Ἀθηναίων ἡ πόλις ἡ περιώνυμος
Φιλοθέην τιμᾷ τὴν ὁσιομάρτυρα
καὶ ἀσπάζεται αὐτῆς τὸ θεῖον λείψανον,
ὅτι ἐβίωσε σεμνῶς καὶ μετήλλαξε τὸ ζῆν
ἀθλήσει καὶ μαρτυρίῳ,
καὶ πρεσβεύει πρὸς τὸν Σωτῆρα,
διδόναι πᾶσι τὸ θεῖον ἔλεος.
«ΦΙΛΟΘΕΗ: Η ΑΡΧΟΝΤΟΠΟΥΛΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ» (ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ)
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΑ ΣΕΒΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ὁσίας καὶ Θεοφόρου Μητρὸς ἡμῶν ΦΙΛΟΘΕΗΣ τῆς Ἀθηναίας
ΦΙΛΟΘΕΗ ἡ Ὁσία Μήτηρ ἡμῶν ἦτο ἀπὸ τὰς κλεινὰς καὶ περιδόξους Ἀθήνας, εἰς τὰς ὁποίας ἐγεννήθη κατὰ τὸ ἔτος ͵αφκβ΄ (1522), εἰς αὐτὰς δὲ καὶ ἀνετράφη καὶ ἔζησε καὶ ἠγωνίσθη τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ ἀνεδείχθη «πόλις… ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. ε΄ 14) καὶ «λύχνος… ἐπὶ τὴν λυχνίαν» (Ματθ. ε΄ 15) φωτίζουσα πάντας τοὺς ἐν τῇ πόλει τῶν Ἀθηνῶν καὶ τοῖς πέριξ οἰκοῦντας, καίτοι τότε ἡ ἄλλοτε λαμπροτάτη αὕτη πόλις κατείχετο ἀπὸ ἑνὸς περίπου αἰῶνος ἀπὸ τὰς ὀρδὰς τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀλλοπίστων τυράννων Τούρκων. Ἡ σκοτεινὴ ὅμως καὶ ἀπαισία αὕτη δουλεία οὐδόλως ἠδυνήθη νὰ παρεμποδίσῃ τὴν γενναιόφρονα Φιλοθέην ἀπὸ τοῦ νὰ πραγματοποιήσῃ τὸν ἔνθεον πόθον της, ἀναδειχθεῖσαν οὕτω προστάτιδα τῆς τε πόλεως ταύτης ὡς καὶ τῶν ἐν διαφόροις κινδύνοις εὑρισκομένων κατοίκων αὐτῆς καὶ μάλιστα τῶν ἀδυνάτων γυναικῶν καὶ κινδυνευουσῶν παρθένων καὶ τότε, ὅτε ἔζη ἡ μακαρία, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ὁσίαν καὶ μαρτυρικὴν αὐτῆς κοίμησιν, ἔτι δὲ καὶ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέχρι σήμερον καὶ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων [1].
Θαυμάσια καὶ ἄξια διηγήσεως εἶναι τῶν παλαιῶν Μαρτύρων καὶ Ὁσίων τὰ
ἔνθεα κατορθώματα καὶ ἱκανὰ νὰ διεγείρουν καὶ νὰ παρακινήσουν εἰς τὴν
κατὰ δύναμιν μίμησιν καὶ τὰς πλέον ραθύμους καὶ ἀμελεῖς ψυχάς. Ἀλλ’ ἡ
ἔλλειψις, φεῦ! τὴν σήμερον τῶν τοιούτων Ἁγίων κάμνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ
προφασίζωνται καὶ νὰ ἀποδίδουν τοὺς ἄθλους καὶ τὰς ἀρετὰς ἐκείνων εἰς
τὸν τότε δῆθεν καιρὸν καὶ ὄχι εἰς τὴν ἰδικήν των προαίρεσιν καὶ εἰς τὴν
Χάριν τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦτο πρέπον εἶναι νὰ θαυμάζωνται καὶ νὰ εὐφημῶνται
περισσότερον ὅσοι καὶ ὅσαι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, εἰς τοὺς παρόντας
καιρούς, ἢ ὀλίγον πρωτύτερα ἀπὸ ἡμᾶς, ἠκολούθησαν τὰ ἴχνη τῶν παλαιῶν
καὶ μὲ μαρτυρικὴν ἄθλησιν ἢ μὲ ἀσκητικὴν πολιτείαν ἐδόξασαν τὸν Θεὸν καὶ
παρ’ αὐτοῦ πλουσίως ἀντεδοξάσθησαν. Διότι γνωρίζει νὰ δοξάζῃ ὁ Κύριος
τοὺς αὐτὸν ἀντιδοξάζοντας, κατὰ τὴν γραφικὴν ρῆσιν «ἀλλ’ ἢ τοὺς
δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α΄ Βασιλ. β΄ 30). Παρομοία μὲ ἐκείνους εἰς τοὺς
ἀγῶνας ἐχρημάτισε καὶ ἡ Ὁσία αὕτη Φιλοθέη...
+++
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου