Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΑΛΩ!

+++

+++

Αγιες Σοφία, Πίστις, Ελπίς, Αγάπη

--

Οἱ Ἁγίες Παρθενομάρτυρες Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη
καὶ ἡ μητέρα τους Σοφία

Μνήμη: 17ῃ Σεπτεμβρίου

 

 

*  ***  *

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΙΖ΄ (17ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμῃ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ Καλλινίκων Παρθένων ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΛΠΙΔΟΣ καὶ ΑΓΑΠΗΣ, καὶ τῆς μητρὸς αὐτῶν ΣΟΦΙΑΣ

ΣΟΦΙΑ ἡ Ἁγία Μάρτυς καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ καὶ ΑΓΑΠΗ ἔζων εἰς τὴν Ρώμην κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ δυσσεβοῦς αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ, ὅστις ἐβασίλευεν ἐκεῖ, παραχωρήσει Θεοῦ, κατὰ τὰ ἔτη ριζ΄-ρλη΄(117-138). Οὗτος, ἔχων ζῆλον διάπυρον εἰς τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων τῶν ψευδωνύμων θεῶν, προσεπάθει νὰ πείσῃ τοὺς Χριστιανούς, ἄλλους μὲ κολακείας καὶ ἄλλους μὲ ἀπειλάς, ὅπως θυσιάζωσιν εἰς τοὺς δαίμονας. Ἡ δὲ Σοφία ἦτο γυνὴ εὐσεβὴς εἰς τὴν πίστιν, εὐγενὴς εἰς τὸ γένος, καὶ εἰς τὴν πολιτείαν σεμνὴ καὶ σωφρονεστάτη, καταγομένη ἀπὸ μεγάλην τινὰ πόλιν τῆς Ἰταλίας· παραμείνασα δὲ χήρα ἐκ νεότητος εἶχε μεθ’ ἑαυτῆς τὰς τρεῖς θυγατέρας της, μὲ τὰς ὁποίας ἔτυχεν ἐξ ἀνάγκης νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν μεγαλόπολιν Ρώμην· διαμείνασα δὲ ἐκεῖ διῆγε ζωὴν ἐνάρετον, διδάσκουσα καὶ τὰς θυγατέρας της νὰ μιμῶνται τὴν μητέρα αὐτῶν, στολίζουσαι τὰ ἤθη των μὲ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν πόθον τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Προσεῖχε δὲ ἡ μακαρία Σοφία, κατὰ τὸ ὄνομα αὐτῶν νὰ συμφωνῇ καὶ ἡ πολιτεία· διὰ τοῦτο καὶ εἰς τοὺς λόγους καὶ εἰς τὰ ἔργα της ἐφαίνετο τῆς σοφίας ὁ καρπός, μὲ τὸν ὁποῖον ἀνέτρεφε καὶ τὰ γεννήματα αὐτῆς, ἤτοι τὰς θυγατέρας, αἱ ὁποῖαι ηὔξανον μὲ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς, διὰ μέσου τοῦ ὁποίου ἐδόθη εἰς αὐτὰς καὶ ἡ ὡραιότης τοῦ σώματος. Τούτου ἕνεκεν ἔφθασεν ἡ φήμη τῶν μακαρίων εἰς τὸ περισσότερον μέρος τῆς πόλεως, καὶ ἐπαινοῦσαν τὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα εἶχον ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ διὰ τὸ ὀρθόδοξον σέβας, καὶ διὰ τὴν κοσμιότητα τῶν ἠθῶν, δι’ ὧν καὶ τὰ σωματικὰ χαρίσματα ὡραΐζονται.

