Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ

Μνήμη: 6η Ὀκτωβρίου

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ Ϛ΄ (6ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΘΩΜΑ

Φορητὴ εἰκὼν Κρητικῆς Τέχνης, ἀποτεθησαυρισμένη
ἐν τῷ ἐν Μόσχᾳ Ἱστορικῷ Μουσείῳ. Ἔργον ΙΔʹ αἰῶνος.

ΘΩΜΑΣ ὁ ἔνδοξος τοῦ Κυρίου Ἀπόστολος ἦτο εἷς ἐκ τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων καὶ Μαθητῶν τοῦ Κυρίου, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν φρικτὴν καὶ ἔνδοξον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ Ἀνάληψιν διεσπάρησαν εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην κηρύττοντες τὸν σωτήριον λόγον τοῦ Εὐαγγελίου καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ πολλοὺς κόπους καὶ πόνους καὶ βασάνους, τὰ ὁποῖα ἔπαθον ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς, ἔφεραν ἡμᾶς εἰς τὴν εὐσέβειαν καὶ εἴμεθα χρεῶσται νὰ πανηγυρίζωμεν αὐτοὺς περισσότερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἁγίους, ὡς ὑπὲρ ἅπαντας κοπιάσαντας, ἵνα ἔχωμεν αὐτοὺς καὶ κατὰ τὴν παροῦσαν ζωὴν μεσίτας πρὸς τὸν Δεσπότην, νὰ μᾶς συγχωρήσῃ τὰ ἁμαρτήματα. Ἐξόχως δὲ τὸν περιφανέστατον μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων καὶ φιλαληθέστατον τοῦτον Ἀπόστολον Θωμᾶν, τὸν ἀκριβῆ μηνυτὴν τῆς ἀληθείας, ὅστις μὲ τὴν κατ’ οἰκονομίαν ἀπιστίαν αὐτοῦ καὶ ψυχωφελῆ ἀμφιβολίαν μετέβαλε τὴν ἀπιστίαν ἡμῶν εἰς πίστωσιν, καὶ μὲ τὸν δισταγμόν του ὡλοκλήρωσε τὴν πίστιν τῶν ἄλλων Ἀποστόλων, καὶ τὴν ἔκαμε βεβαιοτέραν καὶ ἀναντίρρητον· ὅθεν ἔφραξε τὰ στόματα τῶν ἀπίστων διωκτῶν καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἴπη τις, Ἰουδαῖος ἢ εἰδωλολάτρης, ὅτι ὁ Δεσπότης δὲν ἀνεστήθη ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ μάρτυς ἀκριβέστατος τῆς Ἀναστάσεως ἐτόλμησε νὰ ψηλαφήσῃ τὸν ἀναφῆ καὶ ἀόρατον, διὰ νὰ μὴ ἀμφιβάλλῃ τις ἄλλος ὕστερον. Ἀλλ’ ἄς εἴπωμεν ἐξ ἀρχῆς τὴν διήγησιν μὲ βραχύτητα...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++

ΑΓΙΕΣ ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΑ

+++

Μνήμη: 5η Σεπτεμβρίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ

Τῇ Ε΄ (5ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς τῆς Ἁγίας Μάρτυρος ΧΑΡΙΤΙΝΗΣ

XΑΡΙΤΙΝΗ ἡ Ἁγία Μάρτυς ἦτο κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ Δομετίου κόμητος ἐν ἔτει σϟ΄ (290), δούλη Κλαυδίου τινός. Ἀκούσας δὲ ὁ κόμης Δομέτιος περὶ αὐτῆς, ὅτι εἶναι Χριστιανὴ καὶ ὅτι καὶ ἄλλους πολλοὺς ἐπιστρέφει εἰς τὴν πίστιν της, τοὺς δὲ λοιποὺς Χριστιανοὺς στερεώνει περισσότερον εἰς αὐτήν, γράφει εἰς τὸν αὐθέντην αὐτῆς Κλαύδιον νὰ ἀποστείλῃ τὴν Χαριτίνην εἰς αὐτὸν διὰ νὰ τὴν ἐξετάσῃ. Λαβὼν ὁ Κλαύδιος τὰ γράμματα ἐλυπήθη καὶ ἐνδυθεὶς σάκκον, ἤτοι τρίχινον φόρεμα, ἐθρήνει. Ἡ δὲ Χαριτίνη, παρηγοροῦσα αὐτόν, ἔλεγε· «Μὴ λυποῦ, αὐθέντα μου, ἀλλὰ χαῖρε, ἐπειδὴ ἔχω νὰ λογισθῶ εἰς τὸν Θεὸν εὐπρόσδεκτος θυσία διὰ τὰς ἰδικάς μου καὶ ἰδικάς σου ἁμαρτίας». Λέγει τότε ὁ Κλαύδιος· «Δούλη τοῦ Θεοῦ, ἐνθυμοῦ καὶ ἐμὲ πλησίον τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως». Ὁ δὲ κόμης, ἐπειδὴ ἐβράδυνε νὰ ἔλθῃ, ἔδραμεν εἰς τὴν οἰκίαν της, ὅπου κατῴκει μόνη καὶ κατὰ μόνας προσευχομένη εἰς τὸν Θεόν, καὶ εὐθύς, μετὰ μεγάλου θυμοῦ ἐμαστίγωσε τὴν Ἁγίαν καὶ ἀφοῦ τὴν κατεπλήγωσε, τὴν ἔδεσε μὲ ἅλυσον σιδηρᾶν εἰς τὸν λαιμὸν καὶ παρέδωκε τὴν δικαίαν εἰς τὸν ἄδικον κριτὴν τοῦ τόπου.

