ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΕΣΘΗΤΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 +++

 

Τῇ Β΄ (2ᾳ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ἡ ἀνάμνησις τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ καταθέσεως τῆς τιμίας ΕΣΘΗΤΟΣ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθέμου ΜΑΡΙΑΣ ἐν ταῖς Βλαχέρναις

ΒΑΣΙΛΙΣ τῶν πόλεων, ἡ περικαλλεστάτη Κωνσταντινούπολις, εὐθὺς ἀπ’ ἀρχῆς τῆς κτίσεώς της ὑπὸ τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ ἁγιωτάτου βασιλέως Κωνσταντίνου ἀφιερώθη πρεπόντως μὲ πολλὴν εὐλάβειαν εἰς τὸ ὄνομα τῆς Δεσποίνης καὶ Βασιλίσσης πάντων τῶν βασιλέων, ὡς πασῶν τῶν πόλεων βασιλεύουσα. Ἕνεκα τούτου ὑπερβαίνει καὶ εἰς τὴν εὐλάβειαν πάσας τὰς ἄλλας πόλεις τῆς οἰκουμένης· εὑρίσκονται δὲ εἰς αὐτὴν Ναοὶ περισσότεροι ἢ εἰς οἷον δήποτε ἄλλον τόπον, καλλωπισμένοι, κεκοσμημένοι ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς οἰκήτορας, καὶ σχεδὸν οὐδεὶς εὑρίσκεται τόπος βασιλικὸς καὶ δημόσιος ἢ οἶκος ἄρχοντος, ὅστις νὰ μὴ ἔχῃ Ναὸν ἢ εὐκτήριον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὅτι πανταχοῦ εἰς τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ὅπου καὶ ἂν ἐκηρύχθη τὸ μυστήριον τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου σαρκώσεως, ὑμνεῖται διὰ παντὸς ἡ ὑπερύμνητος Θεοτόκος καὶ κατὰ χρέος δοξάζεται, ἐπειδὴ κατῴκησεν εἰς αὐτὴν ἅπαν τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος. Ἐξαιρέτως δὲ εἰς ταύτην τὴν Πόλιν εὑρίσκονται Ναοὶ ἀναρίθμητοι, ἀφιερωμένοι εἰς τὸ πανάγιον αὐτῆς Ὄνομα. Ἀλλὰ ἀπὸ ὅλας τὰς Ἐκκλησίας της τὰ πρωτεῖα κατέχει ἡ τῶν Βλαχερνῶν, ἥτις ὑπερβαίνει τοὺς ὑπολοίπους Ναοὺς εἰς τὴν ὡραιότητα, ὡς τοὺς ἀστέρας ὁ ἥλιος.

Οὗτος ὁ Ναὸς τῶν Βλαχερνῶν πιστεύεται ὅτι εἶναι ὥσπερ τι βασίλειον ἱερώτατον τῆς Παναγίας καὶ θειότατον καταγώγιον· διὰ τοῦτο καὶ εἰς ἄλλας θέσεις ἢ πόλεις κτίζοντες οἱ εὐσεβεῖς Ἐκκλησίας, Βλαχέρνας ταύτας ὠνόμασαν, πιστεύοντες ὅτι ἡ πανάμωμος Δέσποινα εὐδοκεῖ εἰς ταύτας καὶ χαίρεται καὶ φαιδρύνει καὶ λαμπρύνει αὐτὰς μὲ τὴν ἔνθεον παρουσίαν της. Καὶ πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ ὁ εὐσεβὴς λαὸς εἰς τὰς Βλαχέρνας συντρέχουσι, προσφέροντες εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν Θεοτόκον χαριστήρια καὶ λαμβάνουσι πάντων τῶν λυπηρῶν λυτήρια, οἱ ἐν θλίψεσιν εὑρίσκουσι παραμυθίαν καὶ οἱ ἀσθενεῖς τὴν ἴασιν, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ὁ ἐν Βλαχέρναις θεῖος Ναὸς τῆς Πανυμνήτου Θεομήτορος εἶναι εἰς ὅλους μας πάσης ἐλπίδος σωτηριώδους ἀποθήκη καὶ θησαυροφυλάκιον, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖον πᾶν ἀγαθὸν ἀπολαμβάνομεν...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 +++