Δὲν ἠδυνήθη ὅμως ὁ πατὴρ τοῦ φθόνου νὰ βλέπῃ εἰς γυναικείαν ἀσθένειαν ἀνδρικὰ φρονήματα καὶ γενναῖα ἐπιτεύγματα, ἐπιτελούμενα διὰ μέσου τῆς χάριτος τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως· ὅθεν ὑπεκίνησεν ὁ μιαρὸς τὸν ἐπιστάτην τῆς πόλεως, Ἀντίοχον ὀνόματι, ὁ ὁποῖος καὶ ἐφανέρωσεν εἰς τὸν βασιλέα τὴν εὐσέβειαν τούτων τῶν ἀοιδίμων, καὶ διέβαλεν αὐτὰς ὡς καταφρονητρίας τῶν θεῶν καὶ ἀπειθεῖς εἰς τὰ βασιλικὰ προστάγματα. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἀδριανός, εὐθὺς μὲ θηριώδη θυμὸν ἔστειλε νὰ φέρουν εἰς τὸ δικαστήριον αὐτάς· αἱ ὁποῖαι, καθὼς ἤκουσαν τὸ πρόσταγμα τοῦ τυράννου, ἡτοιμάσθησαν μετὰ προθυμίας εἰς τὸν κατὰ Χριστὸν ἀγῶνα, ἔχουσαι μίαν καὶ τὴν αὐτὴν γνώμην καὶ ἀπόφασιν, καθὼς καὶ ἕνα φυτὸν ἔχει τὴν ρίζαν καὶ τοὺς κλώνους τῆς αὐτῆς φύσεως. Τὸ φρόνημα τῆς μητρὸς εὑρίσκετο εἰς τὰ τέκνα καὶ ἐκεῖναι πάλιν ὡς γνήσιαι ἀδελφαὶ δὲν διέφερον ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλην, καθὼς ἀπεδείχθη ὅταν ἦλθον εἰς τοὺς ἀγῶνας...

 Ἡ συνέχεια ἐδῶ

--

"ΔΙΚΑΖΕ ΜΑΡΤΥΣ..." (ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ)

+++

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
 ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΥ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

Μνήμη: 16η Σεπτεμβρίου -  Μνήμη Θαύματος: 11η Ἰουλίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ'.

Θείας πίστεως

Λίαν εὔφρανας τοὺς Ὀρθοδόξους,
καὶ κατῄσχυνας τοὺς κακοδόξους,
Εὐφημία Χριστοῦ καλλιπάρθενε·
τῆς γὰρ Τετάρτης Συνόδου ἐκύρωσας,
ἃ οἱ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν,
Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

 

 

Tῷ αὐτῷ μηνί (Ἰουλίῳ) IA΄, μνήμη τῆς Ἁγίας Mεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Eὐφημίας, ὅτε τόν Tόμον τοῦ τῆς Πίστεως ὅρου τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Xαλκηδόνι συνελθόντων, τουτέστι τῆς ἁγίας καί Oἰκουμενικῆς Δ΄ Συνόδου, ἐκράτυνεν.

Στιχ. Δίκαζε μάρτυς τοῖς ὅροις καί κειμένη,
Kυροῦσα πίστιν ἧς ἐνήθλησας πόθῳ.

Ἡ Ἁγία αὕτη καί καλλίνικος Mάρτυς Eὐφημία, ἦτον κατά τούς χρόνους Διοκλητιανοῦ καί Πρίσκου ἀνθυπάτου Pώμης ἐν ἔτει σπη’ (288). Ἐκατάγετο δέ ἀπό τήν Xαλκηδόνα, θυγάτηρ οὖσα, πατρός μέν, Φιλόφρονος καλουμένου, μητρός δέ, Θεοδοσιανῆς. Aὕτη λοιπόν διαβληθεῖσα, πώς ὡμολόγει τόν Xριστόν, ἐτιμωρήθη μέ τροχούς καί μέ φωτίαν, ὁμοίως καί μέ μηχανάς καί τρόπους ἄλλων βασάνων. Ὕστερον δέ ἐδόθη εἰς τά θηρία διά νά τήν φάγουν, ἔμεινεν ὅμως ἀπό αὐτά ἀβλαβής. Eἶτα δαγκαθεῖσα ὀλίγον ἀπό μίαν ἀρκούδαν, καί προσευ­χηθεῖσα, παρέδωκε τήν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ μέσα εἰς τό θέα­τρον. Tό δέ τίμιον αὐτῆς λείψανον ἀπετέθη μέσα εἰς μίαν θήκην.

Μετά δέ παρέλευσιν χρόνων πολλῶν, ὅτε ἐπλατύνθη ἡ εὐσέβεια εἰς τόν κόσμον, τότε ἔγινε τοιοῦτον τεράστιον εἰς τάς ἡμέρας Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι’ (410). Ἕνας μοναχός καί ἱερεύς, Eὐτυχής ὀνομαζόμενος, ἔγινεν ἀρχηγός αἱρέσεως. Ἔλεγε γάρ ὁ φρενοβλαβής, ὅτι ὁ Kύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Xριστός ἔχει μίαν μόνην φύσιν, τήν τῆς θεότητος δηλαδή, καί μίαν μόνην ἐνέργειαν τήν τῆς θεότητος, ὅστις ἐκα­θηρέθη ἀπό τόν Ἅγιον Φλαβιανόν τόν Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως. Ὁ δέ δυστυχής Eὐτυχής μεταχειρισθείς ὄργανα καί μέσα τούς τοῦ βασιλέως ἀθέους εὐνούχους, δέν ἔπαυε ταράττων τήν Ἐκκλησίαν, καί ἐνέδρας ποιῶν, ἕως οὗ ὁ βασιλεύς Θεοδόσιος ἐτελεύτησεν.