Τότε ὁ κριτὴς ἔθεσεν εὐθὺς ἔμπροσθεν τῆς Ἁγίας τὰ τιμωρητικὰ ὄργανα καὶ λέγει πρὸς αὐτήν· «Σωφρονίσου, πρὶν νὰ τιμωρηθῇς, λυπήσου τὸν ἑαυτόν σου καὶ θυσίασον εἰς τοὺς θεούς, διὰ νὰ κερδίσῃς τρία μεγάλα καλά. Πρῶτον νὰ λάβῃς τὴν συγχώρησιν ἀπὸ τοὺς θεούς. Ἔπειτα τὴν ἀγάπην τῶν βασιλέων. Καὶ τρίτον δὲν θέλει ἀφανισθῆ ἀπὸ τὰς δριμείας βασάνους ἡ νεότης σου». Ταῦτα ἀκούσασα ἡ Μάρτυς ὕψωσεν εἰς τὸν οὐρανὸν τὰ ὄμματα, ζητοῦσα ἀπὸ ἐκεῖ βοήθειαν· ποιήσασα δὲ καὶ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ εἶπε· «Ποικίλος καὶ πλάνος εἶσαι, ὦ ἡγεμών, ἀλλ’ ἡ πονηρία σου ἀνωφελὴς δὲν θέλει μὲ φοβίσει, οὔτε συμβουλεύων μὲ καταπείθεις, οὔτε θέλεις ἐλαττώσει τὴν προθυμίαν, τὴν ὁποίαν ἔχω, νὰ βασανισθῶ διὰ τὸν Χριστόν· διότι εἰς τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν ἐλπίζω καὶ εἰς αὐτὸν τὴν ζωήν μου ἀφιέρωσα. Ἀνίσως λοιπὸν θέλῃς νὰ σωφρονῇς, τὸν ἑαυτόν σου λυπήσου διὰ τὴν πλάνην σας καὶ πρᾶξε τὸ συμφέρον σου, τὸ ὁποῖον εἶναι νὰ μὴ πιστεύῃς εἴδωλα κωφά, διὰ τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ Προφήτης Δαβίδ· «Οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμ. ϟε΄ 5)· καὶ ἀλλαχοῦ· «Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων» (Ψαλμ. ριγ΄ 12)· καὶ πάλιν· «Ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτά» (Ψαλμ. ριγ΄ 16)· ὁ δὲ Προφήτης Ἱερεμίᾳς λέγει· «θεοί, οἵ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν οὐκ ἐποίησαν, ἀπολέσθωσαν» (Ἱερ. ι΄ 11)...

• Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

  
  

  Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν ΜΕΘΟΔΙΑΣ τῆς ἐν Κιμώλῳ τῇ νήσῳ ἀσκητικῶς διαλαμψάσης.

  
  

  

  ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΛΕΙΨΟΥΝ ἀπὸ τὴν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τὴν ἐπὶ γῆς στρατευομένην, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι ἄνθρωποι, τόσον ἄνδρες ὅσον καὶ γυναῖκες, ἀλλ’ εἰς ἑκάστην ἐποχὴν ἀναφαίνονται ὡς ἄλλοι φαεινοὶ ἀστέρες καὶ ἀειλαμπεῖς φωστῆρες, «λόγον ζωῆς ἐπέχοντες» (Φιλιπ. β’ 16), εἰς τὸ νοητὸν αὐτῆς στερέωμα καὶ καταφωτίζουν τῶν εὐσεβῶν τὸ πλήρωμα, διὰ τοῦ ἁγίου αὐτῶν Βίου καὶ τῶν ἀγαθῶν καὶ ἐναρέτων ἔργων, καὶ διεγείρουν καὶ προθυμοποιοῦν ἡμᾶς πρὸς ἐργασίαν τοῦ θείου θελήματος.

  Καὶ εἰς μὲν τὴν παλαιὰν ἐποχήν, ὁπότε διέλαμπεν ἡ ἀρετὴ καὶ ἐπολιτεύετο μὲ θερμὸν ζῆλον ἡ Εὐαγγελικὴ ζωή, οἱ Ἅγιοι ἐφαίνοντο συχνότερον καὶ ἦσαν πολλοί, ἀλλ’ εἰς τοὺς ἐσχάτους τούτους καιρούς, κατὰ τοὺς ὁποίους ἐσβέσθη ὁ πρὸς τὰ καλὰ καὶ θεάρεστα ζῆλος, καὶ ἐψύγη, ὡς λέγει τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, «ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. κδ’ 12), οὗτοι ἀναφαίνονται σπανιώτερον, ὡς ἄλλοι κομῆται. Καὶ τὰς μὲν θεοφιλεῖς ψυχὰς εὐφραίνουν καὶ ἐξάπτουν τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῶν πρὸς «ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά» (Φιλιπ. δ’ 8), κατὰ τὸν θεῖον Παῦλον τοὺς ἀμελεῖς καὶ ἀδιαφόρους διεγείρουν ἀπὸ τὸν λήθαργον τῆς ἀμελείας καὶ ἀδιαφορίας καὶ θερμαίνουν τὴν ψυχράν των προαίρεσιν πρὸς τὴν ἀγάπην τοῦ καλοῦ, τοὺς δὲ πεπλανημένους ἐπαναφέρουν εἰς τὴν εὐθεῖαν τῆς εὐσεβείας ὁδὸν καὶ ἐν ἑνὶ λόγῳ πολιτευόμενοι ὡς ἔχοντες «τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς» (Φιλιπ. γ’ 20), γίνονται τύπος καὶ παράδειγμα τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς εἰς πάντας, πρὸς δόξαν Θεοῦ, τοῦ ἐνδοξαζομένου ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ, ἐπιβεβαιοῦντες τὸ Ἀποστολικὸν ῥητὸν «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ’ 8).

  Μεταξὺ τῶν νεοφανῶν τούτων Ὁσίων διαλάμπει ὡς ἑωθινὸς καὶ ἀρτιφανὴς ἀστὴρ ἡ Ὁσία μήτηρ Μεθοδία, ἡ θεοφόρος θεράπαινα τοῦ Κυρίου, τὸ σκεῦος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὑποτύπωσις τῆς καθαρᾶς ζωῆς, τὸ ἀμάραντον ἄνθος τῆς νήσου Κιμώλου, τὸ εὐωδιάσαν διὰ τῆς εὐωδίας τῶν ἀρετῶν της τὰς Κυκλάδας νήσους· διότι γενομένη «εὐωδία Χριστοῦ» [1], ὡς λέγει ὁ θεῖος Παῦλος, διὰ τῆς ἐναρέτου ζωῆς της, εἰς πάντας τοὺς θέλοντας νὰ σωθοῦν, ὑπῆρξε τῷ ὄντι «ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν» (Β’ Κορ. β’ 16)...
  
  

  Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

  
  

+++

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ (ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ...)

+++

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ

ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΙΚΟΝΟΦΙΛΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ

(+ 17η Μαΐου 2013)

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

+++

Μνήμη: 3η Ὀκτωβρίου

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 Τῇ Γ΄ (3ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη
τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ τοῦ Ἀρεοπαγίτου

Τοιχογραφία ἐκ τοῦ ἐν Ἄθῳ Πρωτάτου.
Ἔργον ΙΔʹ αἰῶνος.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ὁ οὐρανομύστης καὶ πάνσοφος ἐγεννήθη ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς καὶ ἄρχοντας εἰς τὴν περίφημον πόλιν τῶν Ἀθηνῶν, εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι ἦσαν θερμοὶ λάτρεις τῶν εἰδώλων καὶ σοφώτεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν πόλεων τοῦ καιροῦ ἐκείνου. Εἰς τὰς Ἀθήνας εὑρίσκοντο τότε πολλοὶ φιλόσοφοι, εἷς ἀπὸ τοὺς ὁποίους, ὁ συνετώτερος, ἦτο καὶ ὁ θαυμάσιος Διονύσιος. Οὗτος ἐκ νεότητος ἐδόθη εἰς τὴν σπουδὴν τῶν γραμμάτων καὶ ἔμαθεν ὅλας τὰς ἐπιστήμας καλῶς καὶ ὅλοι διὰ τὴν σοφίαν του τὸν ἐθαύμαζον, διότι ἦτο μάλιστα ἐκ φύσεως φρόνιμος. Διὰ τὰς γνώσεις του λοιπὸν ταύτας καὶ διὰ τὴν σύνεσίν του ὡς καὶ διὰ τὴν εὐγένειαν τοῦ γένους του τὸν ἐψήφισαν πρώτιστον κριτὴν καὶ δημοκράτην τῆς πόλεως· διότι δὲν εἶχον ἕνα ἀρχηγὸν οἱ Ἀθηναῖοι, οὔτε εἰς ἄλλον ἡγεμόνα ὑπετάσσοντο, ἀλλ’ εἶχον πολίτευμα δημοκρατικόν.

Διότι λοιπὸν ὁ Διονύσιος ἦτο εὔγλωττος εἰς τὴν Ἀττικὴν διάλεκτον καὶ ρητορικώτατος καὶ ὑπερέβαινεν εἰς τὴν σοφίαν ὅλους τοὺς ἐπικουρείους καὶ στωϊκοὺς φιλοσόφους, ἔτι δὲ καὶ διότι ἦτο ἄνθρωπος δίκαιος καὶ ἐνάρετος, διὰ ταῦτα τοῦ ἔδωσαν πρωτεύουσαν θέσιν καὶ ἦτο εἷς ἀπὸ τοὺς ἐννέα βουλευτὰς τοῦ ἐν Ἀθήναις δικαιοτάτου κριτηρίου τοῦ καλουμένου Ἄρειος Πάγος [1]· καὶ ὄντως ἔκρινε τόσον δίκαια, ὥστε ὅλοι τὸν ἐθαύμαζον· διότι οὔτε πλουσίους ᾐσχύνετο, οὔτε δῶρα ποσῶς ἐδέχετο, ἀλλὰ τοὺς μὲν αὐθάδεις ἀδικητὰς αὐστηρῶς ἐτιμώρει, εἰς δὲ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἠδικημένους ἀπέδιδε τὸ δίκαιον καὶ τοὺς ἐβοήθει ὅσον ἠδύνατο.

