Η Κοίμησις της Θεοτόκου - Εικονογραφία

--

῾Η Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

κατὰ τὴν ᾿Ανατολικὴ ᾿Ορθόδοξη

Εἰκονογραφία*

Τοῦ Δρος Θ. Χρήστου Γ. Καραγιάννη

Η ΕΙΚΟΝΑ εἶναι ἡ βίβλος τῶν ἀγραμμάτων. Τοῦτο ἐπαληθεύεται

μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, ἂν σταθοῦμε μπροστὰ στὴν

εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τοῦ θαυμαστοῦ αὐτοῦ

γεγονότος τῆς 15ης Αὐγούστου, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ μήτηρ τῆς Ζωῆς

μετέστη πρὸς τὴν Ζωὴν (᾿Απολυτίκιο, ιεʹ Αὐγούστου)....

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο

--

Θ. Μεταμόρφωση - Το θείον φως

Το θείον φως

Vladimir Lossky, Η μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας,

Θεσσαλονίκη 1964, μτφρ. Πρεσβυτέρας Στέλλας Κ. Πλευράκη

…Η μετά του Θεού ένωσις είναι μυστήριον, το όποιον τελειούται

εν τοις ανθρωπίνοις προσώποις.

O άνθρωπος εις την οδόν προς την ενωσιν ουδέποτε ελαττούται, ως προς

την προσωπικότητα του, καίτοι αρνείται την ατομικήν του θέλησιν,

τας φυσικάς του κλίσεις.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια του κειμένου.

--

Αγιος Ιωσήφ Θεασσαλονίκης 2010

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(Ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίοσ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου)

(Μνήμη: 14 Ιουλίου)

Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Εἰκὼν πέλων ἔμψυχος, θεοειδῶν ἀρετῶν, Εἰκόνα τὴν Ἄχραντον,

τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ, τιμᾶν ἀνεκήρυξας·

ὅθεν ὁμολογίας διαπρέψας ἀγῶσιν, ὤφθης Θεσσαλονίκης, Ἰωσήφ, Ποιμενάρχης·

διό σε ὁ Δεσπότης τῶν ὅλων ἐδόξασε.

Ἰωσὴφ ὁ μακάριος Πατὴρ ἡμῶν ἦταν κατὰ σάρκα ἀδελφὸς τοῦ μεγίστου ὑπερασπιστοῦ τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καὶ προμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

Ἀφοῦ ἔγινε Μοναχός, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά του,

ἀποδύθηκε, στὸ πλευρὸ τοῦ ἀδελφοῦ του, σὲ πολυετεῖς, ἀλλὰ καὶ πολύμοχθους ἀγῶνες γιὰ τὴν ὑπεράσπισι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐναντίον τῶν διαφόρων κακοδόξων καὶ αἱρετικῶν.

Λόγῳ τῆς ἐναρέτου πολιτείας του, ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὅπου καὶ ἀρχιεράτευσε ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν εὐδοκίμως.

Φυλακίστηκε, ἐξωρίστηκε καὶ ὑπέμεινε σειρὰ δοκιμασιῶν χάριν τῆς Ἀληθείας, ἐπὶ αὐτοκρατόρων Λέοντος Ε’ τοῦ Ἀρμενίου, Κωνσταντίνου Ε’ τοῦ Κοπρωνύμου καὶ Θεοφίλου, τῶν Εἰκονομάχων.

Τὸν κάλεσαν διαδοχικῶς στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ προσπάθησαν νὰ τὸν πείσουν νὰ ἀρνηθῆ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνησι τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων.

Ὁ Ὅσιος Ποιμενάρχης, ὅμως, ὡμολόγησε μὲ ἀνδρεία καὶ θάρρος

τὸν σεβασμό καὶ τὴν τιμή του πρὸς τὶς Ἅγιες Εἰκόνες.

Αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ ἐνταθοῦν οἱ διώξεις καὶ νὰ ὑποστῆ σκληρότερες κακοπάθειες. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔζησε τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς πολύμοχθης, ἀλλὰ πλήρους ἐνδόξων στεφάνων ζωῆς του μέσα

σὲ πεῖνα, δίψα καὶ ποικίλες ἄλλες θλίψεις παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Ὁποῖο ἐκ νεότητος ἀγάπησε καὶ ὑπηρέτησε μὲ ἀνιδιοτέλεια καὶ αὐταπάρνησι.

Άγιος Στέφανος

--

Ἅγιος Στέφανος, ὁ Πρωτομάρτυρας καὶ Ἀρχιδιάκονος

(Ἀνακομιδή, 2 Αὐγούστου)

--

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (2)

--

Συνέχεια ἀπ' τὸ προηγούμενο

Καὶ λέγω αὐτῷ, μόνος ὁ Θεός. Καὶ λέγει μοι, οἶδας ὅτι ἐστὶν ὁ Θεὸς δικαιοκρίτης

ἀποδιδοὺς ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ; (Ρωμ. δ΄ 7) καὶ λέγω αὐτῷ, ναὶ ὄντως οἶδα

καὶ λέγει μοι, εἰ οὖν ταῦτα οἶδας πῶς κατέκρινας τὸν ἀδελφὸν τὸν προσελθόντα,

ἐν τῇ καρδίᾳ σου; καὶ λέγω, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

καὶ ἐνώπιόν σου καὶ ἰδοὺ δίδωμί σοι ἐγγυητὴν τὴν ἁγίαν καὶ πανύμνητον Θεοτόκον,

τοῦ μηκέτι ὀλισθῆσαι τοιούτῳ πτώματι. Καὶ λέγει μοι, πικρίαν ἐν τῇ καρδίᾳ σου

ἔσπειρας, δρέπου τὸ δρᾶγμα ἔτη τρία· καὶ εἶδον αὐτὸν ἀπελθόντα εἰς τὴν πηγήν,

ἐν ᾗ ἔπινον ἐξ αὐτῆς καὶ ἔκρουσε τῇ πυρίνῃ ρομφαίᾳ τὸ ὕδωρ.

Καὶ τοῦ ἀπαντῶ: Ὁ Θεὸς βεβαίως μόνον. Καὶ μοῦ ξαναλέει: Γνωρίζεις ὅτι ὑπάρχει Θεὸς δικαιοκρίτης,

ὁ Ὁποῖος ἀνταποδίδει στὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του; Καὶ τοῦ λέγω:

Ναί, ἀσφαλῶς τὸ γνωρίζω. Καὶ μοῦ λέει: Ἂν λοιπὸν γνωρίζης ὅλα αὐτὰ πῶς κατέκρινες

μέσα στὴν καρδιά σου τὸν Ἀδελφό σου, ὁ ὁποῖος προσῆλθε σὲ σένα; Καὶ τοῦ λέω:

Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνώπιόν σου.

Ἀλλὰ νά, βάζω ὡς ἐγγυήτρια τὴν Ἁγία καὶ Πανύμνητο Θεοτόκο, ὅτι ποτὲ πιὰ

δὲν θὰ «γλυστρίσω» σὲ τέτοιο παράπτωμα. Καὶ μοῦ λέει:

Πίκρα ἔσπειρες στὴν καρδιά σου, θέρισε τὸν καρπό της γιὰ τρία χρόνια.

Καὶ τὸν εἶδα νὰ πηγαίνη στὴν πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπινα

καὶ κτύπησε τὸ νερὸ μὲ τὴν πύρινη ρομφαία.