Ἡ ἐν Χαλκηδόνι Ἁγία Οἰκουμενικὴ Δ΄ Σύνοδος

Ὅτε δέ ὁ Mαρκιανός ἐβασίλευσε μαζί μέ τήν Πουλχερίαν, ἐπρό­σταξε νά γένῃ Oἰκουμενική Σύνοδος ἐν Xαλκηδόνι ἐν ἔτει υνα’ (451). Ὅθεν ἐσυνάχθησαν ἑξακόσιοι τριάκοντα Ἐπίσκοποι. Ἐποίησαν δέ ἀμ­φότερα τά μέρη, τά τῶν Ὀρθοδόξων δηλαδή καί τά τῶν κακοδόξων Mονοφυσιτῶν, δύο τόμους, ἤτοι βιβλία. Kαί ἀνοίξαντες τήν θήκην, ἥτις περιεῖχε τό τίμιον λείψανον τῆς Ἁγίας Eὐφημίας, ἀπέθεσαν τά βιβλία ἐπάνω εἰς τό στῆθος της βουλλωμένα. Ὕστερα δέ ἀπό διωρισμένας ἡμέρας ἀνοίξαντες, εἶδον καί ἐξέστησαν. Ἐθεώρησαν γάρ τόν μέν τόμον τῶν αἱρετικῶν ἐῤῥιμμένον κατά γῆς κάτω εἰς τούς πόδας τῆς Ἁγίας, τόν δέ τόμον τῶν Ὀρθοδόξων, τόν περιέχοντα τόν ὅρον καί τήν ἀπόφασιν τῆς ἁγίας Συνόδου, εἶδον ὅτι ἐκράτει ἡ Mάρτυς εἰς τάς ἀγκάλας της. Tούτου δέ γενομένου, ἐθαύμασαν ἅπαντες διά τό τοι­οῦ­τον τεράστιον. Kαί οἱ μέν Ὀρθόδοξοι ἐστηρίχθησαν εἰς τήν πί­στιν καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, τόν ποιοῦντα καθ’ ἑκάστην μεγάλα καί παράδοξα πρός ἐπιστροφήν καί διόρθωσιν τῶν πολλῶν. Oἱ δέ αἱρετικοί Mονοφυσῖται κατησχύνθησαν.

(Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστής τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ, τόμ. Γ´, Ἀθήνα: Δόμος, 2005)

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 
ΕΥΦΗΜΙΑ ἡ πανεύφημος τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυς ἤκμαζε κατὰ τους χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος τῶν Ρωμαίων Διοκλητιανοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη σπδ΄-τε΄ (284-305), εἶναι δὲ αὕτη, ἥτις θαυμασίως ἐκράτυνε τὸν ὅρον τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνελθούσης Ἁγίας Τετάρτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ρμη΄ (148) ἔτη περίπου ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου αὐτῆς ἤτοι ἐν ἔτει ὑνα΄ (451). Αὕτη ἦτο ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ὁ μὲν πατήρ της ὠνομάζετο Φιλόφρων καὶ ἦτο περιφανὴς καὶ πλούσιος, συγκλητικὸς τὸ ἀξίωμα, ἡ δὲ μήτηρ της ἐκαλεῖτο Θεοδοσιανή, ἦτο δὲ γυνὴ εὐσεβὴς καὶ συμπαθεστάτη εἰς τοὺς πτωχούς. Ἀπὸ τοιαύτην ὅθεν ρίζαν ἀγαθὴν ἐκβλαστήσασα ἡ καλλίνικος Εὐφημία δὲν ἤργησε νὰ καταστῇ ὀνομαστὴ καὶ πανεύφημος διὰ τὴν πρὸς Χριστὸν πίστιν καὶ εὐσέβειαν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὡς εἴπομεν, ἐβασίλευε τῶν Ρωμαίων ὁ Διοκλητιανός, ὅστις ἐκίνησε μέγαν διωγμὸν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, ἡγεμόνευε δὲ εἰς τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς ὁ Πρίσκος, ἔχων συγκάθεδρόν του φιλόσοφόν τινα Ἀπελλιανόν, ὁ ὁποῖος ἦτο καὶ ἱερεὺς τοῦ ψευδωνύμου θεοῦ Ἄρεως. Ὅταν λοιπὸν ἔφθασεν ἡ ἑορτὴ τοῦ θεοῦ των, ἐστάλησαν πανταχοῦ γράμματα, προσταγαὶ καὶ κήρυκες εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν Χαλκηδόνος, προσκαλοῦντες ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἄρεως· ὅσοι δὲ ἐναντιωθοῦν καὶ δὲν ἔλθουν εἰς τὴν Χαλκηδόνα, ὅπου ἦτο ἡ ἑορτὴ καὶ ὁ ναὸς τοῦ Ἄρεως, νὰ φονεύωνται μὲ πικρὰς βασάνους. Τότε λοιπὸν ὅσοι ἦσαν Χριστιανοὶ καὶ εὐσεβεῖς συνηθροίζοντο ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἀπετέλουν ὁμάδας καὶ συντροφίας, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλοι μὲν ἐκλείοντο εἰς οἰκίας, ἄλλοι δὲ κατέφευγον εἰς τὰς ἐρημίας, εἰς προσευχὰς καὶ δεήσεις σχολάζοντες καὶ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν λατρεύοντες.

