ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:





Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021

Η Σκέπη της Παναγίας στον πόλεμο του '40

--





«...Η πίστη κατά την διάρκεια του πολέμου,
το σίγουρο είναι ότι βοηθάει τον δοκιμαζόμενο στρατιώτη.


Και η Εικόνα της Προστάτιδας του φέρνει ελπίδα και αισιοδοξία.
… οι Αρτινοί στο μέτωπο μπροστά στην Εικόνα της Παναγιάς
δεν φοβόνταν ούτε όλμους, ούτε τις εχθρικές σφαίρες…» .
Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης ζωγράφισε
πάνω στο καπάκι ενός κιβωτίου ρέγγας τη Παναγία της Νίκης,
η οποία απέκτησε τη φήμη ότι είναι θαυματουργή.

«Σε έξαλλη θρησκευτική έκσταση, οι Έλληνες στρατιώτες από την Άρτα,
απαιτούσαν η θαυματουργή Εικόνα να μείνει ένα βράδυ τουλάχιστον
στην κατασκήνωση τους. Άκουγες φωνές από παντού.
Όλοι οι στρατιώτες φωνάζανε:
«Η Παρθένα, η Παρθένα. Να την αφήσετε μια βραδιά».
Εκείνη την ώρα βάρεσε συναγερμός […] πέσαμε μπρούμυτα
σύμφωνα με τις διαταγές που είχαμε. Κανένας Αρτινός δεν έκανε το ίδιο.
«Βρε συνάδελφε», μου είπε ένας, «βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι»;».
Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν,
δίπλα ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια Εικόνα της Παναγίας.

Και λίγο πριν απo την επίθεση έκαναν το σταυρό τους,
αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, αναγνωρίστηκε
η σπουδαιότητα των θαυματουργών επεμβάσεων της Παναγίας.
Για το λόγο αυτό η γιορτή της Αγίας Σκέπης, που είχε καθιερωθεί από το 626,
... να γιορτάζεται προς τιμήν της Παναγίας την 1η Οκτωβρίου,
μεταφέρθηκε από το 1952 στις 28 Οκτωβρίου,
για να ενθυμούνται όλοι τη θαυματουργή βοήθειά της
στη δυσκολότερη, ίσως, περίοδο του ελληνικού έθνους.
 


Απόσπασμα από την εργασία¨ τιμή της Θεοτόκου στην Ήπειρο¨

'

Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2021

Η Θυσία του Αβραάμ

-- 
 
 
Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ
 
 
 (Μνήμη Πατριάρχου Ἀβραάμ: 9 Ὀκτωβρίου) 


--

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2021

«ΠΟΣΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ, ΣΑΝ ΑΥΤΟ, ΧΑΝΟΥΜΕ ΑΡΑ ΓΕ;»

Ο ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

(Μετάφραση από Α.Σ.)
 

 
Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ενα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007.

Ενας βιολιστής επαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.
Στο διάστημα αυτό, περίσσοτερα απο 2 χιλιάδες άτομα
πέρασαν από το σταθμό,
οι περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους.

Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε οτι κάποιος έπαιζε μουσική.
Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα
και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο:
μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει
συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά: ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει,
μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά: ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά
να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή.
Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί
ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω.
Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά.
Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει.
Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει.
Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους.

Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια.

Τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού.
Κανείς δεν το πρόσεξε.
Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε...
Ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ (Joshua Bell),
ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου!

Επαιξε από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί,
με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολλαρίων!!


Δύο μερες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ
γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη,
σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου
άγγιξε τα 100 δολλάρια!!!

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός.
Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό
στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε
η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο
και τις προτεραιότητες των ανθρώπων.

Το ερώτημα που προέκυψε:
σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα,
μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά;
Σταματούμε για να την απολαύσουμε;
Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται
σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί
από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε
έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου
να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ,
με ένα από τα ομορφότερα και ακριβότερα μουσικά όργανα...
πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

--