Καὶ ἦλθον εἰς ἐμαυτὸν καὶ κλαύσας πικρῶς ἐπῆλθον εἰς τὴν πηγὴν καὶ γευσάμενος

εὗρον τὸ ὕδωρ πικρόν. Ὁσάκις δὲ ἔπινον ἐξ αὐτοῦ, ἐνεθυμούμην τὸν λόγον τοῦ ἀγγέλου

καὶ ἔλεγον ἐμαυτῷ: «Ἡσαΐα, πικρίαν ἔσπειρας, δρέπου τὸ δρᾶγμα». Καὶ ἐποίησα

τὰ τρία ἔτη πενθῶν καὶ ὀδυρόμενος· καὶ μετὰ τὸ τέλος τῶν τριῶν ἐτῶν ἐγλυκάνθη

τὸ ὕδωρ, καὶ ἔγνων ὅτι ἐποίησε μετ᾿ ἐμοῦ Κύριος τὸ ἴδιον ἔλεος. Καὶ διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν,

ὅτι οὐκ ἔστι χεῖρον τοῦ καταλαλῆσαι καὶ κρῖναι τὸν πλησίον· οἱ γὰρ πορνεύοντες

καὶ μοιχεύοντες, οἱ βλέποντες, οἴδασιν ὅτι ἁμαρτάνουσι καὶ πολλάκις ἔρχονται

εἰς μετάνοιαν, οἱ δὲ κατακρίνοντες δυσκόλως ἔρχονται εἰς τὸ γνῶναι αὐτούς».

Καὶ ἦλθα στὸν ἑαυτό μου καὶ ἀφοῦ ἔκλαψα πικρὰ πῆγα στὴν πηγή

καὶ δοκίμασα τὸ νερὸ καὶ τὸ βρῆκα πικρό. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἔπινα ἀπ’ αὐτό,

θυμόμουν τὰ λόγια τοῦ Ἀγγέλου καὶ ἔλεγα στὸν ἑαυτό μου:

«Ἡσαΐα, πίκρα ἔσπειρες, θέρισε τώρα τὸν καρπό».

Καὶ ἔκανα τρία χρόνια πενθὼν καὶ ὀδυρόμενος καὶ μετὰ τὰ τρία χρόνια

ἔγινε γλυκὸ τὸ νερὸ καὶ κατάλαβα ὅτι ἔδειξε σὲ ἐμένα ὁ Κύριος τὸ ἔλεός Σου.

Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω, ὅτι δὲν ὑπάρχει χειρότερο πρᾶγμα ἀπ’ τὸ νὰ καταλαλήσης

ἢ νὰ κρίνης τὸν πλησίον.

Διότι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι «ὑποπίπτουν στὸ ἁμάρτημα τῆς πορνείας ἢ τῆς μοιχείας

καὶ ἔχουν ἐπίγνωσι τοῦ τί κάνουν, γνωρίζουν ὅτι ἁμαρτάνουν

καὶ πολλὲς φορὲς ἔρχονται σὲ μετάνοια.

Αὐτοὶ ὅμως ποὺ κατακρίνουν δύσκολα ἔρχονται σὲ αὐτογνωσία»...

(Ἐπιμέλεια «ΑΓΙΜΑΚ», Ἰούλιος 2010)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (14)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (14)

Απόλυση

Αφού κοινωνήσουν οι πιστοί, εύχονται να παραμείνει μέσα τους

ο αγιασμός που έλαβαν, και να μην προδώσουν τη χάρη ούτε να χάσουν τη δωρεά.

Ο ιερέας τους καλεί τώρα να ευχαριστήσουν με ζήλο το Θεό για τη θεία Μετάληψη.

Γι' αυτό λέει: «Ορθοί... αξίως ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω».

Όχι δηλαδή ξαπλωμένοι ούτε καθισμένοι, αλλά υψώνοντας

την ψυχή και το σώμα προς Αυτόν. Και οι πιστοί με λόγια της Γραφής

δοξολογούν τον Θεό, που είναι αίτιος και χορηγός όλων των αγαθών:

«Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον

από του νυν και έως του αιώνος» (Ψαλμ. 112:2).