Ἑνὸς τοιούτου τάγματος Χριστιανῶν καὶ μιᾶς τοιαύτης ὁμάδος καὶ συντροφίας ἦτο πρώτη καὶ ὁδηγὸς ἡ ἔνδοξος Εὐφημία· ἀφοῦ δὲ συνηθροίσθη ἡ ἑορτή, ὁ Ἀπελλιανὸς παρεκίνησε τὸν ἡγεμόνα νὰ συλλάβῃ πολλὰ πλήθη τῶν Χριστιανῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν καλλιπάρθενον Εὐφημίαν μὲ τοὺς συντρόφους της, ἡ ὁποία καὶ κατὰ τὸ κάλλος τοῦ σώματος καὶ τῆς ἀρετῆς, καὶ διὰ τὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας καὶ τοῦ γένους τὴν εὐγένειαν ἔλαμπεν ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ὡς λαμπρὸς καὶ περιφανὴς ἀστήρ· ἦτο δὲ ἡ συντροφία της ὅλη τεσσαράκοντα ἐννέα...

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

+++

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΑΣ (ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2026-27)

 +++

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΑΣ

 

(Περίοδος 2026-27)

 

 

*  *  *

Ψηφιδωτὸ

 

 

*  *  *

Τμῆμα Ἐνηλίκων 

 

1

 

*  *  *

Συλλογικὴ Ἁγιογράφηση

 

 

 

 

 

 

Ξυλογλυπτικὴ

 

 

 

*  *  *

Παιδικὸ Τμῆμα 

 

*  *  *

Προεφηβικὸ Τμῆμα 

 

*  *  *

Νεανικὸ Τμῆμα

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

Προσκύνησις: Κυριακὴ Γ΄ Νηστειῶν (Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς)
Πρόοδος: 1η Αὐγούστου
Ὕψωσις: 14η Σεπτεμβρίου



Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΜΑΣ (14.9.2025)

Η ΤΡΊΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

«ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ!»

Μικρό αφιέρωμα στην Προόδο του Τιμίου και Ζωοποιου Σταυρού

ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ ΤΟ 346 μ.Χ.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΩΣ ...ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗΣ!... 

 

Χαιρετισμοί του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού
 

Προσοχή στὸ σημείο τοῦ Σταυρού

«Ὁ Πανάγαθος Θεός τον Σταυρόν μας εχάρισεν»
(Αγ. Κοσμά του Αιτωλού)

Ας μη ντρεπόσαστε να ομολογούμε τον Εσταυρωμένο

Σύγχρονα Θαύματα του Τιμίου Σταυρού

Σταυρός Αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα 

«ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ!...»

Η Τρίτη Εμφάνιση του Τιμίου Σταυρού 

 

«ΕΑΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ, ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΜΕ ΕΙΧΑΤΕ ΘΑΨΕΙ!...» 

