Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2025

«ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ» ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΟΡΑΣΔΟΥ, ΣΤΗΝ ΤΣΕΧΙΑ (24.8/4.9.2025, Olbramovice)

+++

«ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ» ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΟΡΑΣΔΟΥ, ΣΤΗΝ ΤΣΕΧΙΑ

(24.8/4.9.2025, Olbramovice)

* * *

+++

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2025

Ευχές για μία Καλή και Ευλογημένη Χρονιά

+++

ΕΓΚΑΡΔΙΕΣ ΕΥΧΕΣ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ

(ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΜΑΣ)

Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ, ΣΕ ΚΑΘΕ «ΚΡΙΣΗ»

ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ, ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ·
ΠΑΣΗΣ ΓΑΡ ΑΠΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟΡΟΥΝΤΕΣ,
ΤΑΥΤΗΝ ΣΟΙ ΤΗΝ ΙΚΕΣΙΑΝ, ΩΣ ΔΕΣΠΟΤῌ,
ΟΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΕΝ·
ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ.

+++

ΠΑΙΔΙΑ: ΤΑ ΤΡΥΦΕΡΑ ΜΑΣ «ΔΕΝΤΡΑΚΙΑ» ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ

+++

Πότε ἀρχίζει ἡ ἀγωγή;

Ἕνας ἐρημίτης, ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του καὶ τὴ γνώση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἔδωσε ἐντολὴ κάποτε στὸν ὑποτακτικό του: «Ξερίζωσε αὐτὸ τὸ δέντρο ἀπὸ τὴ γῆ». Καὶ τοῦ ἔδειξε ἕνα νεαρὸ φοινικόδεντρο, ποὺ εἶχε ὅμως ἁπλώσει ρίζες βαθιές.

Κάνοντας ὑπακοὴ στὸ γέροντα, ὁ ὑποτακτικὸς ἐπιχείρησε τὸ ἔργο, ἀλλά, παρ’ ὅλες του τίς προσπάθειες, δὲν κατόρθωσε οὔτε νὰ τὸ κουνήσει. «Γέροντα», εἶπε, «αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητᾷς νὰ κάνω, εἶναι τελείως ἀδύνατο!». Τότε ὁ γέροντας τοῦ ἔδειξε ἕνα ἄλλο, τρυφερὸ δεντράκι, ποὺ ὁ ὑποτακτικὸς ξερίζωσε ἀμέσως καὶ χωρὶς καμιὰ ἰδιαίτερη προσπάθεια. Τίποτα δὲν μποροῦσε νὰ κάνει ὁ μαθητὴς μὲ τὸ δέντρο ποὺ εἶχε ριζώσει γερά, χωρὶς κόπο ὅμως τὰ κατάφερε μὲ τὸ τρυφερὸ δεντράκι.

Συσχετίζοντας τὴ διήγηση αὐτὴ μὲ τὴν παιδαγωγική, βλέπουμε πὼς οἱ γονεῖς εἶναι ἀνίσχυροι μπροστὰ στὰ μεγάλα παιδιά, ἂν δὲν ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀγωγή τους ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία. Λέει μιὰ παροιμία: «Ὅπου μικρομάθει, δὲ γερονταφήνει». Γι’ αὐτὸ ὁ σοφὸς Σειρὰχ διδάσκει: «Τέκνα σοι ἐστί; παίδευσον αὐτὰ καὶ κάμψον ἐκ νεότητος τὸν τράχηλον αὐτῶν» (Σόφ. Σειρὰχ 7:23).

Πολὺ λίγοι γονεῖς μποροῦν νὰ παινευτοῦν γιὰ τὸ ὅτι ἔδωσαν σωστὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά τους. Μερικοὶ μάλιστα, πολὺ καλοὶ καὶ εὐσεβεῖς οἱ ἴδιοι, ἔχουν παιδιὰ μὲ χαρακτῆρα ἐντελῶς ἀντίθετο κι ἀνεπιθύμητο.