Αφού ψάλλουν τρεις φορές αυτόν τον ύμνο, ο ιερέας βγαίνει από το Θυσιαστήριο,

στέκεται μπροστά στο πλήθος και απευθύνει την τελευταία ευχή:

«Χριστός ο αληθινός Θεός ημών...». Ζητάει από τον Κύριο να μας σώσει

με το έλεός Του, γιατί από τον εαυτό μας δεν έχουμε να επιδείξουμε

τίποτε άξιο σωτηρίας. Γι' αυτό και ως πρεσβευτές μνημονεύει πολλούς αγίους

και ιδιαίτερα την Παναγία Του Μητέρα.

Τέλος, ο λειτουργός μοιράζει το αντίδωρο. Αυτό έχει αγιαστεί,

καθώς προέρχεται από τον αρχικό άρτο, που προσφέραμε στο Θεό

για την τέλεση της θείας Ευχαριστίας. Οι πιστοί παίρνουν με ευλάβεια το αντίδωρο,

φιλώντας το δεξί χέρι του ιερέα. Γιατί αυτό το χέρι, μόλις πριν, άγγιξε

το πανάγιο Σώμα του Χριστού, δέχτηκε από εκείνο τον αγιασμό

και τον μεταδίδει τώρα σε όσους το ασπάζονται.

Εδώ η θεία Λειτουργία φτάνει στο τέλος της

και το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ολοκληρώνεται.

Γιατί και τα δώρα, που προσφέραμε στο Θεό, αγιάστηκαν και τον ιερέα αγίασαν

και στο υπόλοιπο πλήρωμα της Εκκλησίας μετέδωσαν τον αγιασμό.

Για όλα αυτά, λοιπόν, στο Χριστό, στον αληθινό Θεό μας,

πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση,

μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο Πνεύμα Του,

τώρα και πάντοτε και στην ατέλειωτη αιωνιότητα. Αμήν.

(Από τη σειρά των φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (13)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (13)

Αφού λοιπόν μ’ αυτόν τον τρόπο συγκαλέσει ο λειτουργός τους πιστούς

στο ιερό δείπνο, μεταλαμβάνει πρώτα ο ίδιος και οι άλλοι κληρικοί που βρίσκονται

στο άγιο Βήμα. Προηγουμένως όμως χύνει θερμό νερό μέσα στο άγιο Ποτήριο,

πράγμα που υποδηλώνει την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία.

Γιατί αυτό το ζεστό νερό, επειδή και νερό είναι αλλά και φωτιά έχει μέσα του

λόγῳ του βρασμού, φανερώνει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο με «ύδωρ ζων» (Ιω. 7:38)

το παρομοίασε ο Κύριος, και με τη μορφή της φωτιάς κατέβηκε

στους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής.

Στη συνέχεια ο ιερέας στρέφεται προς το εκκλησίασμα και,

δείχνοντας τα Άγια, προσκαλεί όσους θέλουν να κοινωνήσουν,

να προσέλθουν «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης».

Να μην καταφρονήσουν δηλαδή την ταπεινή εμφάνιση

που έχουν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου,

αλλά να πλησιάσουν έχοντας επίγνωση της αξίας των μυστηρίων

και πιστεύοντας ότι αυτά προξενούν την αιώνια ζωή

σ’ εκείνους που μεταλαμβάνουν.

Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι αληθινή τροφή και αληθινό ποτό.

Και όταν τα μεταλαμβάνει κανείς, δεν μετατρέπονται αυτά σε ανθρώπινο σώμα,

όπως γίνεται με τις συνηθισμένες τροφές, αλλά το ανθρώπινο σώμα

μεταβάλλεται σε εκείνα. Όπως και το σίδερο, όταν έρθει σε επαφή με τη φωτιά,

γίνεται κι αυτό φωτιά, δεν κάνει τη φωτιά σίδερο.