Πρὸ τῆς ἐποχῆς ταύτης καὶ ὅτε ὁ Ἅγιος Διονύσιος ἦτο ἀκόμη νέος, εἶχε μεταβῆ μετ’ ἄλλων σοφῶν συμπατριωτῶν του εἰς τὴν Ἡλιούπολιν τῆς Αἰγύπτου. Ἦτο δὲ τότε ἡ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἀχάριστοι Ἰουδαῖοι ἐσταύρωσαν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ δὲ ἥλιος, μὴ ὑποφέρων κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς νὰ βλέπῃ τὸν Ποιητὴν καὶ Δημιουργὸν αὐτοῦ πάσχοντα, ἀπέκρυψε τὰς ἀκτῖνας του καὶ ἐσκοτίσθη ἐν πλήρει μεσημβρίᾳ. Ὁ δὲ Διονύσιος, βλέπων τοιαύτην ὑπερφυσικὴν καὶ θαυμάσιον ἔκλειψιν, ἐξεπλήττετο λέγων· «Ἢ Θεὸς πάσχει ἢ τὸ πᾶν ἀπόλλυται». Ταῦτα εἶπε, διότι ἡ ἔκλειψις τοῦ ἡλίου γίνεται ὅταν ἡ σελήνη εἶναι εἰς τὴν τελευταίαν ἡμέραν της ἢ εἰς τὴν 28ην ἢ καὶ 27ην σπανίως· ἀλλ’ εἰς τὴν 14ην, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔγινεν ἡ Σταύρωσις τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ νὰ σκοτισθῇ ὁ ἥλιος...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΕΝΔΟΞΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΑ

 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

 

♦ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ (2024)

♦ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ "ΣΚΙΑΓΡΑΦΙΑ" TOY KΤΗΤΟΡΟΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΥΛΗΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ (+17.5.2013) [26΄ κ.ε.]

♦ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΥΛΗΣ 2023

♦ ΣΥΝΤΟΜΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΒΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

♦ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ...

 

♦ EIKONOΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ  ΦΥΛΗΣ 2019

 

♦ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ  ΦΥΛΗΣ 2018 

♦ EIKONOΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ Α΄ (ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ 2017)

♦ EIKONOΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ Β΄ (ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ 2017)

♦ ΒΙΟΣ - ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑ

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

♦ «Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΠΑΝΤΟΥ»

♦ EIKONOΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ Α΄ (ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ 2016)

♦ EIKONOΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ Β΄ (ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ 2016)

+++

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ

+++

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ

1η Ὀκτωβρίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Σκέπης Σου Παρθένε ἀνυμνοῦμεν τὰς χάριτας,

ἣν ὡς φωτοφόρον νεφέλην ἐφαπλοῖς ὑπὲρ ἔννοιαν,

καὶ σκέπεις τὸν λαόν Σου νοερῶς, ἐκ πάσης τῶν ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς·

Σὲ γὰρ Σκέπην καὶ Προστάτιν καὶ Βοηθόν, κεκτήμεθα βοῶντές Σοι·

δόξα τοῖς μεγαλείοις Σου Ἁγνή, δόξα τῇ θείᾳ Σκέπῃ Σου,

δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς Σου προμηθείᾳ Ἄχραντε.

Γυναικεῖο Τμῆμα «Ἐ.Ἐ.Ε.», Ὀκτώβριος 2014

Σχεδιασμὸς Ἁγίας Σκέπης

+++

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ

+++

Μνήμη: 30η Σεπτεμβρίου

 

*  *  * 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

 

Τῇ Λ΄ (30ῇ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Ἐπισκόπου τῆς Μεγάλης Ἀρμενίας

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ὁ τῆς Μεγάλης Ἀρμενίας λαμπρότατος φωστὴρ ἦτο ἀπὸ γένος βασιλικὸν υἱὸς ὢν Ἀνάκ, Πάρθου τὸ γένος, γεννηθεὶς περὶ τὸ ἔτος σμ’ (240). Οὗτος ἦτο συγγενὴς τοῦ βασιλέως τῆς Ἀρμενίας Κουσαρώ, τὸν ὁποῖον ἐθανάτωσε διὰ δόλου ὁ ἴδιος ὁ Ἀνάκ, ἀποσταλεὶς καὶ παρακινηθεὶς εἰς τοῦτο ἀπὸ τὸν Ἀρτασύραν βασιλέα τῶν Περσῶν. Ὅθεν διὰ τὸν βασιλικὸν τοῦτον φόνον ἐθανατώθη ὅλη ἡ γενεὰ τοῦ Ἀνάκ, μόνος δὲ ὁ θεῖος Γρηγόριος οὗτος καὶ εἷς ἕτερος ἀδελφός του ἐλυτρώθη ἀπὸ τοῦ θανάτου, πεμφθεὶς παῖς μικρὸς εἰς τὴν ἐπικράτειαν τῶν Ρωμαίων, διὰ μέσου συγγενοῦς των τινός.