Μιὰ ἀπὸ τίς βασικὲς αἰτίες τοῦ φαινομένου αὐτοῦ πρέπει ν’ ἀναζητηθεῖ στοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς. Συνήθως πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι ἀδιάφοροι γιὰ τὴν ἠθικοθρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους, ἢ τόσο τυφλώνονται ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ γονικὴ ἀγάπη τους, ποὺ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν σ’ αὐτὰ τίποτα τὸ κακό. Ἀγνοοῦν μάλιστα καὶ τίς παρατηρήσεις τῶν καλοπροαιρέτων ἀνθρώπων. Ἀρνοῦνται ν’ ἀκούσουν τὴν ἀλήθεια καὶ τίς σωστὲς συμβουλές τους. Καὶ μόνο ὅταν τὰ παιδικὰ ἐλαττώματα γίνουν ἀνυπόφορα καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς, τότε ἀρχίζουν νὰ σκέφτονται γιὰ τὴ διόρθωση τοῦ γιοῦ ἢ τῆς κόρης. Τότε καταφεύγουν στὴν ἀγωγή. Εἶναι ὅμως πολὺ ἀργὰ πιά.

Γι’ αὐτὸ θεωρῶ ἀπαραίτητο νὰ σᾶς ἐξηγήσω, γιατί ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν πρέπει ν’ ἀρχίζει ἀπὸ τὴ βρεφικὴ ἡλικία.

Σ’ ὅλους σας εἶναι γνωστό, πόσο γρήγορα ἀναπτύσσεται ὁ σπόρος μέσα στὴ γῆ. Οἱ παράγοντες ποὺ συντελοῦν στὴν ἀνάπτυξη, ἀρχίζουν ἀμέσως ν’ ἀσκοῦν τὴν ἐπίδρασή τους. Ἡ θερμότητα καὶ ἡ ὑγρασία ξυπνοῦν τὸ τρυφερὸ βλαστάρι μέσα στὸ χῶμα, καὶ σιγᾷ-σιγᾷ ἀρχίζει νὰ ξεπροβάλλει στὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἐδάφους.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ παιδάκι, ποὺ σὰν τὸ σπόρο ἔρχεται στὸν κόσμο καὶ μεγαλώνει συνεχῶς. Εἶναι γνωστό, ὅτι ποτὲ ἡ ἀνθρώπινη φύσῃ δὲν ἀναπτύσσεται τόσο γρήγορα καὶ ἀπ’ ὅλες τίς πλευρές, ὅσο στὴν παιδικὴ ἡλικία. Ταυτόχρονα ὅμως, ποτὲ δὲν ἔχει τόση ἀνάγκη φροντίδας καὶ περιποιήσεως, ὅσο στὰ πρῶτα αὐτὰ χρόνια.

Ἡ σωματικὴ ἀνάπτυξη προχωράει γρήγορα καὶ σταθερά, ἐνῶ ἀκόμα γρηγορότερα προχωράει ἡ πνευματική. Τὸ παιδὶ ἀρχίζει νὰ μιλάει, νὰ συλλαμβάνει τὰ πρῶτα νοήματα, νὰ συλλογίζεται, νὰ κρίνει. Ἡ θέλησή του δυναμώνει καὶ μαθαίνει σταδιακὰ νὰ αὐτενεργεῖ. Ὁ νοῦς του πλουτίζεται μὲ τίς ἔννοιες τῶν ἀντικειμένων τοῦ περιβάλλοντος, ἐνῶ, μαζὶ μ’ αὐτές, συλλαμβάνει καὶ τὴν ἔννοια τοῦ Θεοῦ. Ἀρχίζει νὰ προβληματίζεται γιὰ τὸν προορισμό του, καὶ μαθαίνει νὰ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό. Μέσα του ξυπνάει ἡ συνείδηση. Ἀρχίζει νὰ ἐνεργεῖ ἡ ἀγάπη ἢ ἡ ἀντιπάθεια. Ἐμφανίζονται τὰ αἰσθήματα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ντροπῆς.

Γιὰ νὰ ἐξελιχθοῦν ὅπως πρέπει ὅλες αὐτὲς οἱ δυνάμεις, ποὺ ἀνεβάζουν τὸν ἄνθρωπο μέχρι τὴν ὁμοίωση μὲ τὸ Θεό, οἱ γονεῖς ὀφείλουν νὰ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ τὴν ἠθικὴ ἐξέλιξη τοῦ παιδιοῦ τους. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀγωγὴ ἔχει διπλῆ ὑφή, ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ ξεριζώνει τὸ κακὸ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ φυτεύει τὸ καλό, ὀφείλουν ν’ ἀρχίσουν τὴ διαπαιδαγώγησή του ἀπὸ τὴ βρεφικὴ ἡλικία.

