Κυριακή 19 Απριλίου 2026
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΤΥΧΙΟΣ
+++
Τῇ Ϛ΄ (6ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ΕΥΤΥΧΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

ΕΥΤΥΧΙΟΣ ὁ μέγας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ λαμπρὸς Ἀρχιερεὺς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ Α’ τοῦ μεγάλου, βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη φκζ΄-φξε΄ (527-565), κατήγετο δὲ ἐκ χωρίου τῆς Φρυγίας [1] καλουμένου Θεία Κώμη. Οἱ γονεῖς αὐτοῦ ἦσαν λαμπροὶ καὶ περίβλεπτοι κατά τε τὸν πρόσκαιρον πλοῦτον καὶ τὸν τῆς ἀρετῆς, μάλιστα δὲ τούτου ἐπλούτουν περισσότερον, ἐκαλοῦντο δὲ Ἀλέξανδρος καὶ Συνεσία, ἦτο δὲ ὁ πατὴρ αὐτοῦ τετιμημένος μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Σχολαρίου. Ἀφοῦ δὲ ἡ πράγματι φερώνυμος Συνεσία συνέλαβε τὸν θαυμαστὸν τοῦτον Εὐτύχιον, εἶδεν ὅραμα, ὅτι ἐν ᾧ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς κλίνης περιέλαμψεν αἴφνης αὐτὴν φῶς μέγα καὶ ταραχθεῖσα διὰ τὸ παράδοξον τοῦ ὁράματος διελογίζετο τὶ ἆρά γε ἐσήμαινε τὸ φανέν. Τοῦτο δὲ βεβαίως προεμήνυεν, ὅτι ὁ ἐξ αὐτῆς μέλλων νὰ προέλθῃ θέλει φωτίσει τοὺς ἐν τῷ σκότει τῆς ἁμαρτίας βεβυθισμένους.
Μετὰ τὴν γέννησιν καὶ τὸν ἀπογαλακτισμὸν τοῦ παιδίου καὶ ἀφοῦ διὰ τοῦ θείου Βαπτίσματος ἐδόθη εἰς αὐτὸ τὸ ὄνομα Εὐτύχιος, ὡδηγήθη πρὸς τὸν πάππον αὐτοῦ, Ἡσύχιον ὀνομαζόμενον, ὅστις ἦτο Ἱερεὺς ἔχων τὸ ὀφφίκιον τοῦ Σκευοφύλακος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Αὐγουστουπόλεως [2] διὰ νὰ τὸ ἀναθρέψῃ ἐπιμελῶς κατὰ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου. Θεοφιλὴς δὲ ὢν ἐκεῖνος καὶ θαυματουργὸς Ἅγιος ἀνέτρεφε καὶ τὸν θεῖον Εὐτύχιον ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου, διδάσκων εἰς αὐτὸν τὰ ἱερὰ Γράμματα καὶ τὴν εὐκοσμίαν τῶν ἠθῶν, ὡς στολισμὸν τῆς ψυχῆς καὶ πᾶσαν ἄλλην ἐν ψυχῇ καὶ σώματι ἀρετήν. Παῖς δὲ ὢν ἀκόμη ὁ Ἅγιος, εὑρισκόμενος ἡμέραν τινὰ εἰς τὴν οἰκίαν του, συνεκεντρώθησαν εἰς αὐτὴν καὶ πολλὰ ἄλλα παιδία καὶ κατὰ τὴν συνήθειάν των ἔπαιζον. Τί δὲ ἦτο τὸ παιγνίδιον αὐτῶν; Ὠνόμαζον ἑαυτὰ ἄρχοντας καὶ Ἱερεῖς, τινὰ δὲ ἐξ αὐτῶν ἔγραψαν εἰς τὸν τοῖχον ἰδιοχείρως καὶ τὰ ὀνόματά των καὶ τὸ ἀξίωμα, τὸ ὁποῖον ἕκαστον τούτων ἐπεθύμει. Ὁ δὲ Ἅγιος, θεόθεν ἐμπνευσθείς, ἔγραψεν Εὐτύχιος Πατριάρχης, ὅπως τοῦτο φαίνεται γεγραμμένον μέχρι τὴν σήμερον δεικνῦον, ὅτι Αὐτὸς ὁ Πατὴρ τῶν φώτων προεμήνυσε διὰ τούτου τὴν μέλλουσαν νὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν ἀξίαν καὶ Χάριν.
Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Ἅγιος ἐγένετο δωδεκαετὴς πλησίον τοῦ πάππου αὐτοῦ, εὐθὺς ὡς ὁ καιρὸς τὸ ἐπέτρεψεν ἀπεστάλη εἰς τὴν Βασιλίδα τῶν πόλεων παρὰ τῶν γονέων του καὶ τοῦ πάππου του, ἵνα λάβῃ καὶ τὴν ἔξω παιδείαν, μᾶλλον δὲ τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας οἰκονομούσης τὰ πάντα, ἵνα ἑτοιμάσῃ τοῦτον διὰ τὴν διακονίαν τὴν ὁποίαν ἐξέλεξεν...
