+++

+++
+++
«Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ, ΠΟΥ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»
(ΕΝΑΣ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΝΑΟΣ, ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΣΕ ΔΙΩΓΜΟ, ΜΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΟΜΙΛΙΑ)
+++
ΜΩΫΣΗΣ ὁ Προφήτης καὶ θεόπτης, ὁ ὑπέρτατος τῶν φιλοσόφων καὶ ὁ σοφώτατος τῶν νομοθετῶν καὶ τῶν ἱστοριογράφων ἁπάντων ὁ ἀρχαιότατος, κατήγετο ἐκ φυλῆς Λευΐ· ὁ πατήρ του ὠνομάζετο Ἀμρὰμ καὶ ἡ μήτηρ του Ἰωχαβέδ, ἐγεννήθη δὲ εἰς τὴν Αἴγυπτον τὸ ͵αφοα’ (1571) π.Χ. Εἰς τὴν Αἴγυπτον οἱ Ἰσραηλῖται εἶχον ἐγκατασταθῆ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰωσήφ, ὅστις εἶχεν ἀναγορευθῆ ὑπὸ τοῦ Φαραὼ ἀντιβασιλεύς. Ὁ Ἰωσὴφ ἐκάλεσεν εἰς τὴν Αἴγυπτον τὸν πατέρα του Ἰακὼβ καὶ τοὺς ἀδελφούς του. Ἔκτοτε αὐτοὶ καὶ οἱ ἀπόγονοί των παρέμενον εἰς τὴν Αἴγυπτον. Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰακὼβ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπληθύνθησαν τόσον, ὥστε ἀπετέλεσαν ἔθνος μέγα. Ὁ ἀγαθὸς ἐκεῖνος Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου, ὅστις εἶχεν ἀνυψώσει τὸν Ἰωσὴφ εἰς τὸ ἀξίωμα τῆς ἀντιβασιλείας, ἀπέθανεν, ἀνέβησαν δὲ εἰς τὸν θρόνον ἄλλοι Φαραώ, οἱ ὁποῖοι οὐδὲν ἐγνώριζον περὶ τοῦ Ἰωσήφ.
Φοβούμενος λοιπὸν ἕνας νέος Φαραὼ τὴν αὔξησιν, τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐσκέφθη νὰ καταστρέψῃ αὐτοὺς διὰ παντὸς τρόπου. Ὅθεν κατέθλιβεν αὐτοὺς καὶ ἐπέβαλλε διαφόρους σκληρὰς καὶ ἀπανθρώπους ἐργασίας. Ἀλλ’ ὅσῳ περισσότερον κατεθλίβοντο οἱ Ἰσραηλῖται, τόσῳ περισσότερον ἐπληθύνοντο. Τότε ὁ Φαραὼ διέταξε τὰς μαίας τῶν Ἑβραίων νὰ ἀφήνωσι μόνον τὰ θηλυκὰ παιδία τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅσα μαιεύουσι, τὰ δὲ ἀρσενικὰ νὰ φονεύωσιν. Ἀλλ’ αἱ μαῖαι, φοβούμεναι τὸν Θεόν, δὲν ἐξετέλεσαν τὴν σκληρὰν ταύτην διαταγήν. Διὰ τοῦτο ὁ Φαραὼ ὀργισθεὶς διέταξε νὰ ρίπτωνται εἰς τὸν ποταμὸν τῆς Αἰγύπτου Νεῖλον ὅλα τὰ ἄρρενα βρέφη τῶν Ἰσραηλιτῶν.
Τότε λοιπὸν ἡ Ἰωχαβὲδ ἐγέννησε τὸν Μωϋσῆν, ὅστις ἦτο παιδίον ὡραιότατον, ἡ δὲ μήτηρ του μετὰ φόβου καὶ ἀγωνίας ἔκρυπτεν αὐτὸ τρεῖς ὅλους μῆνας. Ἀλλ’ ἐπειδὴ δὲν ἠδύνατο νὰ τὸ κρύπτῃ περισσότερον, τὸ ἔβαλε μέσα εἰς ἓν κιβώτιον σπάρτινον τὸ ὁποῖον ἐπίσσωσε, λαβοῦσα δὲ τοῦτο ἡ ἀδελφὴ τοῦ παιδίου Μαριάμ, ἔθεσεν εἰς τὴν ὄχθην τοῦ ποταμοῦ καὶ περιέμενεν ἐκεῖ πλησίον διὰ νὰ ἴδῃ τί θὰ ἀπογίνῃ.
