ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ 2 (Ν. ΖΙΑ)

+++


ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
2
(Νιπτὴρ)





...Πρὶν ὅμως ἀπὸ τὸ Γολγοθᾶ ὑπάρχει ἕνα γεγονός,
ποὺ γίνεται ζωγραφικὴ σύνθεση μὲ ξεχωριστὴ σημασία.
Ὁ Χριστὸς πλένει τὰ πόδια τῶν μαθητῶν Του.
Ὁ Νιπτὴρ ἱστορεῖται συχνὰ στὶς βυζαντινὲς Ἐκκλησίες.
Μιὰ ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραστάσεις βρίσκεται στὸν νάρθηκα
τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ (Λιβαδειά, ἀρχὲς 11ου αἰ.).
Στὸν χρυσὸ κάμπο τοῦ ψηφιδωτοῦ οἱ μαθητὲς σὲ δύο ὁμάδες,
δεξιὰ κι ἀριστερὰ ἀπὸ τὸ κεντρικὸ θέμα,
ὅπου ὁ Χριστὸς σκύβει καὶ σκουπίζει τὸ γυμνὸ πόδι τοῦ Πέτρου,
ποὺ σηκώνει τὸ χέρι του σὲ ἔνδειξη διαμαρτυρίας
γι' αὐτὴ τὴν πράξη τοῦ Διδασκάλου.



Οἱ μορφὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Πέτρου
ὀργανώνονται σὲ κυκλικὴ διάταξη.
Ἡ ἀρνητικὴ στάση τοῦ Πέτρου ὑποτάσσεται στὴ θετικὴ
τῆς ἑκούσιας διακονίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ σύνθεση ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ὁμόλογη πρὸς τὸν ἀρχιτεκτονικὸ χῶρο
στάση τῶν Ἀποστόλων, καὶ εἶναι ἡ πιὸ ἐποπτικὴ διδασκαλία
τῆς ταπείνωσης, ἀναγκαίας προϋπόθεσης
γιὰ τὸ Σταυρό, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνάσταση...

(Νικ. Ζία, Ἐπικ. Καθηγητῆ Ἱστορίας τῆς Τέχνης,
Περιοδ. Πειραϊκὴ Ἐκκλησία, Ἀπρίλιος 1992)

+++

Μεγάλη Tετάρτη

---

ΜΕΓΑΛΗ TΕΤΑΡΤΗ

Ὑπὲρ τὴν πόρνην Ἀγαθὲ ἀνομήσας,
δακρύων ὄμβρους οὐδαμῶς Σοι προσῆξα·
ἀλλὰ σιγῇ δεόμενος προσπίπτω Σοι,
πόθῳ ἀσπαζόμενος, τοὺς ἀχράντους Σου πόδας,
ὅπως μοι τὴν ἄφεσιν, ὡς Δεσπότης παράσχῃς,
τῶν ὀφλημάτων κράζοντι Σωτήρ·
ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαι με.

* * *

Δύο γυναῖκες, λέγουσιν οἱ κριτικώτεροι τῶν Εὐαγγελίων ἑρμηνευταί,
ἤλειψαν τὸν Κύριον μύρῳ, ἡ μὲν πολὴν καιρὸν πρὸ τοῦ πάθους Αὐτοῦ,
ἡ δὲ πρὸ ὁλίγων ἡμερῶν· καὶ ἡ μὲν ὑπῆρχε πόρνη καὶ ἁμαρτωλή,
ἡ δὲ σώφρων καὶ ἐνάρετος Τοῦ εὐλαβοῦς τούτου ἔργου τήν μνήμην ἐπιτελοῦσα
σήμερον ἡ Ἐκκλησία καί εἰς τό πρόσωπον τῆς πόρνης αὐτό ἀναφέρουσα,
συναναφέρει ἐν ταυτῷ καί τήν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα, ἅπερ ἀμφότερα ἐπράχθησαν
δύο ἡμέρας πρό τοῦ Νομικοῦ Πάσχα, Μαρτίου 21, ἡμέρα Τετράδι τῆς ἑβδομάδος.

Ἡ γυνὴ λοιπὸν ἐκείνη ἤλειψε διὰ τοῦ μύρου τὴν κεφαλὴν καὶ τοὺς πόδας
τοῦ Ἰησοῦ καὶ διὰ τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἀπεσφόγγισεν αὐτούς.

Τὸ πολύτιμον ἐκεῖνο μῦρον ἐξετιμήθη 300 δηνάρια.
Ἐκ τῶν Μαθητῶν ἐξόχως ὁ φιλάργυρος Ἰούδας σκανδαλίζεται,
τάχα διὰ τὴν ἀπώλειαν τοιούτου μύρου.
Ὁ Ἰησοῦς ἐπιπλήττει αὐτόν, ἵνα μὴ ἐνοχλῇ τὴν γυναῖκα·
καὶ ὁ Ἰούδας ἀγανακτῶν πορεύεται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς,
συνηγμένους εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Καϊάφα καὶ συμβουλευουμένους
ἤδη κατὰ τοῦ Ἰησοῦ· καὶ συμφωνήσας μετ' αὐτῶν
τὴν προδοσίαν τοῦ Διδασκάλου διὰ τριάκοντα ἀργύρια,
ἀπὸ τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν ἵνα Αὐτὸν παραδῷ.



Ἕνεκα τούτου ἔλαβε ἀρχὴν ἀπ' αὐτῶν τῶν Ἁποστολικῶν χρόνων
ἡ νηστεία τῆς Τετράδος (Τετάρτης).

Ὑπόμνημα στὴν Μεγάλη Τετάρτη, ἐδῶ

---

"ΑΛΛΕΣ 9..." (Εικόνα: Ο Καλός Κυρηναίος 15)

+++

15

Ἅλλες 9...

Απ' το ημερολόγιο ενός αγιογράφου

Οι παιδικές φωνές που ακούστηκαν μέσα στην Εκκλησία
δεν με ενόχλησαν. Μάλλον χαρά είναι να βλέπης "τα παιδία"
να έρχονται προς Αυτόν, όπως ο Ίδιος παρήγγειλε.

Η μητέρα τους οδήγησε τα δύο παιδάκια, ένα κοριτσάκι περίπου 10 ετών,
και ένα αγοράκι λίγο μικρότερο στο κέντρο του Ναού,
σχεδόν ακριβώς κάτω απ' τον Ουράνιο Πατέρα τους, τον Παντοκράτορα.
Τους έδειξε τις Εικόνες και ιδιαίτερα την Πλατυτέρα,
που δεσπόζει, με την ολάνοιχτη μητρική αγκαλιά Της.



Ήμουν επάνω στη σκαλωσιά και έκανα κάποια "ρετούς"
στις τοιχογραφίες που πρόσφατα είχα κάνει.
Δεν γνωρίζω αν με είδαν, αλλά δεν έχει τόσο σημασία.
Η ευλαβής μητέρα, προέτρεψε τα παιδιά της να προσευχηθούν:
"Ζητήστε από την Παναγίτσα μας αυτά που θέλετε, και Αυτή θα σας τα δώσει",
ἦταν πάνω-κάτω η προτροπή της, απ' όσο μπόρεσα ν' ακούσω.
Το κοριτσάκι άρχισε αμέσως, χωρίς να χρειαστεί κάτι άλλο:

"Παναγία μου, θέλω να είναι η οικογένεια μας καλά,
να έχουμε όσα χρειαζόμαστε, να είμαστε αγαπημένοι.
Όλες οι οικογένειες θέλω να έχουν το σπίτι τους,
όλα όσα είναι αναγκαία. Να μη τους κόβουν το ρεύμα.
Θέλω να έχουν οι γονείς δουλειά, να μη πεινάνε τα παιδιά,
κανένα παιδί να μη κρυώνει και να μη πεινάει.
Επίσης θα ήθελα να σε παρακαλέσω για την Πατρίδα μου,
να την βοηθήσης, στη δυσκολία αυτή που περνάμε"...

