Τῇ ΚΕ΄ (25ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς Νοεμβρίου μνήμη τῆς Ἁγίας καὶ ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
Ἡ θαυμασία μεγάλη Εἰκὼν τοῦ τέμπλου ἐν τῷ καθολικῷ
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ θεοβαδίστου
ὄρους Σινᾶ. Ἔργον IZʹ αἰῶνος
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ἡ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἦτο ἀπὸ τὴν μεγαλόπολιν Ἀλεξάνδρειαν, ἤθλησε δὲ κατὰ τὸν καιρὸν τῶν ἀσεβῶν βασιλέων Μαξιμιανοῦ, Μαξεντίου καὶ Μαξιμίνου [1] τῶν βασιλευσάντων κατὰ τὰ ἔτη τε’-τιγ’ (305-313). Ὁ Βίος αὐτῆς καὶ τὸ Μαρτύριον εἶναι τόσον θαυμαστός, γλυκὺς καὶ ἡδύτατος, ὥστε πᾶσα ψυχή, ἥτις μετὰ προσοχῆς ἀναγινώσκει καὶ ἀκροᾶται αὐτόν, εὐφραίνεται καὶ δροσίζεται καὶ πολὺν τὸν καρπὸν συγκομίζει.
Ἡ ἐλπὶς τῆς συγκομίσεως τῶν καρπῶν γεμίζει θάρρος τὸν γεωργὸν καὶ τὸν κάμνει νὰ μὴ συλλογίζεται ποσῶς κόπον καὶ ἱδρῶτα, οὔτε πᾶσαν ἄλλην χειμέριον κακοπάθειαν, ἀλλὰ νὰ ὑπομένῃ καρτερικῶς τὰς θλίψεις τῶν ἀνέμων καὶ τῶν ὑδάτων καὶ αὐτῆς τῆς χιόνος τὴν δριμύτητα, ἀναμένων μετὰ πόθου πολλοῦ τὸ θέρος νὰ ἀπολαύσῃ τοὺς καρπούς του. Μὲ τὴν ἐλπίδα τοῦ προσκαίρου κέρδους οἱ ἔμποροι, διὰ νὰ πολλαπλασιάσουν τὰ χρήματα, δὲν συλλογίζονται κακοπάθειαν οὐδὲ βάσανον, ἀλλ’ ὑπομένουν διαφόρους κινδύνους θαλάσσης καὶ στερεᾶς, καὶ χάνουσι πολλοὶ τὴν ζωήν των ματαίως καὶ ἀνωφελῶς. Ὁμοίως καὶ ὁ ἰσχυρὸς στρατιώτης, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ματαίας δόξης καὶ τιμῆς, τὴν ὁποίαν προσδοκᾷ νὰ ἀπολαύσῃ, δὲν συλλογίζεται ποσῶς τὸν κίνδυνον τῆς ζωῆς, οὔτε ἄλλην τινὰ βάσανον, ἀλλ’ ἔχει θάρρος νὰ νικήσῃ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ἀντιδίκους τοῦ βασιλέως του, διὰ νὰ τὸν τιμήσῃ ὕστερον καὶ νὰ τὸν δοξάσῃ κατὰ τοὺς ἄθλους καὶ τὰς ἀνδραγαθίας αὐτοῦ.
Ἐὰν λοιπὸν οὗτοι ὑπομένουσι τόσας θλίψεις καὶ κόπους καὶ λυπηρά, διὰ νὰ ἀποκτήσουν φθαρτὰ καὶ ρέοντα πράγματα, ἅτινα σήμερον εἶναι καὶ αὔριον ἀφανίζονται, πολλάκις δὲ ἀποτυγχάνουσιν οἱ ταλαίπωροι καὶ δὲν ἀπολαμβάνουσι τὸ ποθούμενον, καθὼς εἴδομεν εἰς διαφόρους καιροὺς καὶ τόπους· καὶ ὁ μὲν γεωργὸς μοχθεῖ λίαν καὶ σκορπίζει τὸ γέννημα εἰς τὴν γῆν, θαρρῶν νὰ τὸ δεκαπλασιάσῃ, πολλάκις δὲ δὲν ἀπολαμβάνει οὐδὲ τὸν σπόρον του· καὶ πάλιν ὁ ἔμπορος δαπανᾷ τὰ χρήματά του καὶ ἐπιβαίνει εἰς τὸ πλοῖον νὰ ταξιδεύσῃ, διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ διπλασιάσῃ τὰ χρήματα καὶ πολλάκις ὁ κακότυχος πίπτει εἰς λῃστὰς καὶ λῃστεύεται ἢ κάμνει ἀβαρίαν καὶ ρίπτει τὸ πρᾶγμα του εἰς τὴν θάλασσαν, πολλάκις δὲ χάνει καὶ τὴν ζωήν του παντελῶς· ὁ δὲ στρατιώτης, ὑπάγει νὰ πολεμήσῃ τοὺς ἐχθροὺς καὶ αὐτὸς ὁ ἄθλιος θανατώνεται· ἐάν, λέγω, αὐτοὶ παραδίδουσι τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν εἰς τόσους κινδύνους διὰ ρέοντα καὶ μάταια πράγματα, πόσον μᾶλλον πρέπει νὰ κοπιάσωμεν ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, οἵτινες ἠξεύρομεν ἀναμφιβόλως καὶ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι ἔχομεν νὰ κληρονομήσωμεν τόσα ἀγαθὰ εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν πανευφρόσυνα καὶ αἰώνια;...
