ἐκράτυνε τὸν ὅρον τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνελθούσης Ἁγίας Τετάρτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ρμη΄ (148) ἔτη περίπου ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου αὐτῆς ἤτοι ἐν ἔτει ὑνα΄ (451). Αὕτη ἦτο ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ὁ μὲν πατήρ της ὠνομάζετο Φιλόφρων καὶ ἦτο περιφανὴς καὶ πλούσιος, συγκλητικὸς τὸ ἀξίωμα, ἡ δὲ μήτηρ της ἐκαλεῖτο Θεοδοσιανή, ἦτο δὲ γυνὴ εὐσεβὴς καὶ συμπαθεστάτη εἰς τοὺς πτωχούς. Ἀπὸ τοιαύτην ὅθεν ρίζαν ἀγαθὴν ἐκβλαστήσασα ἡ καλλίνικος Εὐφημία δὲν ἤργησε νὰ καταστῇ ὀνομαστὴ καὶ πανεύφημος διὰ τὴν πρὸς Χριστὸν πίστιν καὶ εὐσέβειαν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὡς εἴπομεν, ἐβασίλευε τῶν Ρωμαίων ὁ Διοκλητιανός, ὅστις ἐκίνησε μέγαν διωγμὸν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, ἡγεμόνευε δὲ εἰς τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς ὁ Πρίσκος, ἔχων συγκάθεδρόν του φιλόσοφόν τινα Ἀπελλιανόν, ὁ ὁποῖος ἦτο καὶ ἱερεὺς τοῦ ψευδωνύμου θεοῦ Ἄρεως. Ὅταν λοιπὸν ἔφθασεν ἡ ἑορτὴ τοῦ θεοῦ των, ἐστάλησαν πανταχοῦ γράμματα, προσταγαὶ καὶ κήρυκες εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν Χαλκηδόνος, προσκαλοῦντες ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἄρεως· ὅσοι δὲ ἐναντιωθοῦν καὶ δὲν ἔλθουν εἰς τὴν Χαλκηδόνα, ὅπου ἦτο ἡ ἑορτὴ καὶ ὁ ναὸς τοῦ Ἄρεως, νὰ φονεύωνται μὲ πικρὰς βασάνους. Τότε λοιπὸν ὅσοι ἦσαν Χριστιανοὶ καὶ εὐσεβεῖς συνηθροίζοντο ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἀπετέλουν ὁμάδας καὶ συντροφίας, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλοι μὲν ἐκλείοντο εἰς οἰκίας, ἄλλοι δὲ κατέφευγον εἰς τὰς ἐρημίας, εἰς προσευχὰς καὶ δεήσεις σχολάζοντες καὶ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν λατρεύοντες.

Ἑνὸς τοιούτου τάγματος Χριστιανῶν καὶ μιᾶς τοιαύτης ὁμάδος καὶ συντροφίας ἦτο πρώτη καὶ ὁδηγὸς ἡ ἔνδοξος Εὐφημία· ἀφοῦ δὲ συνηθροίσθη ἡ ἑορτή, ὁ Ἀπελλιανὸς παρεκίνησε τὸν ἡγεμόνα νὰ συλλάβῃ πολλὰ πλήθη τῶν Χριστιανῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν καλλιπάρθενον Εὐφημίαν μὲ τοὺς συντρόφους της, ἡ ὁποία καὶ κατὰ τὸ κάλλος τοῦ σώματος καὶ τῆς ἀρετῆς, καὶ διὰ τὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας καὶ τοῦ γένους τὴν εὐγένειαν ἔλαμπεν ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ὡς λαμπρὸς καὶ περιφανὴς ἀστήρ· ἦτο δὲ ἡ συντροφία της ὅλη τεσσαράκοντα ἐννέα...

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

+++

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΑΣ (ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2026-27)

 +++

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΑΣ

 

(Περίοδος 2026-27)

 

 

*  *  *

Ψηφιδωτὸ

 

 

*  *  *

Τμῆμα Ἐνηλίκων 

 

1

 

*  *  *

Συλλογικὴ Ἁγιογράφηση

 

 

 

 

 

 

Ξυλογλυπτικὴ

 

 

 

*  *  *

Παιδικὸ Τμῆμα 

 

*  *  *

Προεφηβικὸ Τμῆμα 

 

*  *  *

Νεανικὸ Τμῆμα

+++