Είπε κι ἄλλα το κοριτσάκι. Δεν τα συγκράτησα, γιατί από τη συγκίνηση
δεν μπορούσα να ακούσω πιά καθαρά.
Ζωγράφιζα μηχανικά, αλλά ήθελα πολύ να κλάψω.
Η φωνούλα του μικρού αγοριού ακούστηκε κι αυτή παρακαλεστική,
δεν κατάλαβα τι ακριβώς ζητούσε, αλλά το πιθανότερο
κάτι ανάλογο με την αδελφούλα του.
Κοίταξα προς το μέρος τους όταν έγινε ησυχία και είδα
την μητέρα, μία νέα γυναίκα, γονατιστή και σκυμένη
να προσεύχεται μυστικά, με πόνο, για αρκετή ώρα...

Θυμήθηκα, όταν συνήλθα από το ευχάριστο αυτό,
τόσο ελπιδοφόρο και συνταρακτικό για μένα "σοκ",
το ανάγνωσμα που ακούσαμε στην Εκκλησία
την περασμένη Πέμπτη (προ των Βαϊων):


Γενέσεως τὸ Ἀνάγνωσμα

(Κεφ. ΙΗ', 20-33)

Εἶπε Κύριος· Κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα. Καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με, συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῷ. Καὶ ἀποστρέψαντες ἐκεῖθεν οἱ ἄνδρες, ἦλθον εἰς Σόδομα. Ἀβραὰμ δὲ ἔτι ἦν ἑστηκὼς ἔναντι Κυρίου. Καὶ ἐγγίσας Ἀβραάμ, εἶπε· Μὴ συναπολέσῃς δίκαιον μετὰ ἀσεβοῦς, καὶ ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ὁ ἀσεβής, ἐὰν ὦσι πεντήκοντα δίκαιοι ἐν τῇ πόλει, ἀπολεῖς αὐτούς; οὐκ ἀνήσεις πάντα τόν τόπον ἕνεκεν τῶν πεντήκοντα δικαίων, ἐὰν ὦσιν ἐν αὐτῇ; Μηδαμῶς σὺ ποιήσῃς ὡς τὸ ῥῆμα τοῦτο, τοῦ ἀποκτεῖναι δίκαιον μετὰ ἀσεβοῦς, καὶ ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ὁ ἀσεβής, μηδαμῶς, ὁ κρίνων πᾶσαν τὴν γῆν, οὐ ποιήσεις κρίσιν. Εἶπε δὲ Κύριος· Ἐὰν εὕρω ἐν Σοδόμοις πεντήκοντα δικαίους ἐν τῇ πόλει, ἀφήσω πάντα τὸν τόπον δι' αὐτούς. Καὶ ἀποκριθεὶς Ἀβραάμ, εἶπε· Νῦν ἠρξάμην λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύριόν μου, ἐγὼ δέ εἰμι γῆ καὶ σποδός. Ἐὰν δὲ ἐλαττονωθῶσιν οἱ πεντήκοντα δίκαιοι εἰς τεσσαρακονταπέντε, ἀπολεῖς, ἕνεκεν τῶν πέντε, πᾶσαν τὴν πόλιν. Καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω, ἐὰν εὕρω, ἐκεῖ τεσσαρακονταπέντε. Καὶ προσέθηκεν ἔτι λαλῆσαι πρὸς αὐτόν, καὶ εἶπεν· Ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ τεσσαράκοντα; Καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω, ἕνεκεν τῶν τεσσαράκοντα. Καὶ εἶπε· Μήτι, Κύριε, ἐὰν λαλήσω; ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ τριάκοντα; Καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω, ἕνεκεν τῶν τριάκοντα. Καὶ εἶπεν· Ἐπειδὴ ἔχω λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύριον, ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ εἴκοσι; Καὶ εἶπεν· Οὐ μὴ ἀπολέσω, ἕνεκεν τῶν εἴκοσι. Καὶ εἶπε· Μήτι, Κύριε, ἐὰν λαλήσω ἔτι ἅπαξ; ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ δέκα; Καὶ εἶπεν, οὐκ ἀπολέσω, ἕνεκεν τῶν δέκα. Ἀπῆλθε δὲ ὁ Κύριος, ὡς ἐπαύσατο λαλῶν τῷ Ἀβραάμ, καὶ Ἀβραὰμ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.