Ο Στάρετς Ζαχαρίας

--


Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ




(Μνήμη: 2ᾳ Ἰουλίου)


...Η χαριτωμένη Τατιάνα, όταν κατάλαβε ότι πλησιάζει το τέλος της,
ευλόγησε τα παιδιά της και είπε στην κόρη της Μαρία:
«Όλους τους αποχαιρέτησα και μόνο στον αγαπητό μου Ζαχαρία
δεν έδωσα την ευχή μου. Δεν θα πεθάνω όμως αν δεν τον ευλογήσω.
Γι' αυτό θα ζητήσω από τον Θεό μιά μικρή αναβολή
μέχρι να πας στην πόλι να τον ειδοποιήσης».

Όταν έφθασε ο Ζαχαρίας, η αγία μητέρα του προφήτευσε όσα θα του συμβούν
στο μέλλον, τους πειρασμούς που θα περάση και ότι τελικά θα γίνη Μοναχός.
Επίσης του έδωσε μία Εικόνα της Παναγίας του Καζάν λέγοντας:
«Να η οδηγός σου...».



Αυτήν την αγία Εικόνα την είχε ο Στάρετς μαζί του σ' όλη του την ζωή...

Από τον Βίο του Αγίου

--

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ, ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

 Μνήμη: 1η Ἰουλίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Α΄ (1ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου μνήμη τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργών Ἀναργύρων ΚΟΣΜΑ καὶ ΔΑΜΙΑΝΟΥ τῶν Ρωμαίων

 

ΚΟΣΜΑΣ καὶ ΔΑΜΙΑΝΟΣ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἤκμασαν κατὰ τοὺς χρόνους Καρίνου καὶ Νουμεριανοῦ τῶν αὐταδέλφων Βασιλέων ἐν ἔτει σπδ’ (284), κατήγοντο δὲ ἐκ τῆς μεγαλουπόλεων Ρώμης. Αὐτάδελφοι ὄντες μετήρχοντο καὶ οἱ δύο τὴν ἰατρικὴς καὶ ἐθεράπευον ὄχι μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ κτήνη καὶ ἄλογα ζῷα· δι’ ἀντιμισθίαν δὲ τῆς ἰατρείας ἐζήτουν τὸ νὰ πιστεύωσιν εἰς τὸν Χριστὸν οἱ ἰατρευόμενοι, χωρὶς νὰ λαμβάνωσι παρ’ αὐτῶν οὐδεμίαν ὑλικὴν ἀμοιβήν. Διαβληθέντες δε εἰς τὸν Βασιλέα Καρῖνον, ὅτι ἐνεργοῦσι τὰς ἰατρείας καὶ τὰ θαύματα μὲ μαγικὴν τέχνην, καὶ μὴ θέλοντες νὰ παραδοθῶσιν ἄλλοι ἀντὶ αὐτῶν, προσῆλθον αὐτόκλητοι καὶ παρεδόθησαν εἰς χεῖρας τοῦ Βασιλέως.

Ὄχι δὲ μόνον αὐτοὶ δὲν ἐπείσθησαν νὰ ἀρνηθῶσι τὸν Χριστόν, ἀλλὰ καὶ τὸν Βασιλέα Καρῖνον κατέπεισαν νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀσέβειαν, διότι ἔτυχε καὶ αὐτὸς τῆς παρὰ τῶν Ἁγίων ἰατρείας. Ὅταν δηλαδὴ ἤρχισεν ὁ Βασιλεὺς νὰ ἐρωτᾷ τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ ἀπειλῇ αὐτούς, ὅτι θὰ τοὺς θανατώσῃ, ἐὰν δὲν ἀρνηθῶσι τὸν Χριστόν, τότε, ὦ τῆς θείας δίκης! μετετοπίσθη ἡ θέσις τοῦ προσώπου του, καὶ ἐστράφη ὀπίσω πρὸς τὴν ράχιν του· ἰατρεύθη δὲ ὑπὸ τῶν Ἁγίων ἐκ τῆς ἀσθενείας ταύτης. Ὅθεν διὰ τὸ θαῦμα τοῦτο ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ οἱ ἐκεῖ παρεστῶτες καὶ ὁ ἰατρευθεὶς Βασιλεὺς μὲ τοὺς οἰκείους του, καὶ μετὰ τιμῶν ἀπέστειλε τοὺς Ἁγίους εἰς τοὺς συγγενεῖς καὶ οἰκείους των. Ὕστερον δὲ ὁ τῆς ἰατρικῆς τέχνης τῶν Ἁγίων διδάσκαλος, φθονήσας αὐτοὺς διὰ τὴν δόξαν καὶ προκοπήν των, τοὺς ἀνεβίβασεν εἰς ἓν ὄρος, ἵνα συλλέξωσι δῆθεν ἰατρικὰ βότανα, ἐκεῖ δὲ ἐξαναστὰς ὁ δόλιος κατὰ τῶν Ἁγίων ἐθανάτωσεν αὐτοὺς μὲ πέτρας ὡς ὁ Κάϊν τὸν Ἄβελ. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτῶν Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν ἁγιώτατον αὐτῶν Ναὸν τὸν εὑρισκόμενον εἰς τόπον καλούμενον τοῦ Παυλίνου.