Τη θεία Κοινωνία τη δεχόμαστε βέβαια με το στόμα,

αλλά αυτή εισέρχεται πρώτα στην ψυχή κι εκεί πραγματοποιείται

η ένωσή μας με το Χριστό, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος:

«Εκείνος που ενώνεται με τον Κύριο, γίνεται ένα πνεύμα με Αυτόν» ( Α΄ Κορ. 6:17).

Χωρίς την ένωσή του με το Χριστό,

ο άνθρωπος, από μόνος του, είναι ο παλαιός άνθρωπος,

ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα κοινό με το Θεό.

Ποιά όμως είναι εκείνα που ζητάει από εμάς ο Χριστός για να μας αγιάσει

με τα θεία μυστήρια; Είναι η κάθαρση της ψυχής, η πίστη και η αγάπη στο Θεό,

ο διακαής πόθος και η λαχτάρα μας για τη θεία Κοινωνία.

Αυτά ελκύουν τον αγιασμό, κι έτσι πρέπει να κοινωνούμε.

Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που προσέρχονται στα μυστήρια,

και όχι μόνο δεν ωφελούνται καθόλου,

αλλά φεύγουν χρεωμένοι με αμέτρητες αμαρτίες.

Συνεχίζεται…

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (12)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (12)

Θεία Κοινωνία

Σε λίγο ο λειτουργός θα κοινωνήσει ο ίδιος και θα προσκαλέσει και τους πιστούς

στα θεία Μυστήρια. Επειδή όμως δεν επιτρέπεται σε όλους ανεξαίρετα

η θεία Μετάληψη, ο ιερέας, υψώνοντας τον ζωοποιό Άρτο και δείχνοντάς Τον,

εκφωνεί: «Τα άγια τοις αγίοις». Είναι σαν να λέει: «Να ο Άρτος της ζωής!

Τον βλέπετε. Λοιπόν, τρέξτε να τον μεταλάβετε.

Όχι όμως όλοι, αλλά όποιος είναι άγιος.

Γιατί τα άγια επιτρέπονται μόνο στους αγίους».

Αγίους εδώ εννοεί όχι μόνο εκείνους που έφτασαν στην τελειότητα της αρετής,

αλλά κι εκείνους που αγωνίζονται να φτάσουν σ’ αυτήν, έστω κι αν ακόμα υστερούν.

Για αυτό οι χριστιανοί, αν δεν πέφτουν σε θανάσιμα αμαρτήματα που

τους εμποδίζουν από το Χριστό και τους νεκρώνουν πνευματικά,

δεν έχουν κανένα εμπόδιο να κοινωνούν.

Άλλωστε η θεία Λειτουργία γίνεται για να κοινωνούν οι πιστοί.

Όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, «το να κοινωνεί κανείς και να μεταλαμβάνει

κάθε μέρα το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού, είναι καλό και ωφέλιμο».

Η συχνή θεία Κοινωνία, όμως, προϋποθέτει τον συνεχή πνευματικό αγώνα

και την κατάλληλη προετοιμασία (νήψη-προσευχή, μετάνοια-εξομολόγηση κ.λπ.).

Στην εκφώνηση του ιερέα, «Τα άγια τοις αγίοις», οι πιστοί αποκρίνονται δυνατά:

«Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός».

Γιατί κανείς δεν έχει την αγιότητα από μόνος του, ούτε είναι και κατόρθωμα

της ανθρώπινης αρετής, αλλά, όλοι από τον Χριστό την αντλούν.

Και όπως, αν κάτω από τον ήλιο τοποθετηθούν πολλοί καθρέφτες,

όλοι ακτινοβολούν, και νομίζεις ότι βλέπεις πολλούς ήλιους,

ενώ στην πραγματικότητα ένας είναι ο ήλιος που αστράφτει σε όλους

τους καθρέφτες, έτσι και ο μόνος Άγιος, ο Χριστός, καθώς διαχέεται

με τη μετάληψη μέσα στους πιστούς, φαίνεται σε πολλές ψυχές

και παρουσιάζει πολλούς ως αγίους.

Αυτός όμως είναι ο ένας και μοναδικός Άγιος.