Και είπα:
Άλλες 9 τέτοιες μητέρες και θα αλλάξουν τα πράγματα...

Μ.Η.Η.

+++

Η Έγερσις του Λαζάρου

+++

Η ΕΓΕΡΣΙΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Βραχόβουνα περικλείουν στενὰ τὴν σκηνήν, καὶ ὁ Κύριος μὲ τοὺς Μαθητάς Του,
ἔχει τὴν παντοδύναμον δεξιὰν Αὐτοῦ ἐκτεταμένην καὶ εὐλογοῦσαν,
μὲ μίαν κίνησιν προστακτικήν, ὧν Κύριος καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου.
Καὶ εὶς τὰ ἄχραντα πόδια Του κοίτονται γονατισμένες οἱ ἀδελφὲς
τοῦ Λαζάρου, Μάρθα καὶ Μαρία, θρηνοῦσαι καὶ ὁδυρόμεναι
καὶ κατασπαζόμεναι αὐτά μὲ θρῆνον καὶ κλαυθμὸν πολύν.
Εἰς δὲ τὸ ἀντικρυνὸν μέρος, ὁ Λάζαρος προβάλει μέσα ἀπὸ τάφον λαξευμένον
εἰς τὸν βράχον, σαβανομένος μὲ κειρίας (λωρίδας), ὅπως περιγράφεται
εἰς τὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον, χλωμὸς καὶ μὲ ὄψιν τεταλαιπωρημένην,
σὲ ἀνδρικὴν ἡλικίαν, μὲ ἀρὺ μαῦρον γένειον.
Ἕνας νεαρὸς μετακινεῖ τὴν βαρειὰν ταφόπλακα καὶ ἄλλος λύνει
τὸν ἀναστημένον νεκρὸν ἀπὸ τὰς κειρίας, κατὰ τὸ τοῦ Κυρίου πρόσταγμα.
Ἀνάμεσα εἰς τὰ βραχοβούνια, φαίνονται τὰ τείχη τοῦ κάστρου τῆς Βηθανίας,
καὶ πλῆθος Ἐβραίων ὁποὺ ἐβγαίνουν ἀπὸ τὴν καστρόπορταν,
βλέποντες καὶ θαυμάζοντες, καὶ κάποιοι ἀπ' αὐτοὺς φράζοντες μὲ τὸ ροῦχον
τὲς μύτες των διὰ τὴν δυσωδίαν τοῦ νεκροῦ, ὁποὺ ἦτο τετραήμερος.
Ὁ Χριστὸς στέκεται μὲ τὴν ἁπλὴν αὐθεντίαν καὶ μεγαλοπρέπειαν τῆς θεϊκῆς ἐξουσίας.
Τὸ βλέμμα Του, ἀτάραχον καὶ ἀστραφτερόν, ἐβγαίνει μὲ δύναμιν.



Ἡ πανσθενουργὸς δεξιά Του ὁμοιάζει νὰ δίδη ζωὴν μὲν εἰς τὸν Λάζαρον,
θανάσιμον δὲ κτύπημα εἰς τὸν θάνατον,
κατὰ τὸ Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς ὅπου λέγει·

"Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν, πρὸ τοῦ Σοῦ Πάθους πιστούμενος,
ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός·
ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ Παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες,
Σοὶ τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις,
εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου."