Πολλοὶ γονεῖς ὅμως δὲν δίνουν σημασία στὸ σημεῖο αὐτό. Σὰ νὰ μὴ γνωρίζουν ὅτι μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ διαπαιδαγωγοῦμε τὸ παιδὶ ἀπὸ τόσο μικρό!

Μερικοὶ γονεῖς, ἰδιαίτερα οἱ νεώτεροι, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα βλέπουν τὸ παιδάκι σὰν παιχνίδι ἢ κούκλα. Τὸ ταΐζουν, τὸ βάζουν νὰ κοιμηθεῖ, τὸ χαϊδεύουν, παίζουν καὶ χαριεντίζονται μαζί του, τὸ φυλᾶνε μὲ κάθε τρόπο ἀπὸ τὸ κρυολόγημα κλπ. Κατὰ τὰ ἄλλα ὅμως, τὸ ἀφήνουν νὰ τρέχει, νὰ παίζει, νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, φτάνει μόνο νὰ μὴν τοὺς ἀνησυχεῖ μὲ τίς φωνὲς καὶ τὸ κλάμα του. Καὶ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν συνειδητοποιοῦν, ὅτι ὁ λατρευτός τους “ἄγγελος” εἶναι στὴν πραγματικότητα ἕνα πεισματάρικο, γκρινιάρικο, ἀχαλίνωτο, ἀνυπάκουο, ἄπληστο, λαίμαργο, κακὸ παιδί. Μέχρι ποὺ κάποτε τοὺς ἀνοίγονται τὰ μάτια. Τότε ἀποφασίζουν νὰ ἐνδιαφερθοῦν γιὰ τὴν ἀγωγὴ τοῦ παραχαϊδεμένου τους παιδιοῦ. Ἀλλά, ἀγαπητοὶ γονεῖς, τώρα εἶναι πολὺ ἀργά! Τὸ δεντράκι μεγάλωσε πιά!

Ἄλλοι πάλι γονεῖς δὲν ἀστοχοῦν λιγότερο, ἔχοντας κάποιες λαθεμένες παιδαγωγικὲς ἀντιλήψεις, ποὺ σήμερα ἔχουν ριζώσει στὸ νοῦ πολλῶν. Οἱ ἀντιλήψεις αὐτὲς πολὺ δύσκολα μποροῦν νὰ ξεριζωθοῦν, ἐπειδὴ χρησιμεύουν σὰν προφάσεις, ἀπὸ τὴ μιὰ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἐλαττώματα καὶ τίς κακὲς συνήθειες τῶν παιδιῶν, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη γιὰ νὰ καλύψουν τὴν ἀμέλεια ἢ τὴν ἀδιαφορία τῶν γονιῶν γιὰ τὴ σωστὴ ἀνατροφή τους.

«Μὰ εἶναι παιδιὰ», λένε οἱ εὐαίσθητοι γονεῖς. «Μποροῦμε νὰ δίνουμε τόση βαρύτητα στὰ ἐλαττώματά τους;» Μὲ τέτοιους καὶ ἄλλους παρόμοιους ἰσχυρισμοὺς συγχωροῦνται συνήθως ὅλες οἱ παιδικὲς ἀταξίες.

Εἶναι πράγματι παιδιά. Ἀλλὰ τί παιδιά! Τί θὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ παιδιὰ αὐτά; Κι ἀκόμα, ἔχουν τὸ δικαίωμα, ἐπειδὴ εἶναι παιδιά, νὰ κάνουν τὸ κακό; Εἶναι λογικὸ ν’ ἀδιαφορεῖ κανεὶς γιὰ ἕνα παράπτωμα, ἐπειδὴ τὸ ἔκανε ἕνα μικρὸ παιδί; Ἂν μέσα στὸ σπίτι ἀνάψει πυρκαγιά, λέμε «α! τί ὡραία φωτιά!»; Δὲν καλοῦμε μ’ ὅλες μας τίς δυνάμεις σὲ βοήθεια; Μποροῦμε ἄραγε νὰ βλέπουμε τὰ παιδιά μας μὲ τόση ἠρεμία, ὅταν μέσα τους ἀρχίζει νὰ φουντώνει ἡ φωτιὰ τῶν παθῶν, ποὺ τὰ ἀπειλεῖ μὲ πρόσκαιρη ἀλλὰ καὶ αἰώνια καταστροφή;