 

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ 

 

«ΣΤΑΥΡΩΣΕ ΤΟΝ ...ΓΚΡΕΜΟ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΚΡΕΜΟΤΑΝ!!!...»
 

ΣΤΑΥΡΟΣ, ΠΙΣΤΩΝ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ!... 

 

 


+++

«ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ!»

 +++

 

 

+++

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

+++

 ΣΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

(14η Σεπτεμβρίου)

 

+++

ΠΑΙΔΙΑ: ΤΑ ΤΡΥΦΕΡΑ ΜΑΣ «ΔΕΝΤΡΑΚΙΑ» ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ

 +++

 Πότε ἀρχίζει ἡ ἀγωγή;

 

 

Ἕνας ἐρημίτης, ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του καὶ τὴ γνώση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἔδωσε ἐντολὴ κάποτε στὸν ὑποτακτικό του: «Ξερίζωσε αὐτὸ τὸ δέντρο ἀπὸ τὴ γῆ». Καὶ τοῦ ἔδειξε ἕνα νεαρὸ φοινικόδεντρο, ποὺ εἶχε ὅμως ἁπλώσει ρίζες βαθιές.

Κάνοντας ὑπακοὴ στὸ γέροντα, ὁ ὑποτακτικὸς ἐπιχείρησε τὸ ἔργο, ἀλλά, παρ’ ὅλες του τίς προσπάθειες, δὲν κατόρθωσε οὔτε νὰ τὸ κουνήσει. «Γέροντα», εἶπε, «αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητᾷς νὰ κάνω, εἶναι τελείως ἀδύνατο!». Τότε ὁ γέροντας τοῦ ἔδειξε ἕνα ἄλλο, τρυφερὸ δεντράκι, ποὺ ὁ ὑποτακτικὸς ξερίζωσε ἀμέσως καὶ χωρὶς καμιὰ ἰδιαίτερη προσπάθεια. Τίποτα δὲν μποροῦσε νὰ κάνει ὁ μαθητὴς μὲ τὸ δέντρο ποὺ εἶχε ριζώσει γερά, χωρὶς κόπο ὅμως τὰ κατάφερε μὲ τὸ τρυφερὸ δεντράκι.

Συσχετίζοντας τὴ διήγηση αὐτὴ μὲ τὴν παιδαγωγική, βλέπουμε πὼς οἱ γονεῖς εἶναι ἀνίσχυροι μπροστὰ στὰ μεγάλα παιδιά, ἂν δὲν ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀγωγή τους ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία. Λέει μιὰ παροιμία: «Ὅπου μικρομάθει, δὲ γερονταφήνει». Γι’ αὐτὸ ὁ σοφὸς Σειρὰχ διδάσκει: «Τέκνα σοι ἐστί; παίδευσον αὐτὰ καὶ κάμψον ἐκ νεότητος τὸν τράχηλον αὐτῶν» (Σόφ. Σειρὰχ 7:23).

Πολὺ λίγοι γονεῖς μποροῦν νὰ παινευτοῦν γιὰ τὸ ὅτι ἔδωσαν σωστὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά τους. Μερικοὶ μάλιστα, πολὺ καλοὶ καὶ εὐσεβεῖς οἱ ἴδιοι, ἔχουν παιδιὰ μὲ χαρακτῆρα ἐντελῶς ἀντίθετο κι ἀνεπιθύμητο.

Μιὰ ἀπὸ τίς βασικὲς αἰτίες τοῦ φαινομένου αὐτοῦ πρέπει ν’ ἀναζητηθεῖ στοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς. Συνήθως πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι ἀδιάφοροι γιὰ τὴν ἠθικοθρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους, ἢ τόσο τυφλώνονται ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ γονικὴ ἀγάπη τους, ποὺ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν σ’ αὐτὰ τίποτα τὸ κακό. Ἀγνοοῦν μάλιστα καὶ τίς παρατηρήσεις τῶν καλοπροαιρέτων ἀνθρώπων. Ἀρνοῦνται ν’ ἀκούσουν τὴν ἀλήθεια καὶ τίς σωστὲς συμβουλές τους. Καὶ μόνο ὅταν τὰ παιδικὰ ἐλαττώματα γίνουν ἀνυπόφορα καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς, τότε ἀρχίζουν νὰ σκέφτονται γιὰ τὴ διόρθωση τοῦ γιοῦ ἢ τῆς κόρης. Τότε καταφεύγουν στὴν ἀγωγή. Εἶναι ὅμως πολὺ ἀργὰ πιά.