Μὲ τὴν ἀριστερὰ κρατᾶ σφικτὰ τὸ εἰλητάριον μὲ τὸ Εὐαγγέλιόν Του.
Ὡστόσο, τὸ ὅλον σχῆμα τοῦ Κυρίου ἀποπνέει σεμνότητα καὶ ἡ ὄψις Του
εἶναι τεθλιμμένη, διότι, κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον,
"ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν." (Ἰω. ια΄, 33)
Οἱ βράχοι εἶναι ὑψηλοὶ ὡσὰν ἀνατριχιασμένοι καὶ βαρεῖς ὡσὰν πένθιμοι,
ἀλλὰ συνάμα χαρμόσυνοι, κατὰ τὴν ὑπόθεσιν.
Τὸ δὲ φαράγγι στενὸν καὶ ἀπότομον, διὰ νὰ μεταδίδη
εὶς τὸν θεώμενον τὴν Εἰκόνα τὸν φόβον ὅπου ἔνοιωσαν οἱ πέτρες
κρουσμένες ἀπὸ τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, ὅπου ἐκράυγασε·

"Λάζαρε, δεῦρο ἔξω"

+++

ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΔΗΘΕΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΥ 10

+++

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΕΣ
(Σύγχρονου δήθεν Αγιογράφου)

10

Ἡ Βυζαντινὴ Ἁγιογραφία, οὐσιαστικὸ μέρος τῆς προσπάθειας
τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἑνωθῆ ἢ μᾶλλον νὰ ξαναενωθῆ μὲ τὸ Θεό (θέωση),
εἶναι ἀπὸ μόνη της ὑψηλὴ πνευματικὴ λειτουργία, Μυστήριο.

Καὶ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος, φανερὰ ἢ ἐνδόμυχα, δὲν ἔχασε ποτὲ
τὴ λαχτάρα τῆς αἰωνιότητας, δὲν θὰ πάψη
νὰ συγκινεῖται ἀπὸ τὴν Βυζαντινὴ Εἰκόνα...

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο "ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ",
Κ. Σαρδελῆ)

+++

ΤΕΧΝΗΣ ...ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ 1 (Φ. ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ: ΤΑ ΜΑΣΤΟΡΟΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΑΝΘΕΜΙΟΥ)

+++

1

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΠΑΠΑΣ ΡΩΜΗΣ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΠΑΠΑΣ ΡΩΜΗΣ


Μνήμη: 15 Μαρτίου

Ὁ Ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ζαχαρίας κατήγετο ἐκ Καλαβρίας.
Ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος (Πάπας) Ρώμης κατὰ τὸ ἔτος 741,
ὅτε ἐβασίλευεν εἰς τὴν Ἀνατολὴν Κωνσταντῖνος Ε΄, ὁ Κοπρώνυμος.
Τούτου τοῦ δυσσεβοῦς καὶ δυσωνύμου βασιλέως, ὁ Ἅγιος
κατήγγειλε σθεναρῶς καὶ γενναίως τὴν αἱρετικήν,
ἤτοι εἰκονομαχικὴν πολιτικὴν διὰ δύο ἐπιστολῶν του.
Ἧτο ὁ τελευταῖος χρηματίσας ἑλληνικῆς καταγωγῆς Πάπας Ρώμης,
ἐκοιμήθη δὲ ἐν εἰρήνῃ τὸ ἔτος 752.

+++

ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΔΗΘΕΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΥ 9

+++

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΕΣ
(Σύγχρονου δήθεν Αγιογράφου)

9

...Ἡ Ὀρθόδοξη Εἰκόνα, μὲ τὸν λειτουργικὸ καὶ λατρευτικὸ της χαρακτήρα,
δὲν ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ ἀντικείμενο τῆς αἰσθητικῆς,
διακοσμητικὸ στοιχεῖο τοῦ Ναοῦ, ὅπως συμβαίνει στὴ δύση,
ἀλλὰ εἶναι ἀπόλυτα δεμένη μὲ τὰ τελούμενα.
Μέσον θεώσεως...
...