+++
Σάββατο 18 Απριλίου 2026
Παρασκευή 17 Απριλίου 2026
Πέμπτη 16 Απριλίου 2026
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026
Τρίτη 14 Απριλίου 2026
Στην Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἱερομαρτύρων ΡΑΦΑΗΛ καὶ ΝΙΚΟΛΑΟΥ καὶ τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος ΕΙΡΗΝΗΣ
ΡΑΦΑΗΛ καὶ Νικόλαος οἱ Ἅγιοι Ἱερομάρτυρες, μετὰ τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Εἰρήνης, ἤθλησαν εἰς τὴν ἐπαρχίαν Θερμῆς τῆς Λέσβου, κατὰ τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα. Ὁ Ἅγιος Ραφαήλ, κατὰ κόσμον Γεώργιος Λασκαρίδης, κατήγετο ἐξ Ἰθάκης, ἦτο δὲ γόνος εὐσεβεστάτης οἰκογενείας, λαβὼν ἐξ αὐτῆς τόσον τὴν Χριστιανικὴν ἀνατροφήν, ὅσον καὶ τὴν ἀνωτέραν κοσμικὴν μόρφωσιν. Γενόμενος ἱερομόναχος κατὰ τὴν Θείαν κλίσιν του πρὸς τὴν πνευματικὴν ζωήν, ὑπηρέτησεν ἀρχικῶς μὲν ὡς ἐφημέριος καὶ ἱεροκήρυξ εἰς τὸν ἐν Ἀθήναις βυζαντινὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Λουμπαρδιάρη ἐν τῷ λόφῳ τοῦ Φιλοπάππου, ὕστερον δέ, ὡς πολύτιμος διὰ τὰς γνώσεις του καὶ τὴν θεολογικὴν του καλλιέργειαν λόγιος κληρικός, παρὰ τῷ ἐν Κωνσταντινουπόλει Οἰκουμενικῷ θρόνῳ.
Καθὼς ἡ κατάστασις ἐστρέφετο δεινοτέρα διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ Βυζαντίου μετὰ τὰς δυτικὰς προελάσεις τῶν Ἀγαρηνῶν (Τούρκων) κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ ΙΕ’ αἰῶνος, ὁ Ραφαὴλ ἀπεστάλη εἰς τὴν Φραγκίαν (Γαλλίαν), συνοδείᾳ πολλῶν ἄλλων αὐτοκρατορικῶν ἀντιπροσώπων καὶ λογίων κληρικῶν ἵνα, ματαίως, ἀναζητήσουσιν βοηθείαν εἰς τοὺς ἐκεῖ Χριστιανοὺς ἡγεμόνας. Εἰς δὲ τὴν πόλιν Μορλὲ (Morlée) ἐγνώρισεν, Θείᾳ Προνοίᾳ, τὸν Νικόλαον, μετέπειτα σύναθλόν του εἰς τὸ ἱερὸν Μαρτύριον.
Ὁ Ἅγ. Νικόλαος κατήγετο ἐκ Θεσσαλονίκης, ἦτο δὲ υἱὸς πλουσίων γονέων, οἵτινες ἀπέστειλον αὐτὸν ἵνα λάβῃ ἀνωτέραν μόρφωσιν εἰς τὸ πανεπιστήμιον τῆς αὐτῆς γαλλικῆς πόλεως, ὅπου καὶ ἐγνώρισεν τὸν Ραφαήλ. Συναναστρεφόμενος ὁ Νικόλαος μετὰ τοῦ ἱερομονάχου Ραφαήλ καὶ φωτισθεὶς ὑπὸ τῶν ἀκτίνων τῶν πνευματικῶν λόγων καὶ διδαχῶν του, συντόμως ἐγκατέλειψεν τὰς προσκαίρους καὶ ματαίας φροντίδας τοῦ κόσμου τούτου, στραφεὶς εἰς τὴν Μοναδικὴν ζωήν καὶ ἀκολουθῶν αὐτὸν ὀπίσω εἰς τὸ Βυζάντιον.
Τῇ ἁλώσῃ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τοῦ σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ τοῦ Πορθητοῦ κατὰ τὸ ͵αυμγ’ (1453) καὶ διὰ τὸν φόβον τῶν διωγμῶν τῶν Χριστιανῶν ὑπὸ τῶν δυσεβῶν κατακτητῶν, οἱ δύο Ἅγιοι κατέφυγον εἰς τὴν Ἀλεξανδρούπολιν τῆς Θράκης καὶ ἀπὸ ἐκεί, διὰ θαλάσσης, εἰς τὴν ἔτι ἐλευθέραν νήσον Λέσβον, ἥτις ὑπέκειτο εἰς Γενουατικὴν κυριαρχίαν ἕως τῆς κατακτήσεως ταύτης ὑπὸ τῶν Τούρκων τὸ ͵αυξβ΄ (1462). Ἐκεῖ εἰς ἄγνωστον, μέχρι προσφάτως, μοναστήριον εἰς τοποθεσίαν γνωστὴν ὡς «Καρυαὶ» ἢ «Καλόγηρος», κατέφυγον διὰ νὰ μονάσουν εἰρηνικῶς ὁ ἀρχιμανδρίτης Ραφαὴλ μετὰ τοῦ ἱεροδιακόνου Νικολάου, τὸ ἔτος ͵αυμδ΄ (1454)...







































