Εὑρισκόμενος λοιπὸν ὁ θεῖος οὗτος πατὴρ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Καππαδοκίας, ἐμάνθανε καὶ τὴν ἄλλην παιδείαν τῶν γραμμάτων καὶ τὰ τῶν Χριστιανῶν δόγματα καὶ διδάγματα, καὶ βαπτισθεὶς ἔγινε Χριστιανός. Ἐπειδὴ δὲ εἷς τῶν υἱῶν τοῦ φονευθέντος Κουσαρώ, Τιριδάτης ὀνομαζόμενος, διωχθεὶς ἐκ τῆς Ἀρμενίας ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, διέτριβεν ἐκεῖ συναριθμούμενος εἰς τοὺς πρώτους ἄρχοντας τῶν Ρωμαίων, διὰ τοῦτο ὁ θεῖος Γρηγόριος ἐπῆγε μετ’ αὐτοῦ προχρίνων θεληματικῶς νὰ τὸν ὑπηρετῇ. Ὅθεν κατὰ μὲν τὰ ἄλλα πάντα ἐθεράπευε τὸν Τιριδάτην καὶ τὸν ἀνέπαυεν, ἐπειδὴ δὲ ἦτο Χριστιανός, κατὰ τοῦτο μόνον πολλὰ τὸν ἐλύπει καὶ τὸν παρώξυνεν. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Τιριδάτης ἔκαμε μίαν μεγάλην ἀνδραγαθίαν εἰς βοήθειαν τῶν Ρωμαίων, διὰ τοῦτο εἰς ἀνταπόδοσιν τῆς χάριτος ἐκείνης ἀποκατεστάθη ὑπ’ αὐτῶν εἰς τὴν ἀρχὴν καὶ ἐξουσίαν τοῦ πατρός του βασιλέως τῆς Ἀρμενίας.

Ἀνελθὼν ὁ Τιριδάτης εἰς τὸν θρόνον τῆς Μεγάλης Ἀρμενίας, ἐπέδειξε μεγάλον ζῆλον πρὸς τὰ εἴδωλα καὶ ἐπεθύμει νὰ εὕρῃ τρόπον, ὥστε νὰ πιστεύσωσιν εἰς αὐτὰ ὅλοι οἱ ὑποκείμενοι εἰς αὐτὸν καὶ μάλιστα οἱ ἐπιφανέστεροι καὶ χρησιμώτεροι τῶν ἀρχόντων, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦτο καὶ ὁ θεῖος Γρηγόριος· ὅθεν καλέσας αὐτὸν μετεχειρίζετο πάντα τρόπον νὰ τὸν καταστήσῃ κοινωνὸν τῆς θρησκείας του, ἀλλ’ ὁ Ἅγιος, κρατῶν στερεῶς τὴν εὐσεβῆ πίστιν, ὡμολόγει παρρησίᾳ ὅτι ποτὲ δὲν θὰ τὴν ἀπαρνηθῇ. Βλέπων δὲ ὁ Τιριδάτης, ὅτι δὲν ὑπετάσσετο, θυμωθεὶς τοῦ λέγει· «Ἐγὼ σὲ ἐτίμησα, Γρηγόριε, καὶ σὲ ἔχω συγκοινωνὸν εἰς τὴν τιμὴν καὶ τὸν πλοῦτον μου, καὶ σὺ γίνεσαι πρὸς τὸν εὐεργέτην ἀχάριστος;»...

 
Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΧΑΡΙΤΩΝ

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΧΑΡΙΤΩΝ

Μνήμη: 28η Σεπτεμβρίου

 

*  ***  * 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

 

Τῇ ΚΗ΄ (28ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Οσίου Πατρὸς ἡμῶν
καὶ Ὁμολογητοῦ ΧΑΡΙΤΩΝΟΣ, διασωθέντος ἀπὸ τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους ἐν ἔτει ἀπὸ Χριστοῦ σοϛ΄ (276)

ΧΑΡΙΤΩΝ ὁ Ὅσιος πατὴρ ἡμῶν ἐγεννήθη εἰς τὸ Ἰκόνιον τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ἀνετράφη ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου, ἀνδρωθεὶς δὲ ἐγένετο περιβόητος διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ τὴν ἀρετήν του καὶ κατέστη πρῶτος τῆς πόλεως ταύτης. Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην σο’-σος’ (270-276) ἐβασίλευεν ἐν Ρώμῃ ὁ Αὐρηλιανός, ὅστις κατ’ ἀρχὰς μὲν τῆς βασιλείας του, ἂν καὶ ἦτο εἰδωλολάτρης, ὅμως δὲν ἠμπόδιζε τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσκυνῶσι τὸν ἀληθινὸν Θεόν· κατόπιν ὅμως παρακινηθεὶς ἀπὸ τοὺς δαίμονας, τοὺς ὁποίους ἐλάτρευεν, ἐκίνησε μέγαν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐπαρχίας τῆς βασιλείας του ἔστειλεν ἀσεβῆ προστάγματα, κελεύοντα τοὺς ἐξουσιαστὰς μεθ᾽ ὅλης τῆς δυνατῆς προσπαθείας νὰ καταπείσωσι τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ἀρνηθῶσι τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἐπιστρέψωσιν εἰς τὴν πλάνην τῆς εἰδωλολατρίας, τοὺς δὲ μὴ ὑποτασσομένους εἰς τὰ ἀσεβῆ προστάγματά του νὰ παιδεύωσι διαφοροτρόπως, καὶ τέλος ἐπονειδίστως νὰ τοὺς θανατώνωσι.

