Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

 +++

 

 ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

Τῇ Η΄ (8ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

Τοιχογραφία ἐκ τοῦ Πρωτάτου Ἁγίου Ὄρους.
Ἔργον Μανουὴλ Πανσελήνου, ΙΓʹ αἰῶνος

 

ΟΤΕ ἐβασίλευεν ὁ ἀσεβέστατος Διοκλητιανός, ἀγριώτατα ἐφέρετο πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ δεινότατος πολέμιος αὐτῶν ἐγένετο. Διότι ἄλλον σκοπὸν δὲν εἶχον ἅπαντες, ἡγεμόνες καὶ ἄρχοντες, εἰμὴ μόνον νὰ ἐκριζώσουν τὴν εὐσέβειαν καὶ νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, οἱ ἄχρηστοι. Ἐπειδὴ ὁ παράνομος αὐτοκράτωρ ἔστειλεν εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην προστάγματα, τὰ ὁποῖα ἔγραφον εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς νὰ φροντίσουν μὲ πᾶσαν ἐπιμέλειαν τὴν τοιαύτην ὑπόθεσιν. Ἐξόχως δὲ ἔγραψε δόγμα κατὰ τῆς πόλεως Αἰλιέων ταῦτα λέγων· «Ὁ μέγας βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ Διοκλητιανὸς προστάσσω ὅλους ἐκείνους, οἵτινες εἰς ἐμὲ ὑποτάσσονται, νὰ σπουδάζουν ἐπιμελῶς νὰ θεραπεύουν τοὺς μεγάλους καὶ ἀνικήτους θεούς, νὰ κτίζουν εἰς αὐτοὺς ναούς, νὰ τοὺς ἑορτάζουν καὶ νὰ θυσιάζουν καθ’ ἑκάστην ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ μὲ τὴν πρέπουσαν παρρησίαν. Καὶ ὅσοι δὲν ὑποταχθοῦν εἰς τοῦτο τὸ πρόσταγμα, νὰ λαμβάνουν κακὸν καὶ ἐπώδυνον θάνατον. Ὅσοι δὲ πάλιν φανῶσι πρὸς ἡμᾶς καὶ πρὸς τοὺς θεοὺς εὐγνώμονες, νὰ ἀπολαμβάνουν πολλῶν δωρεῶν.

Ταῦτα ἀφ’ οὗ ἔγραψεν ὁ τύραννος, ἀπέστειλε τὸν Μαξιμιανὸν εἰς τὰ ἔθνη τὰ ἐκεῖθεν τῶν Ἄλπεων καὶ τὸν Γαλέριον εἰς τὴν Περσίαν. Οὗτος δέ, συνάξας τοὺς ἱκανωτέρους στρατιώτας, ἀπῆλθεν εἰς τὴν Αἴγυπτον, ὅπου εἶχε πόλεμον μετά τινος γενναίου, Ἀχιλλέως ὀνόματι, ὁ ὁποῖος ἐζήτει νὰ γίνῃ βασιλεὺς τυραννικῶς. Ἀλλ’ ὁ Διοκλητιανὸς ἐνίκησεν αὐτόν. Ἔπειτα, ἐρχόμενος εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ἐπληροφορήθη ὅτι οἱ περισσότεροι τῶν κατοίκων ταύτης τῆς πόλεως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν, καταφρονοῦντες τὰ εἴδωλα. Οὕτω δὲ γράφει καὶ ὁ θεηγόρος Λουκᾶς εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ὅτι, δηλαδή, πρότερον ἐξ ὅλων τῶν χωρῶν ὁ Χριστὸς ὠνομάσθη Θεὸς εἰς τὴν Ἀντιόχειαν. Ταῦτα καὶ ὁ Διοκλητιανὸς ἀκούσας ἐθυμώθη σφόδρα, ὁ ἀνόητος. Ἀλλὰ δὲν ἠθέλησε τότε νὰ ἐρευνήσῃ ταῦτα, διότι εἶχε πόθον νὰ ὑπάγῃ πρῶτον εἰς τὴν Δάφνην, νὰ προσκυνήσῃ τὸν Ἀπόλλωνα, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐθυσίασε βόας χιλίους, ὁ μωρὸς καὶ ἀνόητος. Ἔπειτα, ὡς ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ὑπεδὲχθησαν αὐτὸν ἅπαντες μὲ πολλὴν τιμήν, ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ τὸν τιμήσουν ὡς βασιλέα...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ 

+++ 

Η ΗΡΩΪΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ (ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΙΟΥ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔ. ΒΡΥΖΑΚΗ)

 +++

 

 

 1

 

 

 +++ 

ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ-ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 19.7.2027

 +++

 

 

 

 

+++ 

«ΑΙ, ΑΙ, ΘΑΝΑΤΕ, ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΦΥΓΕΙΝ ΣΕ;» (Όσιος Σισώης)

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΣΩΗΣ Ο ΜΕΓΑΣ
(Μνήμη: 6ῃ Ιουλίου)

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ Ϛ΄ (6ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ΣΙΣΩΗ τοῦ Μεγάλου

ΣΙΣΩΗΣ ὁ Ὅσιος καὶ μέγας ἐν ἀσκηταῖς ἐγεννήθη ἐν Αἰγύπτῳ κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς 4ης ἑκατονταετηρίδος, ὅτε ἤκμαζον ἐν Αἰγύπτῳ ὁ μέγιστος τῶν ἀσκητῶν θεῖος Ἀντώνιος, ὁ θαυμάσιος Ὅσιος Ὤρ καὶ πλῆθος ἄλλων μεγάλων Ἁγίων Ἀναχωρητῶν. Τούτων τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ ἔνθεα κατορθώματα ἀκούων καὶ ὁ καλὸς Σισώης ἠγάπησεν ἐξ αὐτῆς τῆς βρεφικῆς του ἡλικίας τὸν Κύριον, διὸ καὶ παιδίον ἔτι ὢν ὲλαβεν, εἰς τοὺς ὤμους του τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἠκολούθησεν αὐτὸν ἐξελθὼν καὶ αὐτὸς εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀγωνιζόμενος μετὰ τῶν ἄλλων ἀσκητῶν τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως.

Κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς ἀναχωρήσεώς του ὁ μακάριος Σισώης ἦλθεν εἰς τὴν ὀνομαστὴν Σκήτην τῆς Νιτρίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἠσκοῦντο τότε περὶ τοὺς χιλίους Μοναχοὺς ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ἦτο προεστὼς ὁ Ὅσιος Ὤρ. Εἰς ὀλίγον καιρὸν τοσοῦτον προέκοψεν εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ εἰς τὰ πολύμοχθα σκάμματα τῆς ἀσκήσεως, ὥστε ὑπερέβαλε τοὺς μετ’ αὐτοῦ συναγωνιζομένους καὶ κατέστη τύπος καὶ ὑπογραμμὸς τῶν Μοναχῶν. Ἐξαιρέτως ἠγωνίζετο διὰ τὴν ἀπόκτησιν τῆς ταπεινοφροσύνης, ἐκτελῶν πᾶσαν ταπεινὴν ἐργασίαν καὶ ἐξουθενῶν ἑαυτὸν ὡς μηδὲν πράττων, διδασκόμενος εἰς τοῦτο ἀπὸ τὸν θαυμάσιον Ὤρ [1]. Ὅσον δὲ προέβαινεν εἰς τὴν ἡλικίαν, τοσοῦτον προέκοπτε καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ ὑφ’ ὅλων ἐθαυμάζετο.