Γι’ αὐτὸ θεωρῶ ἀπαραίτητο νὰ σᾶς ἐξηγήσω, γιατί ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν πρέπει ν’ ἀρχίζει ἀπὸ τὴ βρεφικὴ ἡλικία.

Σ’ ὅλους σας εἶναι γνωστό, πόσο γρήγορα ἀναπτύσσεται ὁ σπόρος μέσα στὴ γῆ. Οἱ παράγοντες ποὺ συντελοῦν στὴν ἀνάπτυξη, ἀρχίζουν ἀμέσως ν’ ἀσκοῦν τὴν ἐπίδρασή τους. Ἡ θερμότητα καὶ ἡ ὑγρασία ξυπνοῦν τὸ τρυφερὸ βλαστάρι μέσα στὸ χῶμα, καὶ σιγᾷ-σιγᾷ ἀρχίζει νὰ ξεπροβάλλει στὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἐδάφους.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ παιδάκι, ποὺ σὰν τὸ σπόρο ἔρχεται στὸν κόσμο καὶ μεγαλώνει συνεχῶς. Εἶναι γνωστό, ὅτι ποτὲ ἡ ἀνθρώπινη φύσῃ δὲν ἀναπτύσσεται τόσο γρήγορα καὶ ἀπ’ ὅλες τίς πλευρές, ὅσο στὴν παιδικὴ ἡλικία. Ταυτόχρονα ὅμως, ποτὲ δὲν ἔχει τόση ἀνάγκη φροντίδας καὶ περιποιήσεως, ὅσο στὰ πρῶτα αὐτὰ χρόνια.

Ἡ σωματικὴ ἀνάπτυξη προχωράει γρήγορα καὶ σταθερά, ἐνῶ ἀκόμα γρηγορότερα προχωράει ἡ πνευματική. Τὸ παιδὶ ἀρχίζει νὰ μιλάει, νὰ συλλαμβάνει τὰ πρῶτα νοήματα, νὰ συλλογίζεται, νὰ κρίνει. Ἡ θέλησή του δυναμώνει καὶ μαθαίνει σταδιακὰ νὰ αὐτενεργεῖ. Ὁ νοῦς του πλουτίζεται μὲ τίς ἔννοιες τῶν ἀντικειμένων τοῦ περιβάλλοντος, ἐνῶ, μαζὶ μ’ αὐτές, συλλαμβάνει καὶ τὴν ἔννοια τοῦ Θεοῦ. Ἀρχίζει νὰ προβληματίζεται γιὰ τὸν προορισμό του, καὶ μαθαίνει νὰ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό. Μέσα του ξυπνάει ἡ συνείδηση. Ἀρχίζει νὰ ἐνεργεῖ ἡ ἀγάπη ἢ ἡ ἀντιπάθεια. Ἐμφανίζονται τὰ αἰσθήματα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ντροπῆς.

Γιὰ νὰ ἐξελιχθοῦν ὅπως πρέπει ὅλες αὐτὲς οἱ δυνάμεις, ποὺ ἀνεβάζουν τὸν ἄνθρωπο μέχρι τὴν ὁμοίωση μὲ τὸ Θεό, οἱ γονεῖς ὀφείλουν νὰ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ τὴν ἠθικὴ ἐξέλιξη τοῦ παιδιοῦ τους. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀγωγὴ ἔχει διπλῆ ὑφή, ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ ξεριζώνει τὸ κακὸ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ φυτεύει τὸ καλό, ὀφείλουν ν’ ἀρχίσουν τὴ διαπαιδαγώγησή του ἀπὸ τὴ βρεφικὴ ἡλικία.

Πολλοὶ γονεῖς ὅμως δὲν δίνουν σημασία στὸ σημεῖο αὐτό. Σὰ νὰ μὴ γνωρίζουν ὅτι μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ διαπαιδαγωγοῦμε τὸ παιδὶ ἀπὸ τόσο μικρό!