 

+++

ΑΓΙΟΙ 12 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

+++

+++

«ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΙ» ΤΕΥΧ. 6

 +++

 

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ

+++

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ

ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ

Μνήμη: 29η Ἰουνίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ´.

Οἱ τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονοι,

καὶ τῆς Οἰκουμένης Διδάσκαλοι,

τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων πρεσβεύσατε,

εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι,

καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν

τὸ μέγα ἔλεος.

+++

ΟΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ, ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ...

 +++

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΜΨΩΝ ὁ Ξενοδόχος

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΜΨΩΝ

ὁ Ξενοδόχος 

 

Μνήμη: 27η Ἰουνίου 

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚΖ΄ (27ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΣΑΜΨΩΝ τοῦ Ξενοδόχου

ΣΑΜΨΩΝ, ὁ περιφανὴς οὗτος καὶ φιλόξενος ἀνήρ, ὁ εἰς πᾶσαν γῆν καὶ θάλασσαν περιβόητος, ἦτο ἀπὸ τὴν πρεσβυτέραν Ρώμην, ἀπὸ εὐγενεῖς γονεῖς καὶ πλουσίους γεννηθεὶς καὶ ἀνατραφεὶς μὲ αὐτάρκειαν πραγμάτων καὶ μὲ ἐνδύματα πλούσια. Ἐπειδὴ δὲ οἱ γονεῖς του ἦσαν ἀπὸ γένος βασιλικὸν καὶ εἶχον πολλὰ εἰσοδήματα, ἐξώδευον ἐλεύθερα διὰ νὰ τὸν μάθουν γράμματα· ὅθεν ἔγινε τέλειος εἰς ὀλίγον καιρόν, ὄχι μόνον εἰς τὰ ποιητικά, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ φιλοσοφικά, ἐσπούδασε δὲ καὶ τὴν ἰατρικὴν τέχνην καὶ ἄλλα ὅσα τοῦ ἐφάνησαν ἁρμόδια. Περισσότερον δὲ ἀπὸ ὅλας τὰς ἐπιστήμας ἐπόθησε τὴν ἰατρικήν, ὡς φιλανθρωποτέραν καὶ ψυχωφελεστέραν, διότι ἦτο ἐκ φύσεως εὔσπλαγχνος καὶ ἐσυμπόνει τοὺς ἀσθενεῖς καὶ πένητας.

Διὰ τοῦτο ὅθεν ἔμαθε τὴν τέχνην αὐτήν, διὰ νὰ ἐπιμελῆται τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην, τοὺς ὁποίους ἔπαιρνεν εἰς τὸν οἶκόν του, καὶ ὄχι μόνον τοὺς ἰάτρευεν ὡς ἰατρός, ἀλλὰ καὶ ὡς δοῦλος τοὺς ὑπηρέτει καὶ ἐξώδευεν ἐξ ἰδίων διὰ νὰ τοὺς τρέφῃ καὶ νὰ τοὺς προμηθεύῃ ἰατρικὰ καὶ βότανα. Διὰ τὴν εὔσπλαγχνον ὅθεν γνώμην του τὸν ἠξίωσεν ὁ Θεὸς νὰ κάμνῃ ἀπὸ τότε θαυμάσια, καὶ ἐθεράπευε πᾶσαν ἀσθένειαν. Ἀλλὰ καὶ πάθη ἀνίατα καὶ χαλεπά, ὅσα δὲν ἠδύναντο οἱ ἄλλοι ἰατροὶ νὰ θεραπεύσουν, αὐτὸς τὰ ἰάτρευεν, ὄχι μὲ τὴν δύναμιν τῶν βοτάνων καὶ τὴν ἀνθρωπίνην ἐπιμέλειαν, ἀλλὰ μὲ τὴν θείαν βοήθειαν. Ὅμως ἀπὸ ταπεινοφροσύνην δὲν ἐφανέρωνε τὴν ὑπόθεσιν, ὅτι τοὺς ἰάτρευε μὲ τὴν θείαν χάριν, ἀλλὰ προσεποιεῖτο ὅτι ἔδιδον τὴν θεραπείαν τὰ βότανα.