Πηγή: https://agiazoni.gr

+++

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2025

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΩΫΣΗΣ Ο ΑΙΘΙΟΨ (ΕΙΚΟΝΑ-ΔΙΔΑΧΕΣ-ΣΥΝΑΞΑΡΙ)

+++

Μνήμη: 28η Αὐγούστου

* * *

ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Κάποιος αδελφός της Σκήτης έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν

τον αββά Μωυσή αλλ’αυτός δεν θέλησε να πάει. Του παρήγγειλε τότε ο Πρεσβύτερος:

«Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι». Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας

στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε με άμμο.

Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: «Τι είναι αυτό, Πάτερ;»

«Οι αμαρτίες μου―απαντά ο Γέροντας―που κυλούν και πέφτουν πίσω μου

και δεν τις βλέπω και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου».

Όταν τ’άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του Αδελφού,

αλλά τον συγχώρεσαν.

Είπε επίσης: «Όλος ο αγώνας πρέπει να αποβλέπει στο να μην κρίνουμε τον πλησίον.

Γιατί όταν το χέρι του Κυρίου φόνευσε όλα τα πρωτότοκα στη χώρα της Αιγύπτου,

δεν έμεινε σπίτι που να μην είχε νεκρό (Έξ. 12,29-30)».

Τον ρωτάει ο Αδελφός: «Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά;»

«Σημαίνουν―είπε ο Γέροντας―ότι, εάν όλα εκείνα που μας εμποδίζουν

μας αφήσουν να δούμε τις αμαρτίες μας, δεν θα βλέπουμε τις αμαρτίες του πλησίον.

Άλλωστε είναι ανοησία, ενώ εχει δικό του νεκρό ο άνθρωπος,

να τον αφήσει και να πάει να κλάψει το νεκρό του πλησίον.

Και το να πεθάνεις χάριν του πλησίον σημαίνει να έχεις μπροστά σου

τη δική σου αμαρτία και να μην έχεις μέριμνα για κανένα άνθρωπο

ότι αυτός είναι καλός ή εκείνος είναι κακός.

Μην κάνεις κακό σε κανένα άνθρωπο, ούτε να σκέφτεσαι πονηρά για κανένα.

Μην εξευτελίσεις κάποιον που κάνει το κακό αλλά και να μην συμφωνήσεις

μ’εκείνον που κάνει κακό στον πλησίον ούτε να χαίρεσαι

μ’αυτόν που βλάπτει τον πλησίον.

Αυτό σημαίνει το να είμαστε νεκροί έναντι του πλησίον.

Μην κατηγορείς κανένα· να λες: Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα

και να μη συμφωνείς μ’αυτόν που κατηγορεί·

να μη χαίρεσαι που κατηγορεί αλλά ούτε και να τον μισείς.

Αυτό είναι το νόημα του να μην κρίνουμε.

Μην εχθρεύεσαι κανέναν άνθρωπο·

και να μην κρατήσεις έχθρα μέσα στην καρδιά σου,

αλλά μη μισήσεις και αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον.

Αυτή είναι η ειρήνη.

Να παρακινείς τον εαυτό σου σ ’αυτά.

Ο κόπος είναι προσωρινός, ενώ η ανάπαυση είναι αιώνια

με τη Χάρη του Θεού Λόγου. Αμήν.»

* * *

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚΗ΄ (28ῃ) τοῦ μηνὸς Αὐγούστου μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΜΩΫΣΕΩΣ τοῦ Αἰθίοπος

ΜΩΫΣΗΣ ὁ μακάριος καὶ ἐν Ὁσίοις πατὴρ ἡμῶν ἦτο Αἰθίοψ, ὡς δὲ ἦτο φυσικὸν μέλας κατὰ τὴν χροιὰν τοῦ σώματος. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν ἦτο ὁμοίως τὸ πρότερον, διότι τὸν Χριστὸν δὲν ἐγνώριζεν, ἀλλ’ ἦτο ἀλλόφυλος καὶ κακότροπος ἄνθρωπος. Ἦτο δὲ πρότερον δοῦλος ἑνὸς πολιτικοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἀπέβαλε διὰ τὴν πολλὴν κακίαν καὶ ληστρικὴν καὶ μοχθηρὰν γνώμην του.