Μερικοὶ γονεῖς, ἰδιαίτερα οἱ νεώτεροι, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα βλέπουν τὸ παιδάκι σὰν παιχνίδι ἢ κούκλα. Τὸ ταΐζουν, τὸ βάζουν νὰ κοιμηθεῖ, τὸ χαϊδεύουν, παίζουν καὶ χαριεντίζονται μαζί του, τὸ φυλᾶνε μὲ κάθε τρόπο ἀπὸ τὸ κρυολόγημα κλπ. Κατὰ τὰ ἄλλα ὅμως, τὸ ἀφήνουν νὰ τρέχει, νὰ παίζει, νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, φτάνει μόνο νὰ μὴν τοὺς ἀνησυχεῖ μὲ τίς φωνὲς καὶ τὸ κλάμα του. Καὶ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν συνειδητοποιοῦν, ὅτι ὁ λατρευτός τους “ἄγγελος” εἶναι στὴν πραγματικότητα ἕνα πεισματάρικο, γκρινιάρικο, ἀχαλίνωτο, ἀνυπάκουο, ἄπληστο, λαίμαργο, κακὸ παιδί. Μέχρι ποὺ κάποτε τοὺς ἀνοίγονται τὰ μάτια. Τότε ἀποφασίζουν νὰ ἐνδιαφερθοῦν γιὰ τὴν ἀγωγὴ τοῦ παραχαϊδεμένου τους παιδιοῦ. Ἀλλά, ἀγαπητοὶ γονεῖς, τώρα εἶναι πολὺ ἀργά! Τὸ δεντράκι μεγάλωσε πιά!

Ἄλλοι πάλι γονεῖς δὲν ἀστοχοῦν λιγότερο, ἔχοντας κάποιες λαθεμένες παιδαγωγικὲς ἀντιλήψεις, ποὺ σήμερα ἔχουν ριζώσει στὸ νοῦ πολλῶν. Οἱ ἀντιλήψεις αὐτὲς πολὺ δύσκολα μποροῦν νὰ ξεριζωθοῦν, ἐπειδὴ χρησιμεύουν σὰν προφάσεις, ἀπὸ τὴ μιὰ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἐλαττώματα καὶ τίς κακὲς συνήθειες τῶν παιδιῶν, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη γιὰ νὰ καλύψουν τὴν ἀμέλεια ἢ τὴν ἀδιαφορία τῶν γονιῶν γιὰ τὴ σωστὴ ἀνατροφή τους.

«Μὰ εἶναι παιδιὰ», λένε οἱ εὐαίσθητοι γονεῖς. «Μποροῦμε νὰ δίνουμε τόση βαρύτητα στὰ ἐλαττώματά τους;» Μὲ τέτοιους καὶ ἄλλους παρόμοιους ἰσχυρισμοὺς συγχωροῦνται συνήθως ὅλες οἱ παιδικὲς ἀταξίες.

Εἶναι πράγματι παιδιά. Ἀλλὰ τί παιδιά! Τί θὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ παιδιὰ αὐτά; Κι ἀκόμα, ἔχουν τὸ δικαίωμα, ἐπειδὴ εἶναι παιδιά, νὰ κάνουν τὸ κακό; Εἶναι λογικὸ ν’ ἀδιαφορεῖ κανεὶς γιὰ ἕνα παράπτωμα, ἐπειδὴ τὸ ἔκανε ἕνα μικρὸ παιδί; Ἂν μέσα στὸ σπίτι ἀνάψει πυρκαγιά, λέμε «α! τί ὡραία φωτιά!»; Δὲν καλοῦμε μ’ ὅλες μας τίς δυνάμεις σὲ βοήθεια; Μποροῦμε ἄραγε νὰ βλέπουμε τὰ παιδιά μας μὲ τόση ἠρεμία, ὅταν μέσα τους ἀρχίζει νὰ φουντώνει ἡ φωτιὰ τῶν παθῶν, ποὺ τὰ ἀπειλεῖ μὲ πρόσκαιρη ἀλλὰ καὶ αἰώνια καταστροφή;

 

Πηγή: https://agiazoni.gr

 

+++

«Η ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ» (ΝΕΟΣ ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ)

 +++

 

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ, ΠΑΡΑΚΑΤΩ

 

+++

ΑΙ ΑΓΙΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΘΕΝΟΙ ΜΗΤΡΟΔΩΡΑ, ΜΗΝΟΔΩΡΑ ΚΑΙ ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ

+++

Μνήμη: 10η Σεπτεμβρίου

* * *

 ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Ι΄ (10ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων γυναικῶν ΜΗΝΟΔΩΡΑΣ, ΜΗΤΡΟΔΩΡΑΣ καὶ ΝΥΜΦΟΔΩΡΑΣ

 

ΜΗΝΟΔΩΡΑ, ΜΗΤΡΟΔΩΡΑ καὶ ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ αἱ Ἅγιαι τρεῖς Παρθένοι καὶ Μάρτυρες ἀδελφαὶ κατήγοντο ἐκ Βιθυνίας, ἤθλησαν δὲ ἐν τῷ μαρτυρικῷ σταδίῳ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ ἀσεβεστάτου τυράννου τῆς Ρώμης Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τδ΄ (304).