Ἀσκούμενος εἰς τὴν Σκήτην τῆς Νιτρίας ὁ Ὅσιος, ἤκουε τὰ κατορθώματα τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου καὶ ἐφλογίζετο ἡ καρδία του νὰ μεταβῇ καὶ ἐκεῖνος πλησίον του καὶ νὰ μιμηθῇ τοὺς ἀγῶνάς του. Ὅμως δὲν ἐπρόφθασε, διότι ἐν τῷ μεταξὺ ἀπῆλθε πρὸς Κύριον ὁ ὄντως Μέγας Ἀντώνιος. Ὁ δὲ Σισώης, ἐπιθυμῶν τελειοτέραν καὶ ἡσυχαστικωτέραν πολιτείαν, θέλων δὲ ἔστω καὶ μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου νὰ γίνῃ μέτοχος τῆς ἀσκήσεως ἐκείνου, ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Νιτρίαν, ἐπειδὴ εἶχεν αὕτη καταστῆ πολυάνθρωπος καὶ ἤρχοντο πολλοὶ πρὸς αὐτὸν καὶ μετέβη εἰς τὸ ὄρος τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου, τὸ ὁποῖον ἦτο ἡσυχαστικώτερον.

Εἰς τὸ ὄρος τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου ὁ Σισώης διέτριψε χρόνους μακρούς, διερχόμενος πᾶσαν ἀσκητικὴν σκληραγωγίαν καὶ πολεμῶν ἀκαταπαύστως μὲ τοὺς ἀοράτους δαίμονας, τοὺς ὁποίους εἰς τὸ τέλος κατενίκησε. Διὰ τὰς ἀρετάς του αὐτὰς ἐγένετο ὀνομαστὸς ὄχι μόνον εἰς ὅλην τὴν Αἴγυπτον, ἀλλὰ καὶ εἰς χώρας μακρινὰς καὶ πολλοὶ Κληρικοί τε καὶ λαϊκοὶ ἀλλὰ καὶ Μοναχοὶ περιώνυμοι ἤρχοντο πρὸς αὐτόν, ἵνα τῆς διδασκαλίας του ἀπολαύσωσι καὶ ὠφεληθῶσι ψυχικῶς...

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

Μνήμη: 5η Ἰουλίου

 

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

 

Τῇ Ε΄ (5ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ τοῦ ἐν Ἄθῳ, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἀποκτανθέντων ἓξ μαθητῶν αὐτοῦ

 

Τοιχογραφία ἐκ τοῦ Πρωτάτου Ἁγίου Ὄρους.
Ἔργον Μανουὴλ Πανσελήνου, ΙΓʹ αἰῶνος.

ΧΡΗΣΙΜΟΝ ἦτο πάντοτε νὰ γράφωνται οἱ βίοι τῶν ἐναρέτων καὶ ἁγίων ἀνδρῶν, διὰ τὴν ψυχικὴν ὠφέλειαν τὴν ὁποίαν λαμβάνουν οἱ ἀκούοντες. Μάλιστα τώρα εἰς τὰ τέλη τῶν αἰώνων εἶναι τοῦτο ἔτι ἀναγκαιότερον, ἕνεκα τῆς φοβερᾶς ἀμελείας ἣν δεικνύομεν, εἰς σημεῖον ὥστε μετὰ βίας νὰ δύνανται πολλὰ καὶ μεγάλα παραδείγματα νὰ παρακινήσουν ἡμᾶς πρὸς μικρότατον ἀγῶνα διὰ τὴν τοῦ βίου διόρθωσιν. Ὡς ἐκ τούτου, μετὰ τῶν ἄλλων ψυχωφελῶν διηγήσεων, γράφομεν καὶ τοῦτον τὸν θαυμάσιον βίον τοῦ τρισμάκαρος Ἀθανασίου, ὅστις ἠσκήτευσεν εἰς τὸν Ἄθωνα, τὸν ὁποῖον ἔγραψαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἀφῆκαν εἰς τοὺς μεταγενεστέρους ὡς κληρονομίαν ἐκ θησαυροῦ πολυτίμου. Ὁ δὲ λόγος δὲν θὰ εἶναι ἐγκωμιαστικός, ἀλλὰ διηγηματικός, μάλιστα πρὸς ὠφέλειαν τῶν ἀκουόντων καὶ ὄχι ἵνα εὐφημήσωμεν καὶ ἐπαινέσωμεν τὸν Ἅγιον, ὅστις, ἐπειδὴ ἐπαινεῖται ὑπὸ τῶν θείων Ἀγγέλων, δὲν χρειάζεται ἀνθρώπων ἐγκώμια.