Συνεχίζεται…

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (11)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (11)

Μετά απ’ αυτές τις ευχές, η θεία ιερουργία ολοκληρώθηκε! Τα δώρα αγιάστηκαν!

Η θυσία πραγματοποιήθηκε! Το μεγάλο θύμα και σφάγιο, που θυσιάστηκε για χάρη

του κόσμου, βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, πάνω στην αγία Τράπεζα!

Γιατί ο άρτος δεν είναι πλέον τύπος του Δεσποτικού σώματος.

Είναι το ίδιο το πανάγιο σώμα του Κυρίου που δέχτηκε όλες εκείνες τις προσβολές,

τα ραπίσματα, τα φτυσίματα, τις πληγές, τη χολή, τη σταύρωση.

Και ο οίνος είναι το ίδιο το αίμα που ξεπήδησε όταν σφαζόταν το σώμα.

Αυτό είναι το σώμα, αυτό είναι το αίμα που έλαβε σύσταση από το Άγιο Πνεύμα,

που γεννήθηκε από τον Παρθένο Μαρία, που θάφτηκε, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα,

ανέβηκε στους ουρανούς και κάθησε στα δεξιά του Πατέρα.

Και πιστεύουμε πως έτσι είναι, γιατί ο ίδιος ο Κύριος είπε:

«Τούτο εστί το σώμα μου… τούτο εστί το αίμα μου» (Μαρκ. 14:22, 24).

Και γιατί ο Ίδιος παρήγγειλε στους Αποστόλους και σ’ όλη την Εκκλησία:

«Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22:19).

Δεν θα πρόσταζε να επαναλαμβάνουν αυτό το μυστήριο, αν δεν είχε σκοπό

να τους δώσει δύναμη να το επιτελούν. Και ποια είναι η δύναμη;

Το Άγιο Πνεύμα. Αυτό είναι που με το χέρι και τη γλώσσα των ιερέων

τελεσιουργεί τα μυστήρια. Ο λειτουργός είναι υπηρέτης της χάριτος

του αγίου Πνεύματος, χωρίς να προσφέρει τίποτε από τον εαυτό του.

Γι’ αυτό και δεν έχει σημασία αν τύχει να είναι ο ίδιος γεμάτος αμαρτίες.

Κάτι τέτοιο δεν νοθεύει την προσφορά των δώρων, τα οποία είναι πάντοτε

ευάρεστα στο Θεό. Όπως κι ένα φάρμακο που κατασκευάστηκε από άνθρωπο

άσχετο με την ιατρική επιστήμη, δεν χάνει τη θεραπευτική του δράση,

αρκεί μόνο να κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού.

Αφού λοιπόν συμπληρωθεί η θυσία, ο ιερέας, βλέποντας μπροστά του

το ενέχυρο της θείας φιλανθρωπίας, τον Αμνό του Θεού, ευχαριστεί και ικετεύει.

Ευχαριστεί το Θεό για όλους τους αγίους, γιατί στο πρόσωπό τους η Εκκλησία

βρήκε εκείνο που ζητάει, τη Βασιλεία των Ουρανών.

Ιδιαίτερα – «εξαιρέτως» - ευχαριστεί για την υπερευλογημένη Θεοτόκο

και αειπάρθενο Μαρία, γιατί αυτή υπερβαίνει κάθε αγιοσύνη.

Και ικετεύει ο ιερέας για όλους τους πιστούς – τους κεκοιμημένους και τους ζώντες -

γιατί αυτοί δεν έφτασαν στην τελειότητα ακόμα

κι έχουν ανάγκη από προσευχή.

Συνεχίζεται…

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (10)

--

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (10)

Αγία αναφορά

«Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου.

Πρόσχωμεν την αγίαν αναφοράν εν ειρήνη προσφέρειν»,

προτρέπει πάλι ο ιερέας.