Ἐπειδὴ δὲ ἦτο ληστὴς καὶ ἐφόνευε χωρὶς αἰτίαν τον τυχόντα, ἔχων μὲ ἕνα βοσκὸν ἔχθραν μεγάλην, διότι τὸν ἠμπόδισε νὰ κάμῃ κακόν τι, ἐβουλεύθη νὰ θανατώσῃ τὸν βοσκὸν ἐκεῖνον. Ὅθεν μαθὼν ὅτι εὑρίσκετο ἀντίπερα τοῦ ποταμοῦ Νείλου, ὅστις τότε εἶχε πλημμυρήσει, κρατήσας μὲ τοὺς ὀδόντας τὴν μάχαιράν του καὶ τὸ ἐπανωφόριόν του τυλίξας εἰς τὴν κεφαλήν του, ἐπέρασε τὸν ποταμὸν κολυμβῶν. Ἐννοήσας δὲ ὁ βοσκὸς τὸν ἐρχομόν του, ἄφησε τὰ πρόβατά του καὶ ἔφυγεν, ὁ δὲ Μωϋσῆς, ἐπειδὴ δὲν εὗρε τὸν βοσκὸν νὰ τὸν φονεύσῃ, καθὼς ἐμελέτησεν, ἐκλέξας τέσσαρας κριοὺς παχεῖς καὶ ἐκλεκτοὺς ἀπὸ τὴν μάνδραν τοῦ πτωχοῦ ἐκείνου τοὺς ἔσφαξε, καὶ ἔπειτα δέσας αὐτοὺς μὲ σχοινίον, τὸ ὁποῖον εἶχε δεδεμένον εἰς τὴν μέσην του, ἐπέρασε πάλιν τὸν Νεῖλον ποταμὸν κολυμβῶν. Ἀποφαγὼν δὲ τὰ κρέατα τῶν κριῶν καὶ πωλήσας τὰ δέρματα ἐπῆγεν εἰς τοὺς φίλους του, οἵτινες ἦσαν μακρὰν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ τὸν εἶχον ἀρχηγὸν τῆς ληστείας. Ταῦτα διηγήθην περὶ τοῦ Ὁσίου τούτου, διὰ νὰ δείξω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῶσι διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας ὅσοι θέλουσι, κἂν μυρίας πρότερον διαπράξωσιν ἁμαρτίας.

Οὗτος ὁ Ὅσιος κατανυχθεὶς τελευταῖον ἀπὸ περιστατικόν τι, τὸ ὁποῖον ἠκολούθησεν εἰς αὐτὸν ἀπὸ θείαν πρόνοιαν, ὄχι μόνον ἐπίστευσεν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐβαπτίσθη, ἀλλὰ καὶ Μοναχὸς ἔγινε, διὰ νὰ δώσῃ μεγαλυτέραν πληγὴν κατὰ τοῦ δαίμονος, ὅστις τὸν ἐκυρίευε πρότερον. Ἀναχωρήσας λοιπὸν ἀπὸ τὴν ταραχὴν τοῦ κόσμου καὶ σύγχυσιν, ἐπειδὴ ἐμίσησε τὴν ἁμαρτίαν ἐξ ὅλης καρδίας καὶ τὸν Χριστὸν ὁλοψύχως ἐπόθησεν, ἀπηρνήθη τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του, τὰ χρήματα καὶ πᾶσαν ἄλλην σωματικὴν ἀπόλαυσιν, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Σκήτην τῶν Μοναχῶν, ζητῶν τόπον ἥσυχον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀγνώριστον, διὰ νὰ θρηνήσῃ διὰ τὰς ἁμαρτίας του. Εὑρὼν δὲ μακρὰν ἀπὸ τὰ ἄλλα κελλία ἕν σπήλαιον, ὠρέχθη τὸν τόπον ὡς ἐρημικώτερον καὶ ἤθελε νὰ μείνῃ ἐκεῖ, καθὼς ἐπόθει, καὶ νὰ ἀγωνίζεται τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως...

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

+++