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Μνήμη: 25ῃ ΝοεμβρίουΤῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΥ.
Μανουὴλ Πανσελήνου. Ἔργον ΙΓʹ αἰῶνος
ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἦτο κατὰ τοὺς χρόνους τῶν ἀσεβῶν βασιλέων Δεκίου, Γάλλου καὶ Οὐαλεριανοῦ, καταγόμενος μὲν ἀπο τὴν γῆν τῆς Ἀνατολῆς, συν-ηριθμημένος δὲ μὲ τὸ στράτευμα τὸ ὀνομαζόμενον τῶν Μαρτησίων, υἱὸς ὑπάρχων Σκύθου τινός, Γορδιανοῦ καλουμένου, ὅστις ἦτο μὲν Χριστιανός, ἀλλὰ κεκρυμμένος καὶ ὁ βασιλεὺς δὲν τὸ ἐγνώριζε.
Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πατρός του, νέος ἔτι ὢν ὁ Ἅγιος καὶ ἀνδρεῖος εἰς τοὺς κατὰ τῶν ἐχθρῶν πολέμους, ἐστάλη ὑπὸ τοῦ βασιλέως μὲ τὸ στράτευμα νὰ πολεμήσῃ κατὰ βαρβάρων· βλέπων δὲ ὅτι αὐτοὶ ἦσαν πολλοί, ἐσυλλογίζετο τί νὰ πράξῃ. Τότε τοῦ ἐφάνη λευκοφόρος καὶ ὡραιότατος Ἄγγελος Κυρίου, ὅστις κρατῶν ξίφος εἰς τὴν δεξιάν του χεῖρα τὸ ἔδωκε τοῦ νέου, λέγων· «Φίλε ἠγαπημένε Μερκούριε, ὁ Κύριος τῶν Κυρίων καὶ Θεὸς τῶν ἁπάντων μὲ ἔστειλε νὰ σοῦ δώσω θάρρος καὶ δύναμιν κατὰ τῶν ἐχθρῶν σου λοιπὸν προχώρησε κατ’ αὐτῶν καὶ θὰ τοὺς νικήσῃς μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, νὰ γίνῃς μὲ τὴν νίκην ταύτην εἰς ὅλους περιβόητος, καὶ μὴ φανῇς πρὸς τὸν εὐεργέτην Θεὸν ἀχάριστος, ἀλλ’ ἐνθυμοῦ τὴν καλωσύνην ταύτην πάντοτε καὶ ἂς ριζώσῃ εἰς τὴν ψυχήν σου ὁ πόθος του, διότι πρόκειται νὰ μαρτυρήσῃς ὑπὲρ τοῦ ὀνόματός του καὶ νὰ λάβῃς τὸν στέφανον τῆς ἀθλήσεως». Ταῦτα ἀκούσας ἔλαβε θάρρος καὶ δύναμιν ὁ Μερκούριος καὶ ἐλθὼν εἰς τὸ μέσον τοῦ στρατοῦ ὥρμησε μὲ προθυμίαν καὶ γενναιότητα ἐναντίον τῶν βαρβάρων καὶ προχωρήσας ἕως ἐκεῖ ὅπου ἦτο ὁ στρατηγὸς ὁ ὑπ’ αὐτῶν λεγόμενος Ρήγας, κτυπήσας δὲ ἀνδρείως μὲ τὸ ξίφος, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔδωκεν ὁ θεῖος Ἄγγελος, ἐφόνευσε πολλοὺς ἀνδρείους σωματοφύλακας τοῦ ἀρχηγοῦ των. Οἱ δὲ ἐπίλοιποι, βλέποντες τὸν νέον νὰ τοὺς θανατώνῃ ὡς λέων ἄγριος, ἔφυγον ἀπὸ τὸν φόβον των ἔντρομοι· ὅθεν ὁ Μερκούριος εὑρίσκων μόνον τὸν Ρήγαν ὥρμησε κατ’ αὐτοῦ μὲ πολλὴν ἀνδρείαν καὶ τὸν ἐφόνευσεν. Οἱ δὲ στρατιῶται βέποντες ὅτι ὁ ἀρχηγός των ἔπεσε νεκρὸς ἔφυγαν ὅλοι.
Ἀκούσας ὁ βασιλεὺς τὴν ἀνδραγαθίαν ταύτην τοῦ Μερκουρίου, ὅτι μόνος του ἐνίκησεν ὁλόκληρον στρατόν, τὸν ἀνηγόρευσεν ἀρχιστράτηγον καὶ πολλὰς δωρεὰς τοῦ ἐχάρισε· τοῦ ἔκαμε μεγάλην φήμην εἰς τὸν λαόν, καὶ τὸν προσεκάλεσεν εἰς τὴν τράπεζάν του, ὅπου συνέτρωγον καθ’ ἑκάστην καὶ διελέγοντο...
Βλεπω 2 σχολες Βυζαντινη και Κρητικη, ειμε της Βυζαντινης
ΑπάντησηΔιαγραφή