Τὰ βασιλικὰ ταῦτα διατάγματα ἔφθασαν καὶ εἰς τὸ Ἰκόνιον· ὅθεν συλληφθεὶς καὶ ὁ Ἅγιος Χαρίτων ὡδηγήθη ἀπὸ τοὺς στρατιώτας ἔμπροσθεν τοῦ βασιλικοῦ κριτηρίου. Παρασταθεὶς δὲ εἰς τὸν ὕπατον, ἤτοι εἰς τὸν δεύτερον μετὰ τὸν βασιλέα, καὶ ἐρωτώμενος ὑπ’ αὐτοῦ πῶς ὀνομάζεται, καὶ τί πιστεύει, ἀποκρίνεται, ὅτι ὀνομάζεται Χαρίτων καὶ πιστεύει εἰς τὸν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεόν· καὶ πάλιν ἐρωτώμενος, διατί ἐναντιοῦται εἰς τὰ προστάγματα τοῦ βασιλέως καὶ δὲν καταπείθεται νὰ θυσιάσῃ εἰς τοὺς ἀθανάτους θεούς, ἀποκρίνεται εὐπαρρησιάστως· «Ἐγὼ δὲν σέβομαι τὰ σεβάσματά σας, διότι αὐτὰ δὲν εἶναι τῇ ἀληθείᾳ θεοί, ἀλλὰ πονηροὶ δαίμονες καὶ δολερῶς σᾶς καταπείθουσι νὰ τοὺς νομίζετε θεούς, διὰ δύο αἴτια· πρῶτον μέν, διὰ νὰ δοξάζωνται αὐτοὶ οἱ ψεῦσται μὲ τὴν ἔνδοξον ὀνομασίαν τῆς θεότητος, διότι χαίρονται πολὺ νὰ τιμῶνται ὡς θεοί, ὡς φύσει ἄκρως ὑπερήφανοι· δεύτερον δὲ διὰ νὰ σύρουν μαζί των καὶ τοὺς προσκυνητάς των εἰς τὸ ἄσβεστον πῦρ τῆς κολάσεως».

Ἀκούσας ταῦτα ὁ κριτής, τοῦ εἶπεν· «Ἔπρεπεν, ὦ Χαρίτων, νὰ θυμωθῶ τώρα πολλὰ καὶ νὰ σοῦ δώσω παρευθὺς τὴν μεγίστην παίδευσιν, διότι ἐβλασφήμησας εἰς τοὺς θεούς· ὅμως ἐπειδὴ καὶ αὐτοὶ εἶναι μακρόθυμοι καὶ ἀμνησίκακοι, αὐτοὺς μιμούμενος καὶ ἐγώ, σὲ συμβουλεύω νὰ προκρίνῃς τὸ συμφερώτερόν σου καὶ νὰ θυσιάσῃς εἰς τοὺς θεούς, διὰ νὰ ἀπολαύσῃς μεγάλην τιμὴν καὶ εὐτυχίαν ἀπὸ τὸν βασιλέα»...

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ

Μνήμη: 27 Σεπτεμβρίου 

 

* *** * 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Τῇ ΚΖ΄ (27ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου μνήμη τοῦ Ἁγιου Μάρτυρος ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τεσσαράκοντα ἐννέα ΜΑΡΤΥΡΩΝ

 

 

ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ ὁ Ἅγιος Μάρτυς κατήγετο ἀπὸ τῆς χώρας τῶν Καρχηδονίων, τῆς ἐν τῇ Ἀφρικῇ εὑρισκομένης, συναριθμούμενος εἰς τὸ στρατιωτικὸν τάγμα, τὸ καλούμενον τῶν Καλανδῶν, ἐν ἔτει σπη΄ (288). Πορευόμενος δὲ εἰς τὴν Ρώμην μεθ’ ὅλου τοῦ στρατιωτικοῦ τάγματος, μόνος αὐτὸς ἔλαμπε μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀπίστων στρατιωτῶν, διὰ τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ ὁ ἀστὴρ λάμπει ἐν μέσῳ τῆς σκοτεινῆς καὶ ἀσελήνου νυκτός. Ἦτο δὲ ἐκ προγόνων πεφωτισμένος εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ ὁ μακάριος. Διότι εἷς ἐκ πατρὸς προπάππος του, πορευθεὶς εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτε ἦτο ἐπὶ γῆς ὁ Κύριος, καὶ θεωρήσας μὲ τοὺς ἰδίους του ὀφθαλμοὺς τὰ θαυμάσια, ἅπερ ἐποίει, ἐπίστευσεν. Ὅθεν ἐπιστρέψας εἰς τὸν οἶκόν του, ἔδωκεν εἰς ὅλους τοὺς συγγενεῖς καὶ ἀπογόνους του τὴν καλὴν ταύτην πραγματείαν καὶ τὸν φωτισμὸν τῆς θεογνωσίας. Ἐπειδὴ δὲ ὁ τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς Καλλίστρατος ἐφανερώθη εἰς τοὺς συστρατιώτας του ὅτι ἦτο Χριστιανός, διαβάλλεται πρὸς Περσεντῖνον τὸν στρατηλάτην, ὅτε Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς οἱ βασιλεῖς ἐφέροντο μανικῶς κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Παρασταθεὶς λοιπὸν ἔμπροσθεν τοῦ Περσεντίνου καὶ ἐρωτηθείς, ὁμολογεῖ παρρησίᾳ τὴν εἰς Χριστὸν εὐσέβειαν. Ὅθεν ἐξαπλωθεὶς κατὰ γῆς, τόσον ἄσπλαγχνα ἐδάρη ὁ τρισόλβιος, ὥστε ἔτρεχε τὸ αἷμα του ποταμηδόν. Ἔπειτα σύρεται ὕπτιος ἐπάνω εἰς λεπτὰ τεμάχια τούβλων καὶ καταξεσχίζεται τὰς πρότερον πληγωθείσας σάρκας του. Εἶτα ποτίζεται διὰ χωνίου τὸ ὕδωρ μιᾶς ὁλοκλήρου λεκάνης καὶ φουσκώνεται ὡς ἀσκός. Μετὰ ταῦτα τίθεται ὁ μακάριος μέσα εἰς ἕνα σάκκον καὶ ρίπτεται εἰς τὸ μέσον τῆς θαλάσσης, θεωροῦντος καὶ τοῦ στρατηλάτου. Ἐπειδὴ δὲ ὁ σάκκος ἐσχίσθη κατὰ θείαν δύναμιν, διὰ τοῦτο ὁ Ἅγιος ἐφέρθη ὑπὸ δύο δελφίνων ὑγιὴς ἔξω εἰς τὴν παραλίαν. Τότε οἱ μετ’ αὐτοῦ ὄντες στρατιῶται, τεσσαράκοντα ἐννέα τὸν ἀριθμόν, βλέποντες τὸ τοιοῦτον θαυμάσιον, ἐπίστευσαν καὶ προσφέρονται εἰς τὸν Χριστὸν διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου. Ὅθεν ὅλοι αὐτοὶ δέρονται καὶ συντρίβονται τὰ μέλη των. Ἔπειτα ρίπτονται εἰς τὴν φυλακήν, καὶ ἐκεῖ διδάσκονται ἀπὸ τὸν Ἅγιον Καλλίστρατον τὰ δόγματα τῆς θείας τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας καὶ τὰ περὶ κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως, καὶ περὶ ἄλλων ἀξίων μαθήσεως. Καὶ πρὸς τούτοις παρακινοῦνται ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸ νὰ ὑπομείνωσιν ἀνδρείως τὸ μαρτύριον.

Μετὰ δὲ μίαν ἡμέραν παρασταθέντες πρὸς τὸν στρατηλάτην, καὶ ἀποδειχθέντες πλέον ἄφοβοι ἢ πρότερον, δέρονται πάλιν. Εἶτα δεθέντες τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας, ρίπτονται μέσα εἰς τὴν ἐκεῖ εὑρισκομένην κολυμβήθραν, ἥτις ὠνομάζετο Ὠκεανός. Ὁ δὲ Ἅγιος Καλλίστρατος προσηυχήθη νὰ γίνῃ βάπτισμα εἰς αὐτοὺς ἡ κολυμβήθρα ἐκείνη. Καί, ὢ τοῦ θαύματος! εὐθὺς ἐλύθησαν τὰ δεσμά, καὶ ἐξῆλθον οἱ Ἅγιοι ἀπὸ τοῦ ἁγιάσματος τῆς κολυμβήθρας ἐνδεδυμένοι στολὰς λαμπράς. Ὁ δὲ Μάρτυς Καλλίστρατος ἐφάνη φορῶν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του εὐπρεπέστατον στέφανον. Ἤκουσε δὲ καὶ θείαν φωνήν, ἥτις παρεθάρρυνεν αὐτόν. Ἐκ δὲ τῆς φωνῆς τὸ ἐκεῖ πλησίον εὑρισκόμενον εἴδωλον ἔπεσε κατὰ γῆς καὶ διελύθη εἰς κονιορτόν. Διὰ τούτου δὲ τοῦ θαύματος πιστεύουσιν εἰς τὸν Χριστὸν ἄλλοι ἑκατὸν τριάκοντα πέντε στρατιῶται. Φυλακισθέντων δὲ πάλιν τῶν τεσσαράκοντα ἐννέα στρατιωτῶν ὁμοῦ μὲ τὸν Ἅγιον Καλλίστρατον, ἐφοβήθη ὁ στρατηλάτης μήπως κάμωσι καὶ ἄλλα θαυμάσια, καὶ πιστεύσωσιν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἄλλοι πολλοί· διὰ τοῦτο ἔπεμψε τὴν νύκτα καὶ κατέκοψεν εἰς λεπτὰ τεμάχια τὰ σώματα τῶν Ἁγίων. Τούτων δὲ τὰ ἱερὰ λείψανα κηδεύσαντες οἱ ἑκατὸν τριάκοντα πέντε στρατιῶται, ἔκτισαν εἰς αὐτοὺς καὶ Ναὸν ὡραιότατον.