Στὴν Βυζαντινὴ Ἁγιογραφία, τέχνη καθαρὰ λειτουργικὴ
καὶ ἐνσωματωμένη, ἀφομοιωμένη στὰ τελούμενα στὸ Ναό
καὶ ὄχι διακοσμητική, ἡ ῾῾ἐλευθερία᾽᾽, ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν στὴ δύση,
εἶναι στὴν πραγματικότητα δουλεία,
ὅπως κάθε μορφὴ ἀσυδοσίας...

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο "ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ",
Κ. Σαρδελῆ)

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΣΧΗΜΟΣ

++

Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΣΧΗΜΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΑΜΨΑΚΩΝ,
Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ
(Μνήμη: 14η Μαρτίου)


ΕΥΣΧΗΜΟΣ ὁ Ὅσιος καὶ Ὁμολογητὴς Πατὴρ ἡμῶν
ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν Εἰκονομάχων,
ὑπῆρξε δὲ σύγχρονος καὶ συναγωνιστής,
κατὰ τὸν ὑπὲρ τῶν ἱερῶν Εἰκόνων ἀγῶνα, τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν
Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ὅστις καὶ ἀναφέρει αὐτὸν εἰς ἐπιστολήν του.


Οὗτος ἀπὸ βρεφικῆς ἡλικίας καλῶς ἀνατραφεὶς
καὶ κατασταθεὶς ἀνὴρ τέλειος, ἐχρημάτισε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Γενόμενος δὲ Μοναχός, ἀνῆλθε καὶ εἰς τὸ ὑψηλὸν τῆς Ἱερωσύνης ἀξίωμα.
Ὅθεν καὶ ἐπληρώθη ὑπὸ τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.
Τρωθεὶς δὲ ὑπὸ θεϊκοῦ καὶ ἐνθέρμου ζήλου, κατῄσχυνε τοὺς ἱερεῖς
τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων, θαυμάσια παράδοξα ἐνεργῶν.
Διότι νεκρὸν βρέφος ὑπὸ τῆς μητρός του
βασταζόμενον διὰ προσευχῆς του ἀνέστησε καὶ πρὸς τὴν ζωὴν ἐπανέφερε·
καὶ εἰς τὰ θηρία φοβερὸς ἐγένετο, διότι διὰ μόνης τῆς προσταγῆς του
ἐδίωκεν αὐτὰ τὰ ὁποῖα κατέτρωγον τὰ χλωρὰ λάχανα.
Ἐγκλεισθεὶς δὲ ὁ μακάριος εἰς φυλακὴν ὑπὸ τῶν Εἰκονομάχων,
ὡς προσκυνητὴς τῶν σεπτῶν καὶ ἁγίων Εἰκόνων,
διὰ τῆς διδασκαλίας του κατέπεισε τοὺς φυλάσσοντας αὐτὸν
νὰ προσκυνῶσι τὰς ἁγίας Εἰκόνας.
Τὸ δὲ θαυμαστὸν ἦτο τοῦτο· ὅτι, ἂν καὶ ὁ Ἅγιος ἦτο φυλακισμένος
καὶ ἐξόριστος, ἐφρόντιζεν ὅμως διὰ τοὺς πτωχοὺς
καὶ ἠλέει αὐτοὺς τὸ κατὰ δύναμιν.
Ὅθεν ἐν εἰρήνῃ τελειώσας τὴν ζωήν του, δὲν ἔλειπε καὶ μετὰ θάνατον
νὰ εὐεργετῇ διὰ τῶν ἀπείρων θαυμάτων του
τοὺς πιστῶς εἰς αὐτὸν ἐπικαλουμένους,
ρῶσιν ἐκ παντοίων νόσων αὐτοῖς χαριζόμενος.


++

"ΒΑΣΤΑ ΚΑΡΔΙΑ, ΒΑΣΤΑ ΨΥΧΗ" (Εικόνα: Ο Καλός Κυρηναίος 14)

+++




14

"ΒΑΣΤΑ ΚΑΡΔΙΑ, ΒΑΣΤΑ ΨΥΧΗ"




+++