Εἰς ὀλίγον καιρὸν οἱ γονεῖς αὐτοῦ ἐτελεύτησαν· ὅθεν ἔμεινεν ἐλεύθερος, μὴ ἔχων δὲ εἰς τὴν ἀρετὴν πλέον κανένα ἐμπόδιον, ἐπεμελεῖτο τὴν φιλοξενίαν ὑπὲρ τὸ πρότερον· πωλήσας δὲ ὅλα τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶχε κινητὰ καὶ ἀκίνητα, ἔδωκε τὰ χρήματα εἰς τοὺς πτωχούς, διὰ νὰ τὰ λάβῃ εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν νὰ χαίρεται πάντοτε. Τόσας δὲ ἐλεημοσύνας ἔδιδεν, ὥστε δὲν ἔμεινε σχεδὸν πτωχὸς εἰς ἐκείνην τὴν πόλιν, ὅστις νὰ μὴ λάβῃ πλουσίαν ἐλεημοσύνην ἀπὸ τὰς χεῖράς του. Ὑπεδέχετο ξένους, ἐνέδυε γυμνούς, πεινῶντας ἔτρεφεν, ἀσθενοῦντας ἰάτρευε καὶ πᾶσαν ἄλλην εὐεργεσίαν ἔκαμνεν ὁ τρισόλβιος εἰς τοὺς ἐνδεεῖς, ὑπηρετῶν αὐτοὺς καὶ βοηθῶν εἰς ὅλας τὰς ἀνάγκας των πρὸς αὐτάρκειαν. Οὕτω λοιπὸν διασκορπίσας θεαρέστως τὸν πλοῦτον διὰ τὸν Χριστὸν ὁ χρηστὸς καὶ εὔχρηστος δοῦλος, ἐγυμνώθη ἀπὸ ὅλα τὰ πρόσκαιρα, καὶ ἔμεινεν ὡς ἀετὸς ὑψιπέτης, ἀκτήμων καὶ ἄοικος, μονοχίτων καὶ ἀνάργυρος, δὲν ἐκράτησε δὲ πλησίον του εἰμὴ μόνον ἕνα δοῦλον, διὰ νὰ τὸν βοηθῇ εἰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ νὰ τοὺς ὑπηρετῶσιν ἀμφότεροι...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚῌ

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ

Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚῌ

Μνήμη: 26η Ἰουνίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚϚ΄ (26ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΔΑΒΙΔ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ

ΔΑΒΙΔ ὁ πολυΰμνητος οὗτος Πατήρ, ἐπίγειος Ἄγγελος καὶ ἐπουράνιος ἄνθρωπος, ἐγεννήθη καὶ ἀνετράφη εἰς τὴν λαμπρὰν καὶ μεγαλόπολιν Θεσσαλονίκην, καὶ ἀπαρνηθεὶς τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐγκόσμια ἐγκατέλιπε φίλους καὶ συγγενεῖς, τιμὴν καὶ δόξαν πρόσκαιρον, χρήματα, κτήματα καὶ πᾶσαν ἄλλην εὐδαιμονίαν πρόσκαιρον, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν παραγγελίαν, καὶ ἠκολούθησε τῷ Δεσπότῃ, σηκώσας τὸν Σταυρὸν ἐκ νεότητος, ἐπειδὴ ἐτρώθη βαθέως ἡ καρδία του ἀπὸ τὸν ἔνθεον ἔρωτα. Ἔκοψε λοιπὸν τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς καὶ ἔμεινεν εἰς τὸ Μοναστήριον τῶν Μαρτύρων Θεοδώρου καὶ Μερκουρίου τῶν Κουκουλιατῶν ἐπονομαζόμενον, εἰς τὸ ὁποῖον ἡσύχαζεν ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ ἄνθρωπον, τηρῶν πᾶσαν ἀρετὴν ἐπιμελέστατα· ἐξαιρέτως δὲ ἤσκει ἀπὸ ὅλας τὰς ἀρετὰς τὴν ἐγκράτειαν καὶ ταπείνωσιν, γνωρίζων καλῶς ὅτι ὁ χορτασμὸς τῆς κοιλίας ἀποδιώκει τὴν ἀγρυπνίαν καὶ σωφροσύνην, καὶ ἡ κενοδοξία πάλιν ἀφανίζει ὅλας τὰς ἀρετὰς παντελῶς. Διὰ τοῦτο ἐσπούδαζε νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ταπεινοφροσύνην ὡς φρόνιμος.