+++

ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ: Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΝΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΕΙΚΟΝΕΣ-ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ)

+++

Ο «ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΝΤΗΣ» (ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ)

ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

(Μνήμη: 8η Μαΐου καὶ 26ῃ Σεπτεμβρίου)


 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ ΚϚ΄ (26ῃ) τοῦ Σεπτεμβρίου  μηνὸς ἡ Μετάστασις τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, φίλου, παρθένου, ἐπιστηθίου καὶ ἠγαπημένου τοῦ Κυρίου, ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Θαυ­μα­σί­α φο­ρη­τὴ εἰ­κὼν τοῦ ΙΒʹ καὶ Ι­Εʹ αἰ­ῶ­νος,
εὐ­ρι­σκο­μέ­νη ἐν τῇ ἐν Πά­τμῳ Ἱ­ε­ρᾷ αὐ­τοῦ Μο­νῇ
Ἁ­γί­ου Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Θε­ο­λό­γου

ΙΩΑΝΝΗΣ ὁ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς καὶ θεῖος Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου κατήγετο ἐκ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, υἱὸς ὢν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τῆς Σαλώμης, ἥτις ἦτο θυγάτηρ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος τῆς Θεοτόκου. Διότι ὁ Ἰωσὴφ εἶχε τέσσαρας υἱούς, Ἰάκωβον, Ἰωσῆν, Ἰούδαν καὶ Σίμωνα (ἢ Συμεὼν) καὶ θυγατέρας τρεῖς, τὴν Ἐσθήρ, τὴν Μάρθαν καὶ τὴν Σαλώμην, ἥτις ἦτο γυνὴ μὲν τοῦ Ζεβεδαίου, μήτηρ δὲ τοῦ Ἰωάννου τούτου [1]. Ὅθεν ἐκ τούτου ἕπεται ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἦτο θεῖος τοῦ Ἰωάννου, ὡς νομιζόμενος ἀδελφὸς Σαλώμης, τῆς θυγατρὸς Ἰωσήφ, μητρὸς δὲ Ἰωάννου· ὁ δὲ Ἰωάννης ἦτο ἀνεψιὸς τοῦ Κυρίου. Συνεβοήθει δὲ ὁ θεῖος Ἰωάννης τὸν πατέρα του Ζεβεδαῖον εἰς τὴν ἁλιευτικὴν τέχνην ὡς καὶ ὁ ἀδελφός του Ἰάκωβος, διότι ὁ πατήρ των ἦτο ἁλιεὺς καὶ πτωχὸς ἄνθρωπος, ὅτε δὲ ἐκλήθη παρὰ Κυρίου, ἀφῆκε τὸν πατέρα ὁμοῦ καὶ τὸ πλοῖόν του, καὶ ἠκολούθησε τὸν καλέσαντα Κύριον, καὶ τοὺς νόμους αὐτοῦ ἀκριβῶς ἐδιδάχθη. Διὰ τοῦτο ἐγκαταλείψας τὴν ἁλιείαν τῶν ἀφώνων ἰχθύων, ἐδιδάχθη πῶς νὰ ἑλκύσῃ διὰ τῆς διδασκαλίας τὰς λογικὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων.

Μετεχειρίζετο δὲ ὁ θεῖος Ἰωάννης ἄκραν ἐγκράτειαν εἰς ὅλα τὰ βλάπτοντα τὴν ψυχήν, διὰ τοῦτο καὶ ᾠκειώθη ὅλως πρὸς τὴν παρθενίαν. Ἐκ τούτου δὲ ἀπέκτησε καὶ τὸ νὰ ὀνομάζεται παρθένος ἐξαιρέτως καὶ περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἔτι δὲ καὶ διὰ τοῦτο ἠγαπήθη κατ’ ἐξαίρεσιν ἀπὸ τὸν Βασιλέα Χριστόν, εἰς τρόπον ὥστε μόνος αὐτὸς ἔλαβε τὴν ὀνομασίαν τοῦ ἠγαπημένου. Ὅθεν καὶ ὅταν ὁ Κύριος ἀνέβη εἰς τὸ Θαβώριον Ὄρος διὰ νὰ μεταμορφωθῇ, ἀνέβη ὁμοῦ καὶ ὁ ἠγαπημένος οὗτος Ἰωάννης, καὶ εἶδε τὴν ἐκεῖσε δειχθεῖσαν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ Λόγου Θεότητα, καὶ ἤκουσε τὴν φωνὴν τὴν λέγουσαν· «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα αὐτοῦ ἀκούετε». Καὶ ἐν τῷ Μυστικῷ Δείπνῳ αὐτὸς πλησίον τοῦ ἠγαπημένου του Διδασκάλου ἐκάθισεν. Αὐτὸς καὶ ἐπάνω εἰς τὸ στῆθός του ἀνέπεσε διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν εἶχε πρὸς αὐτόν· αὐτὸς ἠρώτησεν αὐτὸν λέγων· «Κύριε, τίς ἐστιν ὁ παραδιδούς σε;». Αὐτὸς ἐζήτησε καὶ νὰ καθίσῃ ἐκ δεξιῶν τοῦ Διδασκάλου του, δεικνύων οὕτω φανερῶς τὸ πρὸς αὐτὸν διάπυρον φίλτρον του...

Συνέχεια εδώ

 

 

+++