Ἀληθῶς τὸ μαρτυρικὸν στάδιον ὄχι μόνον εἰς τοὺς ἄνδρας, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὰς τὰς γυναῖκας καὶ τὰς κόρας ἠνέῳκται καὶ αὐτὰς ἀκόμη τὰς νεάνιδας· διότι ἤδη καὶ αὗται καταφρονοῦσι τὸν θάνατον, καὶ τὴν τελευτὴν ὑποδέχονται, καὶ ὅλα τὰ ἡδέα καὶ τερπνὰ τοῦ κόσμου τούτου, ὅπως διὰ τῆς τοιαύτης ἐμπορίας κερδήσωσι τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ θαυμαστὴ τῶν Παρθένων τούτων τριάς, τὰ ἀληθινὰ τῆς παρθενίας δῶρα καὶ ἀφιερώματα, ἦλθον προθύμως εἰς τὸ μαρτυρικὸν στάδιον ἀγωνισάμεναι γενναίως, καὶ μὲ γλυκύτητα ἐδέχθησαν τὸ κέρδος τοῦ θανάτου, ὁ ὁποῖος δὲν κατεβίβασεν αὐτὰς εἰς τὸν ᾅδην (τὸ ὁποῖον εἶναι φυσικὴ συνέπεια τοῦ θανάτου), ἀλλὰ τὰς ἀνεβίβασεν εἰς τοὺς ἀθανάτους νυμφῶνας, πρὸς τὰς ἱερὰς παστάδας, καὶ πρὸς αὐτὸν τὸν Νυμφίον Χριστόν.

Αὗται αἱ Παρθένοι καὶ Μάρτυρες ἐγεννήθησαν καὶ ἀνετράφησαν εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Βιθυνίας ἐξ εὐγενῶν καὶ Χριστιανῶν γονέων, ἀδελφαὶ οὖσαι κατὰ σάρκα· περιεκόσμουν δὲ καὶ ἐστόλιζον αὐτὰς πλεῖσται χάριτες καὶ κάλλη ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ μετὰ τῆς παρθενίας ἡ ὡραιότης τοῦ προσώπου διέλαμπε καὶ ἐκ τῆς σωματικῆς καλλονῆς, ἡ ὡραιότης τῆς ψυχῆς καὶ εὐγένεια διεκρίνετο· ὀλίγον δὲ κατ’ ὀλίγον, προχωρούσης τῆς ἡλικίας αὐτῶν, καὶ ἐπειδὴ ἠγάπων τὴν παρθενίαν, διὰ τοῦτο ἀπέφευγον τὰς μετὰ τῶν ἀνδρῶν ὁμιλίας καὶ συναναστροφάς, ἐπόθουν δὲ τὴν ἐρημίαν καὶ ἡσυχίαν. Ὅθεν διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἐγκαταλείψασαι τὴν ἑαυτῶν πατρίδα, κατῴκησαν εἰς ἕνα ὑψηλὸν τόπον ὄχι πολὺ μακρὰν τῶν Πυθίων θερμῶν ὑδάτων, καὶ ἐκεῖ ἔζων μὲ σωφροσύνην καὶ τὴν ἄσκησιν πασῶν τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Μετὰ δὲ παρέλευσιν καιροῦ λαβοῦσαι πᾶσαν τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διέλαμπον διὰ τῶν καλῶν ἔργων, τῶν θαυμάτων καὶ διὰ τῆς ἀφθονίας τῶν ἄλλων τοῦ Θεοῦ χαρισμάτων· ὅθεν ἐπειδὴ ἦσαν ὡς «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη», κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον, διὰ τοῦτο συντόμως ἐφανερώθησαν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὡς ἐκ τούτου πολλοὶ ἔτρεχον εἰς αὐτάς, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ἐκ τῶν ἀσθενειῶν καὶ τῶν πονηρῶν πνευμάτων (δαιμόνων) ἀπηλλάττοντο, ἀλλὰ καὶ φωτιζόμενοι κατὰ τὰς ψυχάς, τὴν σωτηρίαν αὐτῶν ἐκέρδιζον...

 

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

+++