Μετ’ ὀλίγον ἡ θυγάτηρ τοῦ Φαραὼ Θέρμουθιν κατέβη μετὰ τῶν δούλων της εἰς τὸν ποταμὸν διὰ νὰ λουσθῇ. Εἶδε τὸ κιβώτιον, καὶ ἔστειλε μίαν δούλην της καὶ τὸ ἔφερεν. Ἀνοίξασα τὸ κιβώτιον, εἶδεν ἐντὸς αὐτοῦ παιδίον, τὸ ὁποῖον ἔκλαιε. Τὸ ἐλυπήθη καὶ εἶπε· «Θὰ εἶναι ἀπὸ τὰ παιδία τῶν Ἑβραίων»...
Ἡ συνέχεια ἐδῶ
+++
Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ

ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ, ὁ Ὅσιος καὶ μέγας πατὴρ ἡμῶν, ἐπειδὴ παιδιόθεν ἠγάπησε, τὸν Θεόν, διὰ τοῦτο, ἀφῆκε τὴν πατρίδα καὶ τοὺς συγγενεῖς του, καὶ μετέβη εἰς τοὺς ἱεροὺς καὶ Ἁγίους Τόπους τῆς Ἱερουσαλήμ· φθάσας δὲ εἰς τὴν Λαύραν τὴν ἐπονομαζομένην Φαράν, ἥτις ἦτο μακρὰν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ἓξ μίλια, εὗρεν ἓν κελλίον, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον κλείσας τὸν ἑαυτόν του, ἀνδρείως ἠγωνίζετο ἐναντίον τῶν παθῶν καὶ δαιμόνων· τότε δὲ καὶ ὁ μέγας Εὐθύμιος ἀφήσας τὸν κόσμον ἦλθε καὶ κατῴκησε μετὰ τοῦ Ὁσίου τούτου Θεοκτίστου καὶ ἡσύχαζεν· ὁ ἔρως ὅθεν, ὃν εἶχον καὶ οἱ δύο διὰ νὰ ἀποκτήσουν τὰς αὐτὰς ἀρετάς, καὶ ἡ κοινωνία τῶν αὐτῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τόσον ἥνωσαν μὲ τὸν δεσμὸν τῆς ἀγάπης τοὺς δύο τούτους Ὁσίους, ὥστε ὁ εἷς εὑρίσκετο μέσα εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ ἄλλου καὶ εἰς ὅλα τὰ πράγματα καὶ οἱ δύο εἶχον τὰ αὐτὰ φρονήματα, καὶ οἱ δύο ἐποίουν τὰ αὐτὰ ἔργα. Διὰ τοῦτο καὶ μετὰ τὴν ἀπόδοσιν τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων εἶχον συνήθειαν καὶ οἱ δύο νὰ ἀπέρχωνται εἰς τὴν ἔνδον βαθυτέραν ἔρημον καὶ ἐκεῖ ἔμενον ἡσυχάζοντες ἕως εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν Βαΐων· καὶ τότε ἐπέστρεφον πάλιν ἕκαστος εἰς τὸ κελλίον του.
Ἀφ’ οὗ δὲ διῆλθον οὕτω ἐπὶ πέντε ἔτη, ἐξῆλθον καὶ πάλιν, τὸν πέμπτον χρόνον εἰς τὴν ἔρημον κατὰ τὸν συνηθισμένον καιρόν, καὶ εὑρόντες μέγα σπήλαιον κατὰ τὸν βορεινὸν κρημνὸν τοῦ ἐκεῖσε εὑρισκομένου Ξηροποτάμου, ἔκαμαν ἐκεῖ τὴν κατοικίαν των καὶ εἰς πολὺ διάστημα καιροῦ ἔζων μόνον μὲ ἀγρίας βοτάνας, ἕως οὗ ἡ ἀρετή των καὶ ἄσκησις κατέστησαν αὐτοὺς φανεροὺς εἰς τοὺς ἀνθρώπους· ὅθεν καὶ παρεκινήθησαν τινὲς καὶ ἔφερον εἰς αὐτοὺς τὰς ἀναγκαίας τροφάς. Ἐπειδὴ δὲ προσέτρεξαν πολλοὶ ἀδελφοὶ ἀπὸ διαφόρους τόπους καὶ ἐπεθύμουν νὰ ζήσουν ὁμοῦ μὲ τοὺς Ὁσίους, τούτου ἕνεκα ἔγινεν ἐκεῖ Κοινόβιον, τοῦ ὁποίου ἦτο προεστὼς ὁ μέγας Θεόκτιστος ἕως τέλους τῆς ζωῆς του.