Δηλαδή: «Ας σταθούμε γερά σε όσα ομολογήσαμε με το «Πιστεύω…»,

χωρίς να κλονιζόμαστε από τους αιρετικούς. Ας σταθούμε με φόβο,

γιατί είναι μεγάλος ο κίνδυνος να πλανηθούμε.

Όταν έτσι σταθεροί παραμένουμε στην πίστη,

τότε ας προσφέρουμε τα δώρα μας στο Θεό με ειρήνη».

Στο σημείο αυτό οι πιστοί πρέπει να έχουν στο νου τους και τα λόγια του Κυρίου:

«Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και θυμηθείς ότι κάποιος

κάτι έχει εναντίον σου, συμφιλιώσου πρώτα μαζί του, και μετά έλα

να προσφέρεις το δώρο σου» (Ματθ. 5:23 -24).

Αφού λοιπόν ο ιερέας ανυψώσει τις ψυχές και τα φρονήματα των πιστών

από τα επίγεια προς τα ουράνια, αρχίζει την ευχαριστήρια προσευχή.

Μιμείται έτσι τον πρώτο Ιερέα, το Χριστό, που ευχαρίστησε το Θεό Πατέρα

προτού παραδώσει το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.

Τον δοξολογεί τώρα κι αυτός και Τον υμνεί μαζί με τους Αγγέλους.

Τον ευγνωμονεί για όλες τις ευχαριστίες που μας έκανε από την αρχή

της δημιουργίας. Τον ευχαριστεί ιδιαίτερα για την έλευση του Μονογενούς Του Υιού

στον κόσμο και για την παράδοση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας.

Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο,

επαναλαμβάνοντας τα ίδια τα λόγια του Κυρίου:

«Λάβετε, φάγετε…

Πίετε εξ αυτού πάντες…» (Ματθ. 26:26–27).

Ο ιερέας, αφού πει, «Έχοντας λοιπόν στο νου μας αυτή τη σωτήρια εντολή

και όλα όσα έχουν γίνει για μας, δηλαδή τη Σταύρωση, την Ταφή,

την τριήμερη Ανάσταση, την Ανάληψη στους Ουρανούς, την ενθρόνιση

στα δεξιά του Πατέρα, τη δεύτερη και ένδοξη πάλι Παρουσία»,

καταλήγει με την εκφώνηση:

«Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέροντες κατά πάντα και δια πάντα, Σε υμνούμεν, Σε

ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά Σου, ο Θεός ημών».

Με τούτα τα λόγια είναι σαν να λέει στον ουράνιο Πατέρα: «Σου προσφέρουμε την

ίδια εκείνη προσφορά που ο ίδιος ο Μονογενής Σου Υιός πρόσφερε σ’ Εσένα, το Θεό

και Πατέρα. Και προσφέροντάς την, Σ’ ευχαριστούμε, γιατί κι Εκείνος προσφέροντάς

την Σ’ ευχαριστούσε. Τίποτα δικό μας δεν προσθέτουμε σ’ αυτή την προσφορά των

δώρων.

Γιατί δεν είναι δικά μας έργα τούτα τα δώρα, αλλά δικά Σου δημιουργήματα.

Ούτε και δική μας επινόηση είναι αυτός ο τρόπος της λατρείας,

αλλά Εσύ μας τον δίδαξες κι Εσύ μας παρακίνησες

να Σε λατρεύουμε με αυτόν τον τρόπο.

Γι’ αυτό, όσα Σου προσφέρουμε ,είναι εξ ολοκλήρου δικά Σου… ».

Την ίδια στιγμή ο ιερέας προσπίπτει και ικετεύει θερμά το Θεό.

Παρακαλεί για τα δώρα που έχει μπροστά του, ώστε να δεχθούν

το Πανάγιο και παντοδύναμο Πνεύμα Του και να μεταβληθούν

ο μεν άρτος στο ίδιο το άγιο Σώμα του Χριστού,

ο δε οίνος στο ίδιο το άχραντο Αίμα Του.

Συνεχίζεται…

--