Ἀναγινώσκων δὲ ὁ Ὅσιος τὰς θείας Γραφὰς ἡμέραν καὶ νύκτα, ἐθαύμαζε τὰς ἀρετὰς τῶν Ἁγίων, τῶν πρὸ τοῦ νόμου, καὶ μετὰ τὸν νόμον, πῶς τοὺς ἐδόξασεν ὁ Θεός, διότι ὑπήκουον εἰς τὰς ἐντολὰς Του καὶ εὐηρέστησαν Αὐτῷ ὡς ἔπρεπε. Καὶ τὸν μὲν Ἄβελ μὲ τὴν θυσίαν ἐθαυμάστωσε, τὸν δὲ Ἀβραὰμ διὰ πίστεως, τὸν Ἰωσὴφ μὲ τὴν σωφροσύνην, τὸν Ἰὼβ μὲ τὴν ὑπομονήν, τὸν Μωυσῆν νομοθέτην ἀνέδειξε, τὸν Δανιὴλ καὶ τοὺς τρεῖς παῖδας ἐφύλαξεν ἀβλαβεῖς ἀπὸ τὸ πῦρ καὶ τοὺς λέοντας. Τούτων τὴν πολιτείαν συλλογιζόμενος ὁ θαυμάσιος Δαβὶδ ἐσπούδαζεν ὁλοψύχως νὰ τοὺς μιμῆται τὸ κατὰ δύναμιν διὰ νὰ γίνῃ καὶ συγκληρονόμος αὐτῶν εἰς τὴν Βασιλείαν τὴν Οὐράνιον. Ἀναγινώσκων δὲ καὶ τοὺς βίους τῶν Ὁσίων, οἱ ὁποῖοι ἠσκήτευσαν μετὰ τὴν σάρκωσιν τοῦ Σωτῆρος τὴν σωτήριον, οἵτινες ἐτέλεσαν τοιούτους θαυμασίους ἀγῶνας καὶ ἀριστείας, ἐξεπλήττετο· καὶ μάλιστα τὸν θαυμαστορείτην Συμεών, καὶ τὸν τούτου συνώνυμον, καὶ τὸν Δανιὴλ καὶ Πατάπιον, τοὺς στυλίτας, οἱ ὁποῖοι διῆλθον τὴν ζωήν των ὑπαίθριοι καὶ ἄστεγοι, ὑπὸ ἀνέμων, ὑετῶν καὶ χιόνων βασανιζόμὲνοι, τῶν ὁποίων τοὺς βίους ἀναγινώσκων ἔκλαιε καὶ τόσον κατενύγετο, ὥστε ἔκαμεν ἀπόφασιν νὰ περάσῃ ὁμοίαν στενοχωρίαν ὅσον καιρὸν δυνηθῇ ὁ ἀείμνηστος, διὰ νὰ εὕρῃ εὐρυχωρίαν μετὰ θάνατον...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++

ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ, ΚΤΙΤΩΡ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΑΘῼ

 +++

 

 