Ὅθεν καὶ ἔγινεν αἴτιος σωτηρίας εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, τόσον μὲ τὴν
πειθὼ τῶν γλυκυτάτων λόγων του, ὅσον καὶ μὲ τὸν καθαρὸν καὶ ἀσκητικὸν
βίον του· ὁ δὲ Ἅγιος Εὐθύμιος ἡσύχαζεν εἰς ἓν κελλίον, τὸ ὁποῖον ἦτο
ὀλίγον μακρὰν ἀπὸ τὸ Κοινόβιον τοῦ Θεοκτίστου· πλησίον δὲ εἰς τὸ κελλίον
ἔκτισε καὶ ὁ θεῖος Εὐθύμιος μεγάλην Λαύραν· καὶ ὅσοι ἤρχοντο εἰς αὐτὸν διὰ νὰ γίνουν Μοναχοί, τοὺς ἔστελλεν εἰς
τὸ Κοινόβιον τοῦ μεγάλου Θεοκτίστου, καθὼς ὕστερα ἀπὸ πολλοὺς χρόνους
ἔστειλεν εἰς αὐτὸ καὶ τὸν Ὅσιον καὶ Ἡγιασμένον Σάββαν, ὅστις προσελθὼν
εἰς τὸν Εὐθύμιον παρεκάλει αὐτὸν νὰ τὸν δεχθῇ· ἔστειλε δὲ τοῦτον ὁ
Εὐθύμιος εἰς τὸν μέγαν Θεόκτιστον, διότι ὁ Σάββας ἦτο ἀκόμη νέος καὶ
ἀγένειος· ὅθεν τὸν διώρισε νὰ ζῇ εἰς τὴν ὑποταγὴν τοῦ Θεοκτίστου
καὶ νὰ
μανθάνῃ παρ’ αὐτοῦ τὰ τῆς μοναδικῆς φιλοσοφίας μαθήματα.
Ἐγένετο ὅθεν καὶ ὁ Ἅγιος οὗτος Θεόκτιστος μέγας καὶ ὀνομαστὸς εἰς ὅλους, καθὼς ἐγενέτο μέγας καὶ ὁ Ἅγιος Εὐθύμιος, καὶ ἐδείχθη εἰς τοὺς ἀνθρώπους τύπος καὶ κανὼν πάσης ἀρετῆς· φθάσας δὲ εἰς βαθὺ γῆρας, καὶ πλήρης ἡμερῶν γενόμενος, ἔπεσεν εἰς βαρεῖαν ἀσθένειαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀπῆλθε πρὸς Κύριον· ἐκηδεύθη δὲ καὶ ἐτάφη ὁσίως τὸ ὅσιον αὐτοῦ λείψανον ἀπὸ χεῖρας Ὁσίων, δηλαδὴ τόσον τοῦ μεγάλου Εὐθυμίου, ὅστις τότε ἦτο ἐνενήκοντα ἐτῶν, ὅσον καὶ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Ἀναστασίου, κατὰ τὴν τρίτην τοῦ παρόντος μηνὸς ἐν ἔτει υνα΄ (451).