Τοῦτον τὸν οὐράνιον ἄνθρωπον καὶ ἐπίγειον Ἄγγελον ἐβλάστησε μὲν Τραπεζοῦς ἡ μεγαλόπολις, ηὔξησε δὲ λογικῶς ἡ Κωνσταντινούπολις, τὰ δὲ ὄρη τοῦ Κυμινᾶ καὶ Ἄθωνος προσέφερον τοῦτον εἰς τὸν Θεόν. Οἱ γονεῖς του ἦσαν εὐγενεῖς, πλούσιοι καὶ λίαν περίβλεπτοι. Πλήν, ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐτελεύτησε πρὶν γεννηθῇ ὁ Ἅγιος, ἡ δὲ μήτηρ ἀφοῦ ἐγέννησεν αὐτὸν τὸν ἐβάπτισεν, ὠνομάσασα εἰς τὴν Ἁγίαν κολυμβήθραν Ἀβράμιον. Ἔπειτα, ἀφοῦ ἔζησεν ὀλίγον καιρόν, ἀπεβίωσεν. Ὅθεν ὁ Ἀβράμιος ἔμεινεν ὀρφανός. Ὅμως ἀτὸ τὴν κηδεμονίαν καὶ τὴν πρόνοιαν τοῦ πατρὸς τῶν ὀρφανῶν δὲν ἀπωρφανίσθη, ἀλλ’ ἔγευσεν εἰς τὴν καρδίαν μιᾶς Μοναχῆς, εὐγενοῦς καὶ πλουσίας παρθένου, ἥτις ἦτο γνώριμος καὶ προσφιλὴς εἰς τὴν μητέρα του καὶ παρέλαβεν αὐτόν, ἵνα τὸν ἀναθρέψῃ ὡς τέκνον της. Οὗτος δὲ ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας ἐδείκνυεν ὁποῖος ἔμελλε νὰ γίνῃ κατόπιν, διότι ἦτο κοσμιώτατης καὶ εὔτακτος, συνετὸς καὶ φρόνιμος. Εἰς τὸ φαγητὸν δὲν ἦτο ἀκρατὴς ἢ πείσμων, ἀλλὰ σώφρων καὶ ἐγκρατευόμενος ἀπὸ πᾶσαν ἀταξίαν. Ἁπλῶς δ’ εἰπεῖν, κατὰ τὴν ἐπωνυμίαν αὐτοῦ εἶχεν ὄντως καὶ ἀβραμιαῖον τὸ φρόνημα ὁ Ἀβράμιος. Ὅταν δὲ ἔπαιζε μὲ τοὺς ἄλλους παῖδας, ἐπροφήτευον εἰς αὐτὸν τὰ μέλλοντα. Συνηθροίζοντο δηλαδὴ εἰς ἓν σπήλαιον καὶ ἐψήφιζαν αὐτὸν ἡγούμενον καὶ ὑπετάσσοντο, γεγονὸς ὅπερ μετὰ καιρὸν ἐγένετο πράγματι καὶ πολλὰ ἐξ ἐκείνων τῶν παιδίων μετέπειτα ἐκουρεύθησαν καὶ ἔγιναν Μοναχοί...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

+++

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 +++

 

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 

 +++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑ, Η ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΑΣ ΜΑΝΟΥΛΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ...ΘΗΛΑΖΟΥΜΕ!

+++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑ

(Σύναξις: 3η Ἰουλίου)


Η ιερὰ Εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης, σύμφωνα με προφορικές
παραδόσεις, βρισκόταν στη Λαύρα του Όσιου Σάββα του Ηγιασμένου.
Πριν κοιμηθεί ο Όσιος Σάββας είπε σ' αυτούς που ήταν γύρω από το κρεβάτι του,
ότι κάποτε θα επισκεφθεί τη Λαύρα κάποιο βασιλοπαίδι, Σάββας ονομαζόμενος
και αυτός, στον οποίο έπρεπε να δοθεί η Εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης,
μαζί με αυτήν της Τριχερούσης, ως ευλογία.

Αυτό πραγματοποιήθηκεε τον 13ο αιώνα, όταν τη Λαύρα επισκέφθηκε
ο Άγιος Σάββας, πρώτος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας και κτήτορας
της Ιεράς Μονής Χιλιανδαρίου του Αγίου Όρους.
Αυτός μετέφερε την Αγία αυτήν Εικόνα στο Άγιο Όρος,
και συγκεκριμένα στη Μονή την οποία ο ίδιος ίδρυσε.
Ο Άγιος Σάββας την αφιέρωσε στο σερβικό Κελλί των Καρυών «Τυπικαριό»,
όπου ο ίδιος συχνά διέμενε και όπου υπάρχει μέχρι σήμερα, τοποθετημένη
στο τέμπλο στα δεξιά της Ωραίας Πύλης, δηλαδή στη θέση της Εικόνας του Χριστού,
η οποία εδώ βρίσκεται στα αριστερά, αντίθετα με την επικρατούσα συνήθεια.


** * * * * * * * * * * * * * * *

Από το Περιοδικό "Άγιος Κυπριανός"

+++

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (1)

--

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΗΣΑΪΟΥ

(Ἐκ τῶν «Λόγων ΚΘ΄»)

 

(Μνήμη: 3 Ἰουλίου)

 

«Ὁ αὐτὸς (Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος) εἶπεν, ὅτι καθεζομένου μου ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ

πρὸ ἐτῶν κγ’, ἦλθεν ἀδελφός τις πρός με καὶ νίψας αὐτοῦ τοὺς πόδας, ἤρξατο

ὁμιλεῖν μοι καὶ λέγειν· θέλω Ἀββᾶ κἀγὼ οἰκῆσαι τὴν ἔρημον ταύτην· καὶ λέγω αὐτῷ,

ἐὰν δύνῃ ὑπομεῖναι ἔχεις προκόψαι. Καὶ ταῦτα μὲν τῇ γλώσσῃ ἔλεγον,

τῇ δὲ καρδίᾳ κατέκρινα αὐτόν.

«Ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: Ἐνῶ ἡσύχαζα στὴν ἐσωτέρα ἔρημο, πρὶν 23 χρόνια, ἦλθε σ’ ἐμένα κάποιος Ἀδελφός. Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔπλυνα τὰ πόδια, ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ καὶ μοῦ λέει: Θέλω καὶ ἐγὼ Ἀββᾶ νὰ κατοικήσω στὴν ἔρημο αὐτήν.

Καὶ τοῦ λέω: Ἐὰν μπορεῖς νὰ ὑπομείνης, θὰ προκόψης. Καὶ αὐτὰ μὲν τὰ ἔλεγα μὲ τὴν γλώσσα μου, μέσα στὴν καρδιά μου ὅμως τὸν κατέκρινα.

Μετὰ δὲ τὸ ἀναχωρῆσαι αὐτὸν ἀνέστην τοῦ εὔξασθαι, καὶ γίνομαι ὡς ἐν ἐκστάσει,

καὶ θεωρῶ ἄνδρα φοβερὸν τῷ εἴδει, ἔκλαμπρον τῇ ὄψει,

κατέχοντα ρομφαίαν πύρινον καὶ λέγοντα πρός με:

 

Ἀφοῦ ἀνεχώρησε σηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ καὶ περιῆλθα σὰν σὲ ἔκστασι,

καὶ βλέπω ἕναν ἄνδρα φοβερὸ στὴν μορφή καὶ ὁλόλαμπρο στὸ πρόσωπο,

νὰ κρατῆ πύρινη ρομφαία καὶ νὰ μοῦ λέγη:

Εἰπὲ γέρων, τὶς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐστερέωσε; καὶ λέγω αὐτῷ, ὁ Θεός·

καὶ πάλιν λέγει, τὶς ἐμέτρησε τον οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ τὴν γῆν δρακί; (Ἡσαΐας μ’ 12),

τὶς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ; Τὶς ἐκρέμασε τὸ στερέωμα καὶ

ἐπέσφιγξεν αὐτὸ ἀδέσμως; Τὶς ἐσφράγισε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ἄβυσσον ἐχαλίνωσε;

Τὶς ἐκρέμασε νεφέλας καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν ἐκέλευσε; Τὶς ἐποίησεν ἥλιον καὶ ἤδρασε σελήνην καὶ ἠγλάϊσεν ἀστέρας; Τὶς ἐλεύκανε χιόνα καὶ κρύσταλλον; Τὶς δὲ ἐξαντλεῖ

τὸν βυθὸν νεφέλαις καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν, καὶ τοὺς ὄμβρους ρογεύειν ἐπὶ προσώπου

πάσης τῆς γῆς; τὶς ἐθησαύρισεν ἀνέμους καὶ σταθμῷ ἀκραδάντῳ ἀπέκλεισε;

Τὶς ὁ τὰς καρδίας ἐτάζων καὶ νεφροὺς ἐρευνῶν; (ψαλμ. ζ’ 10), καὶ ἐννοίας ἐμβατεύων,

καὶ γογγυσμοὺς διακρίνων, βλέπων ἀβύσσους, θεωρῶν τὰ ἐν τῷ σκότει;

«Πές μου, Γέροντα, ποιὸς δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ στερέωσε τὴν γῆ;

Καὶ λέω πρὸς αὐτόν: ὁ Θεός. Καὶ πάλι λέει: Ποιὸς μέτρησε μὲ τὴν σπιθαμή του

τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆ μὲ τὴν παλάμη του; Ποιὸς ἔστησε σταθμισμένα τὰ βουνὰ

καὶ ζυγισμένα τὰ δασωμένα φαράγγια; Ποιὸς συνέθεσε τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ

καὶ τὸ περιέβαλε μὲ τέτοιους νόμους, ὥστε νὰ μένη ἀσάλευτο;

Ποιὸς περιώρισε τὴν θάλασσα καὶ χαλιναγώγησε τὴν ἄβυσσο;

Ποιὸς κρέμασε στὸν οὐρανὸ τὰ σύννεφα καὶ τὰ διέταξε νὰ βαστάζουν

τὰ νερά τῶν βροχῶν; Ποιὸς δημιούργησε τὸν Ἥλιο, ἐδραίωσε τὴν Σελήνη

καὶ κατελάμπρυνε τὰ ἀστέρια; Ποιός λεύκανε τὸ χιόνι καὶ τοὺς πάγους;

Ποιὸς ἐπίσης μετατρέπει ὁλόκληρη τὴν θάλασσα σὲ σύννεφα καὶ τὰ ρυθμίζει,

ὥστε νὰ δίνουν εἰρηνικὲς βροχὲς σὲ ὅλη τὴν Οἰκουμένη;

Ποιὸς μπορεῖ νὰ χειρίζεται τὸν θησαυρὸ τῆς δυνάμεως τῶν ἀνέμων καὶ τὸ κάνει

μὲ τόσο ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δοκιμάζει τὶς προαιρέσεις

τῶν καρδιῶν καὶ ἐρευνᾶ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσέρχεται ἀκόμη

καὶ στοὺς λογισμοὺς καὶ διακρίνει τοὺς γογγυσμούς, βλέποντας τὶς ἀβύσσους

τῶν ψυχῶν καὶ γνωρίζοντας σαφῶς ὅσα εἶναι γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ

σκοτεινὰ καὶ δυσνόητα;

Συνεχίζεται...

--