Τῇ 25ῃ τοῦ Ἰουνίου μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ τοῦ κτίτορος τῆς ἐν τῷ Ὄρει τοῦ Ἄθω ἱερᾶς καὶ κοινοβιακῆς Μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντος.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ὁ θαυμάσιος οὗτος Πατὴρ ἡμῶν ἦτο ἀπὸ τὰ περίχωρα τῆς Καστορίας, ἀπὸ χωρίον Κορησσὸν καλούμενον. Οἱ γονεῖς του ἦσαν γεωργοί, οὔτε πολλὰ πλούσιοι, οὔτε πένητες, ἀλλὰ ζῶντες πρὸς αὐτάρκειαν, πλὴν ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι. Γεννηθεὶς λοιπὸν ἀπὸ τοιούτους γονεῖς ὁ εὐγενὴς τὴν ψυχὴν Διονύσιος, ἔμαθεν ὀλίγα γράμματα· ἔπειτα, ἐπειδὴ ἦτο ἐκ φύσεως συνετὸς καὶ φρόνιμος, κατεφρόνησε τὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσης ζωῆς ὡς φθαρτὰ καὶ ρέοντα, καὶ ἐπόθησε τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια, τὰ ὁποῖα ἐστοχάζετο καθ’ ἑκάστην καὶ ἐμελέτα κατὰ διάνοιαν· καὶ καθὼς μία διψασμένη ἔλαφος τρέχει μὲ πόθον πολὺν εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτω καὶ τούτου ἡ καρδία κατεφλέγετο περισσῶς ἀπὸ τὸν ἔνθεον ἔρωτα. Ὅθεν, κατὰ τὴν καλὴν αὐτοῦ γνώμην, τὸν ἠξίωσε καὶ ὁ Κύριος καὶ ἔγινε δοῦλός του γνήσιος· καὶ ἀκούσατε ἐξ ἀρχῆς τὴν διήγησιν.

Οὗτος ὁ καλὸς Διονύσιος εἶχεν ἀδελφὸν εἰς τὴν ἡλικίαν μεγαλύτερον, ὀνόματι Θεοδόσιον· καὶ καθὼς ἦσαν ἀδελφοὶ κατὰ σάρκα καὶ ὅμοιοι εἰς τὸν χαρακτῆρα τῆς ὄψεως, οὕτως ὡμοίαζον καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς ψυχῆς καὶ κατάστασιν. Ὅταν ἔγινε ιη’ (18) ἐτῶν ὁ Θεοδόσιος, ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν διὰ νὰ ἀνταμώσῃ ἐναρέτους ἀνθρώπους, ἵνα ὠφεληθῇ ἀπὸ τοὺς λόγους των. Ἀφῆκεν ὅθεν τὴν πατρίδα, τοὺς γονεῖς του καὶ τὸν ἀδελφὸν Διονύσιον, παιδίον μικρὸν καὶ ἀνήλικον, καὶ ἀπελθὼν εἰς τὴν βασιλεύουσαν, κατῴκησεν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, ὅπου ἦσαν Μοναχοὶ ἐνάρετοι καὶ θαυμάσιοι εἰς τὴν ὑμνῳδίαν καὶ ἄσκησιν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔλαβε πολλὴν ὠφέλειαν καὶ γράμματα ἔμαθεν ἱκανά, διότι ὀλίγα ἤξευρε πρότερον.

Μαθὼν ὅθεν ὅλην τὴν θείαν Γραφὴν καὶ τὰ δόγματα, διότι ἦτο εἰς τὸν νοῦν ἐπιδέξιος καὶ κατενόει εὐκόλως τὰ μαθήματα, ἔγινεν εἰς ὅλους ποθητὸς καὶ αἰδέσιμος, διότι ἦτο εἰς τὴν ὄψιν τοῦ προσώπου εὐγενής, σεμνός, χαριέστατος εἰς τὸ ἦθος καὶ τὴν ὁμιλίαν ἐπιεικὴς καὶ γλυκύτατος, καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν θαυμάσιος. Ὅθεν καὶ ὁ Πατριάρχης τοῦ τότε καιροῦ τὸν ἠγάπησε, καὶ τὸν ἐχειροτόνησε διάκονον πρότερον, ἔπειτα καὶ πρεσβύτερον, βλέπων μεγάλας ἀρετὰς εἰς αὐτόν. Ὁ δὲ Θεοδόσιος, ἀφ’ ὅτου ἔλαβε τὸ τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα, ἠγωνίζετο εἰς τὰς ἀρετὰς περισσότεοον, προκόπτων καθ’ ἑκάστην καὶ προβαίνων ἀπὸ δυνάμεως εἰς δύναμιν...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++