+++
+++

ΜΑΜΑΣ ὁ μέγας τοῦ Χριστοῦ καὶ περιβόητος Μάρτυς ἐγεννήθη εἰς Γάγγραν, πόλιν τῆς Παφλαγονίας, ἐν ἔτει σξ΄ (260). Οἱ γονεῖς του ὠνομάζοντο Θεόδοτος καὶ Ρουφῖνα, ἦσαν δὲ ἀμφότεροι εὐσεβεῖς καὶ τὸ γένος λαμπρότατοι, ἔχοντες τὴν καταγωνὴν ἀπὸ πατρικίων· οὗτοι θερμὴν ἔχοντες τὴν εἰς Χριστὸν ἀγάπην καὶ μὴ δυνάμενοι νὰ κρύπτουν τὸν μέγαν αὐτῶν πόθον, ἐκήρυττον παρρησίᾳ τὴν εὐσέβειαν καὶ πολλοὺς εἰς αὐτὴν παρεκίνουν καὶ ἐστερέωναν. Ὅθεν μανθάνων ταῦτα ὁ ἐξουσιαστὴς τῆς πόλεως Γάγγρας Ἀλέξανδρος, ἐπειδὴ εἶχε προσταγὴν ἀπὸ τὸν βασιλέα, ὅπως θανατώνῃ, διὰ βασανιστηρίων ὅσους Χριστιανοὺς δὲν πείθονται νὰ θυσιάσουν εἰς τὰ εἴδωλα, διέταξε καὶ ὡδήγησαν ἐνώπιόν του τὸν θεῖον Θεόδοτον, τὸν ὁποῖον ἐβίαζε νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα· ἐκεῖνος ὅμως ὁ μακάριος οὐδὲ κἂν νὰ τὸν ἀκούῃ δὲν ἐδέχετο· θέλων δὲ ὁ κριτὴς νὰ τὸν τιμωρήσῃ, ἠμποδίζετο, ἐπειδὴ δὲν εἶχεν ἐξουσίαν νὰ παιδεύσῃ ἐκείνους, οἵτινες κατήγοντο ἀπὸ πατρικίους, ἐὰν δὲν ἔδιδεν ὁ βασιλεὺς εἰδικὴν ἄδειαν. Τὸν ἀπέστειλεν ὅθεν εἰς τὴν Καισάρειαν τῆς Καππαδοκίας εἰς τὸν ἡγεμόνα Φαῦστον, ὅστις ἀσεβὴς ὢν καὶ πολλὰ σκληρός εὐθὺς ὡς ἦλθεν ὁ Θεόδοτος τὸν ἐνέκλεισεν εἰς τὴν φυλακὴν ὁμοῦ μὲ τὴν σύζυγον αὐτοῦ Ρουφῖναν, ἥτις ἐκυοφόρει τότε τὸν μέγαν Μάμαντα. Εὑρισκόμενοι ἀμφότεροι εἰς τὸ δεσμωτήριον καὶ φοβούμενος ὁ Θεόδοτος τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν καὶ τὰς βασάνους, ἐδέετο τοῦ Θεοῦ λέγων· «Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ὁ Πατὴρ τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ, εὐλογῶ καὶ δοξάζω Σε, ὅτι διὰ τὸ ὄνομά σου ἠξιώθην νὰ εὑρίσκωμαι εἰς τὴν φυλακήν. Πλὴν δέομαί σου, Κύριε, δέξαι μου τὴν ψυχὴν εἰς τὰ δεσμὰ ταῦτα, ὁ γινώσκων τὴν ἀσθένειάν μου, μήποτε καυχήσεται ὁ ἐχθρὸς ἐπ’ ἐμοί». Ταῦτα ἐκεῖνος προσηύχετο, ὁ δὲ Θεός, ὅστις γινώσκεῖ τὰ κρύφια τῆς καρδίας, ἐδέχθη τὴν καλήν του προαίρεσιν, καὶ εὐθὺς τὸν ἀνέπαυσεν· ἡ δὲ σύζυγός του Ρουφῖνα ἐγέννησε τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐντὸς τοῦ δεσμωτηρίου καὶ ἠπόρει μὴ γνωρίζουσα τί νὰ πράξῃ· παρεκάλεσεν ὅθεν καὶ αὕτη νὰ τὴν ἀναπαύσῃ ὁ Θεός, καὶ εὐθὺς εἰσηκούσθη· τὸ δὲ παιδίον ἐκείτετο μόνον ἐν τῷ μέσῳ τῶν λειψάνων τῶν γονέων του.
Ὁ προνοητὴς ὅμως τῶν ὅλων Θεὸς ἔστειλε τὸν Ἄγγελόν του εἰς σχῆμα νεανίσκου καὶ προσέταξε γυναῖκά τινα περιφανεστάτην καὶ εὐσεβῆ, ὀνομαζομένην Ἀμμίαν καὶ ἐπιλεγομένην Ματρῶναν, νὰ ζητήσῃ τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων· εὐθὺς δὲ ὡς τὰ ἐζήτησε, τῆς ἐδώρησε ταῦτα ὁ ἡγεμών·...
Ἡ συνέχεια ἐδῶ
+++